Έλεγα να γράψω ένα άρθρο στο οποίο θα αντιπαρέθετα την χαρά του οπαδού για τους διασυρμούς των αντίπαλων ομάδων του με τον σκεπτικισμό και ίσως στεναχώρια του φίλαθλου για την κατάντια του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Τελικά δεν μπόρεσα γιατί διαπίστωσα ότι ο οπαδός δεν έχει κανένα απολύτως επιχείρημα για να δικαιολογήσει την χαρά του!! Είναι απλά αυτό το αρρωστημένο συναίσθημα που νιώθει και δεν μπορεί να εξηγήσει.

Προσωπικά αύριο θα κάνω ατελείωτη καζούρα στους Αρειανούς κατά κύριο λόγο αλλά κ ΑΕΚτσηδες φίλους μου. Θα τους κυνηγήσω αλύπητα. Αλλά μέσα μου θα ξέρω ότι τελικά μόνο κακό μας κάνει στην Ελλάδα αυτή η ξεφτίλα. Γιατί μπορεί να είμαι της άποψης ότι ποτέ ένας σύλλογος δεν εκπροσωπεί την χώρα του αλλά μόνο τον εαυτό του (για την χώρα υπεύθυνη είναι μόνο η Εθνική ομάδα) αλλά για να πάει καλά η μια ομάδα πρέπει να ωθηθεί από κάποια άλλη ομάδα προηγουμένως. Και επίσης αυτό το παραμύθι με τους βαθμούς φαίνεται φέτος ότι δεν ήταν κ τόσο παραμύθι όσο θέλαμε να πιστέψουμε. Γιατί μην ξεχνάτε, ο Άρης, ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ δεν έπαιξαν καν στο UEFA και το CL. Αποκλείστηκαν στα προκριματικά!

Τέλος πάντων, σταματάω κάπου εδώ για να αρχίσω τα τηλ. στους Αρειανούς κ τους ΑΕΚτσηδες. Απλα μια Γκαζόζα θέλω να τους κεράσω! Αν απαντησουν βεβαια…