Αν κάποιος αποπειραθεί κάποτε να γράψει την ιστορία του πέναλτι, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα την χωρίσει σε δυο χρονικές περιόδους. Την π.Π. (προ Πανένκα) και την μ.Π. (μετά Πανένκα). O Τσέχος μέσος κατάφερε σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές που μπορεί ποτέ να βιώσει ένας ποδοσφαιριστής (τελευταίο πέναλτι σε τελικό Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος) να αποδείξει ότι λίγη καλή τέχνη χωράει παντού, ακόμα και σε μια διαδικασία την οποία μέχρι τότε κανένας δεν είχε σκεφτεί να διαφοροποιήσει. Από τότε έχουμε δει αμέτρητα «πέναλτι Πανένκα», όπως ονομάστηκαν, αλλά η αξία του πρώτου δεν μπορεί να συγκριθεί με κανένα άλλο.

Τριάντα δυο χρόνια αργότερα κάποιοι αργόσχολοι Άγγλοι σπουδαστές, που μάλλον είχαν βάλει στοίχημα με τους φίλους τους ότι μπορούν να βρουν τρόπο να συνδυάσουν τις σπουδές τους με την μπάλα, ανακοίνωσαν τους βασικούς κανόνες που πρέπει να εφαρμόσει κάποιος για να εκτελέσει ένα τέλειο πέναλτι. Και επειδή όπως είχαμε πει πρόσφατα η Sun έχει αναδουλειές τελευταία, η συγκεκριμένη έρευνα έγινε θέμα στο βροχερό νησί.

Οι τέσσερις αυτοί κανόνες που μάλλον δεν γνώριζε ο Καράμπελας – για να προλάβω κακόβουλα κλισέ σχόλια αντιπάλων οπαδών – είναι οι εξής:
1) To σουτ δεν πρέπει να έχει δύναμη μικρότερη των 65 mph, όπου m η εκνευριστική μονάδα μέτρησης της απόστασης που έχουν οι Άγγλοι, για να σπάνε τα νεύρα του υπόλοιπου πλανήτη,
2) Η μπάλα πρέπει να καταλήξει σ’ ένα σημείο, που να απέχει 50 εκατοστά, ακριβώς, από το κάθετο και το οριζόντιο δοκάρι,
3) Τα βήματα πριν την εκτέλεση, πρέπει να είναι 5 ή 6, και
4) Η γωνία του σημείου που ξεκινάει ο παίκτης με την στημένη μπάλα πρέπει να είναι 20-30 μοίρες.

Ευτυχώς, για το καλό του θεαματικού ποδοσφαίρου, ο Πανένκα δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για κανόνες.