Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν δυο είδη οπαδών.
Υπάρχουν οι ‘ψύχραιμοι’ οπαδοί. Αυτοί που θα παρακολουθήσουν μια μεγάλη ήττα της ομάδας τους, θα περιμένουν υπομονετικά και στενάχωρα το τελικό σφύριγμα του διαιτητή και το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο, θα αρχειοθετήσουν το παιχνίδι στην μεγάλη βιβλιοθήκη του εγκεφάλου, σ’ ένα απ’ τα πιο καταχωνιασμένα δωματιάκια, με ταμπέλα ‘Ξεφτίλες-Να ξεχάσω’! «Είναι απλώς ένας αγώνας». Μέχρι την στιγμή που οι παίκτες θα μπούνε στα ντουζ, το παιχνίδι έχει γίνει κάτι ξένο γι’ αυτούς. Θα αλλάξουν κανάλι, θα βάλουν κάτι να φάνε, θα πάνε βόλτα την γκόμενα, θα πάνε για ποτό για να διασκεδάσουν με τους φίλους τους. Η επαναφορά του αγώνα απ’ την μνήμη, θα επέλθει μόνο σε τυχαίες αναφορές στην παρέα ή την επόμενη μέρα στην δουλειά.

Υπάρχουν και οι ‘άρρωστοι’ οπαδοί. Οι έννοιες ‘ομάδα’ και ‘εγώ’ δεν έχουν γραμμή διαχωρισμού γι’ αυτούς! Όταν η ομάδα χάνει, χάνουν κι αυτοί! Γιατί, αυτοί είναι η ομάδα! Αγαπάνε την ομάδα με πάθος και αυτό πολλές φορές προκαλεί στραπατσαρίσματα! Είναι κάτι όμως, το οποίο έχουν αποδεχτεί, με τον ίδιο τρόπο που το αποδέχεται κάποιος που ερωτεύεται στα άκρα, ξέροντας όμως ότι μπορεί στο τέλος να πληγωθεί. Μετά τις μεγάλες ήττες, όλα γίνονται μάταια. Δεν υπάρχει όρεξη να πάνε για ποτό, δεν υπάρχει όρεξη να βγούνε, να διασκεδάσουν. Για βόλτα μπορούν να βγάλουν μόνο τον σκύλο τους, ο οποίος …’τεχνικά’ αδυνατεί να τους υπενθυμίσει το αποτέλεσμα του αγώνα! Οι επόμενες ώρες του παιχνιδιού, θα αναλωθούν σε προβληματισμούς για το τι έφταιξε. Σε αναλύσεις, για το τι έπρεπε να γίνει διαφορετικά! Αρκετές ώρες μετά, θα επέλθει η ψυχραιμία. Το τελικό στάδιο άμυνας του οργανισμού τους, για να αποφύγει την ψυχολογική κατάρρευση του μυαλού, θα είναι η σκέψη πως «την Κυριακή υπάρχει νέο παιχνίδι. Θα ρίξουμε 7 γκολ και θα νιώσω καλύτερα».

Εχθές, λοιπόν, …έχασα!