Η μεγάλη Κορίνθιανς δεν άνηκε ποτέ στην δεύτερη κατηγορία! Το γρήγορο πέρασμα της απ’αυτήν, ήταν απλά μια από εκείνες τις δοκιμασίες που σε δυναμώνουν, σε κάνουν να κοιτάξεις σοβαρά όλα εκείνα τα τραγικά λάθη που σε οδήγησαν στην ντροπιαστική αυτή κατάσταση και σε φέρνουν πιο κοντά στους (εκατομμύρια) πιστούς σου οπαδούς, οι οποίοι δεν σε εγκατέλειψαν ακόμα κι όταν αγωνιζόσουν με κάθε άγνωστο ‘χωριό’ της ενδοχώρας της Βραζιλίας.

Η άνοδος μπορεί να είχε εξασφαλιστεί μαθηματικά, κάποιες αγωνιστικές πριν, αλλά επίσημα το μαρτύριο έλαβε τέλος, το προηγούμενο Σάββατο. Η μοίρα το έφερε έτσι, που αντίπαλος ήταν η δεύτερη ομάδα της κατάταξης, η Avaí. Λόγω της σίγουρης ανόδου και των δυο ομάδων, ο αγώνας προμηνυόταν μια ωραία, μεγάλη φιέστα. Και όλα ξεκίνησαν έτσι..

Σε μια πρωτοποριακή κίνηση marketing, η διοίκηση της Κορίνθιανς, ‘νοίκιασε’ ένα μικρό κομμάτι χώρου στην επετειακή φανέλα, που θα φοορούσε η ομάδα στο τελευταίο παιχνίδι, στους ίδιους τους οπαδούς της! Κοινώς, μ’ενα ..συμβολικό αντίτιμο, της τάξης των 500 περίπου δολλαρίων, μπορούσες να βάλεις την φάτσα σου στην φανέλα της αγαπημένης σου ομάδας. «Κοίτα-κοίτα, ο Dentinho κοντρολάρισε την μπάλα ακριβώς πάνω στην μούρη μου». Το υψηλό κόστος της προσφοράς επέτρεψε μόνο σε μερικές εκατοντάδες οπαδούς, να δούνε το πρόσωπο τους, στην φανέλα της αγαπημένης τους ομάδας, αλλά η ιδέα προχώρησε κανονικά και οι παίκτες της Κορίνθιανς, εμφανίστηκαν στο γήπεδο σαν ..κολώνες γεμάτες αφίσες με αγνοούμενα πρόσωπα.

Όμως η φιέστα έμεινε στα λόγια. Ο χαρακτηρισμός «φιλικό παιχνίδι» δεν υφίσταται σε αυτήν την ήπειρο του πλανήτη και όταν μια-δυο κλωτσιές ξεφύγαν απ’τα επιτρεπτά όρια, το πάρτυ έγινε αγώνας αλάνας. Αρκετό ξύλο στην ‘καθαρή’ μορφή του (κυνηγητό και κλωτσιές σ’ολο τον αγωνιστικό χώρο), πολλές κίτρινες και πέντε κόκκινες αργότερα (!), η Κορίνθιανς νικούσε τελικά με 3-2 (τα γκολ και η απονομή) και άφηνε για πάντα πίσω της, την εμπειρία της Β’ εθνικής με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο..