Αλλη μιά γκέλα προστέθηκε προχθές στο ήδη πλούσιο φετινό ιστορικό του Παναθηναϊκού στο πρωτάθλημα.
Η ομάδα του Τεν Κάτε έφτασε αισίως τους 9 πεταμένους βαθμούς στην έδρα της αποδεικνύοντας περίτρανα αυτό που είχα γράψει μετά τον αγώνα με την Βέρντερ: πως με το 4-3-2-1 και διάφορες παραλλαγές του μπορείς να κερδίσεις μιά ομάδα που παίζει επιθετικά, αλλά ελάχιστα τρομάζεις ομάδες που σε περιμένουν πίσω και φιλοδοξούν να σε χτυπήσουν μόνο στις αντεπιθέσεις.
Αλλωστε το γεγονός πως ο Παναθηναϊκός μέσα στο Μιλάνο κατάφερε να έχει σχεδόν την ίδια κατοχή μπάλας με την Ιντερ (τουλάχιστον μέχρι να προηγηθεί), δείχνει πως δεν είναι εύκολο γιά κανέναν αντίπαλό του να πάρει την πρωτοβουλία κινήσεων και να τον…«πατήσει κάτω».
Τί κάνουμε λοιπόν γιά να ανταπεξέλθουμε σ αυτό το πρόβλημα;
Δεν υπάρχουν πολλές συνταγές γιά καμιά ομάδα στον πλανήτη, πόσο μάλλον γιά μιά ελληνική ομάδα.
Στημένες φάσεις, δυνατά σέντερ φορ περιοχής που εκμεταλλεύονται τις λίγες ευκαιρίες γιά να στείλουν την μπάλα στα δίχτυα και κάποιους τεχνίτες παίκτες που μπορούν να ξεπεράσουν με τρίπλα τον προσωπικό τους αντίπαλο και ή να πασάρουν σωστά στο κενό που δημιουργήθηκε ή να τελειώσουν την φάση ή έστω να πάρουν ένα φάουλ σε καλή θέση.
Τί από τα παραπάνω διαθέτει ο Παναθηναϊκός;
Σχεδόν τίποτα θα έλεγα.
Σέντερ φορ χωρίς σταθερή απόδοση και προσωπικότητα, ελάχιστα έως καθόλου γκολ από στημένα και τους περισσότερους παίκτες του μόλις δουν απέναντί τους αντίπαλο αμυντικό να γυρίζουν την μπάλα πίσω ή παράλληλα ή στην χειρότερη περίπτωση να την χάνουν.
Αυτές δεν είναι φετινές αδυναμίες του Παναθηναϊκού.
Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια και μ αυτή την έννοια θα έπρεπε να αποτελέσουν προτεραιότητες του καλοκαιρινού μεταγραφικού σχεδιασμού.
Εν κατακλείδι και γιά να μην κουράζω, εγώ το καλοκαίρι θα έπαιρνα μόνο δύο παίκτες (και το εννοώ).
Τον Κράουτς και τον Ζουνίνιο, άντε και ένα στόπερ.
Τίποτε άλλο.
Μην μου πείτε πως γι αυτούς τους 3 θα δαπανούσα πάνω από 22 εκατομμύρια ευρώ.
Τώρα δεν έχω παρά να ευχηθώ στον…δικό μου Αγιο Βασίλη να φωτίσει τον Αντωνίου και να μην σκαλώσει μόνο στο θέμα του στόπερ, επειδή το κουβαλάει σαν βάρος στην συνείδησή του από το καλοκαίρι.
Μπροστά είναι το πρόβλημα Αγιέ μου, πίσω θα ήταν μόνο γιά την Ευρώπη, αλλά απ ότι ξέρω δεν είναι αυτός ο πρώτος στόχος.
Σωστά;