* Ο πρώτος αμυνόμενος είναι καταδικασμένος να αποτύχει από το πρώτο κλάσμα του δευτερολέπτου που αποφασίζει να πέσει με φόρα προς το δεξί πόδι του Αργεντινού! Ο Μέσσι, πολύ πιθανόν χωρίς να χρειαστεί καν να μπει στην διαδικασία της σκέψης του τι πρέπει να κάνει για να αποφύγει το πόδι του αντιπάλου, του κάνει μια ντριπλίτσα απ’ αυτές που εδαφικά θα πετύχαιναν ακόμα και μέσα σε τηλεφωνικό θάλαμο.

* Ο δεύτερος αμυνόμενος είναι και ο πιο πεισματάρης. Αρχικά ξεκινάει αμέριμνος να πιέσει τον Μέσσι, κλείνοντας τον προς την γραμμή του άουτ. Στο αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο η παρουσία του στον χωροχρόνο έχει κλονιστεί. Αυτός κατευθύνεται προς μια πλευρά και ο Μέσσι με την μπάλα στα πόδια, προς την αντίθετη! Μαζί με την παρουσία του φυσικά κλονίζεται και ο εγωισμός του, με αποτέλεσμα το κυνηγητό που ακολουθεί και χάρη στο οποίο κερδίζει τον τίτλο του αμυνόμενου με τον περισσότερο χρόνο εμφάνισης στο βίντεο του γκολ! Το κυνηγητό σταματάει μ’ ένα απονενοημένο τάκλιν όταν βλέπει ότι δυο συμπαίκτες του χώνονται κι αυτοί στην φάση.

* Ο τρίτος αμυνόμενος βρίσκεται εκεί, κυριολεκτικά κατά λάθος. Αν μπορούσε θα είχε κάτσει στην γωνία για να μπορεί να παρακολουθεί με την άνεση του και από καλή απόσταση όλο το τζέρτζελο. Βλέπει τον Μέσσι, μαζί με τον απελπισμένο συμπαίκτη του (αμυνόμενος νο2) να έρχεται κατά πάνω του και στο ένα βήμα απόσταση να του σκάει μια ντριπλίτσα προς τα δεξιά του. Η αντίδραση του μπορεί να χαρακτηριστεί και ‘αντίδραση Πόντιου Πιλάτου’. Καμία κίνηση του δεξιού ποδιού για να διώξει την μπάλα και σήκωμα των χεριών σε χαρακτηριστικό στυλ «εγώ αρνούμαι να ‘μουντζουρώσω’ την ζωγραφιά, ας το κάνει κάποιος άλλος»!

* Ο τέταρτος αμυνόμενος κάνει ένα πολύ σύντομο, αλλά δυναμικό, πέρασμα από το κάδρο μας. Σε αντίθεση με τον θιασώτη του θεαματικού ποδοσφαίρου, προηγούμενο αμυνόμενο, αυτός δεν καταλαβαίνει από συναισθηματισμούς, φρου-φρου κι αρώματα. Η επέλαση του αντιπάλου, πρέπει να σταματήσει! Δίχως δεύτερη σκέψη, κάνει δολοφονικό τάκλιν με το αριστερό, ελπίζοντας να βρει μπάλα, πόδια ή ακόμα καλύτερα, και τα δυο. Μισό δευτερόλεπτο αργότερα θα καταλάβει την ματαιότητα της προσπάθειας του, συνειδητοποιώντας, καθυστερημένα πλέον, ότι ο Μέσσι από την αρχή της φάσης, είναι ένα κλικ μπροστά απ’ αυτόν, από τους συμπαίκτες του, από τον σκηνοθέτη, από την κάμερα, απ’ όλα τα μάτια που τον παρακολουθούν στο γήπεδο, ίσως ακόμα και απ’ την ίδια του την σκέψη!

* Ο προ-τελευταίος αμυνόμενος είναι ο τερματοφύλακας. O Luis Garcia, πιάνεται αδιάβαστος! Έχει στην διάθεση του αρκετά δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσει το deja-vu που συμβαίνει. Να σκεφτεί ότι σε κάποια ανασκόπηση των παγκοσμίων κυπέλλων, κάπου το’ χει ξαναδεί αυτό. Όμως δεν το κάνει. Κι έτσι, μόλις ο Μέσσι του γνωστοποιεί ότι έφτασε η σειρά του, κάνει ακριβώς ότι έκανε και ο αντίστοιχος τερματοφύλακας, στην αντίστοιχη φάση, 21 χρόνια πριν! Ο Μέσσι προσποιείται ότι θα πλασάρει στην απέναντι γωνία και τελικά περνάει από τα αριστερά του, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ο Μαραντόνα ξεγελούσε τον Πίτερ Σίλτον τότε! Ο Garcia τρώει με τον ίδιο τρόπο την προσποίηση και επιχειρεί μια απέλπιδα προσπάθεια – ολόιδια με του Σίλτον – να τον φτάσει μετά, λες και κάποια αόρατη δύναμη αναγκάζει και τους δυο να πατήσουν πάνω ακριβώς στα ίδια πατήματα με τους πρωταγωνιστές της φάσης το 1986! Πολύ πιθανόν, αν ο Σίλτον παρακολουθούσε ζωντανά το παιχνίδι, την στιγμή του τετ-α-τετ να τσίριζε προς την τηλεόραση του «μην φας την προσποίηση, μην φας την προσποίηση»!

* Ο τελευταίος αμυνόμενος, βρίσκεται εκεί αποκλειστικά και μόνο για λόγους image! Η καριέρα του δεν έχει να επιδείξει και πολλά. Μια μελλοντική συλλογή με τις καλύτερες στιγμές του, ίσως να μην φτάσει καν τα δυο λεπτά. Κι όμως η ζωή θα φανεί γενναιόδωρη μ’ αυτόν και θα του δώσει τα τρία δευτερόλεπτα διασημότητας που του αναλογούν, για να γεμίσει πολλούς μελλοντικούς χειμώνες δίπλα στο τζάκι με τα εγγόνια του αγκαλιά. Πιθανόν να προλαβαίνει να σκεφτεί ότι αν καταφέρει να διώξει την μπάλα πάνω στην γραμμή, η φάση θα ξεχαστεί μετά από λίγο καιρό, γιατί στην συλλογική μνήμη, απ’ το ξεθώριασμα λόγω χρόνου, αντέχουν μόνο τα γκολ. Ίσως γι’ αυτό αποφασίζει να κάνει την προσπάθεια του μερικές στιγμές πριν καν το δεξί πόδι του Μέσσι ετοιμαστεί για να πλασάρει. Η μπάλα τελικά καταλήγει στα δίχτυα και ο ίδιος εκτός των άλλων γλιτώνει τις κατάρες χιλιάδων ποδοσφαιρόφιλων.

Στην αντίπερα όχθη, στην Μπαρσελόνα, η αρχική προσπάθεια κάποιων να βοηθήσουν τον Αργεντινό, καταλήγει στην όλα-τα-λεφτά αντίδραση του Γκούντγιονσεν. Ελάχιστα βλεφαρίσματα πριν η μπάλα ακουμπήσει τα δίχτυα, ο Ισλανδός, θεατής από πολύ κοντά του τελειώματος της φάσης, πιάνει το κεφάλι του με τον ίδιο πιθανώς τρόπο που κάποτε το έπιαναν οι συνάδελφοι του Αϊνστάιν, οι ζωγράφοι που σχεδίασαν δίπλα στον Πικάσο, οι συμφοιτητές του Γκαουντί και οι φίλοι μουσικοί του Μότσαρτ!