Εκ φύσεως λοιπόν, ο σημερινός τελικός στην Κωνσταντινούπολη, που ενημερωτικά γίνεται μεταξύ των Βέρντερ Βρέμης και Σαχτάρ Ντόνετσκ, δεν αποτελεί πρώτο θέμα συζήτησης στα Ελληνικά αθλητικά ‘καφενεία’, κάθε είδους. Δεν θα με εξέπληττε μάλιστα, αν σε σχετικό γκάλοπ αποδεικνυόταν, ότι ο μέσος ποδοσφαιρόφιλος δεν μπορεί να θυμηθεί πέντε τελικούς (μαζί με τα σκορ τους) από το 2000 και μετά! Γι’αυτό και η παρέα του Πλατινί, που αποτελείται κυρίως από λογιστές, οικονομολόγους και ανθρώπους που μετράνε γρήγορα χαρτονομίσματα, αποφάσισε του χρόνου να αλλάξει μορφή και όνομα στην διοργάνωση, για να αυξηθεί το ενδιαφέρον του κόσμου, να βγάλουν περισσότερα οι χορηγοί και φυσικά στο τέλος να κερδίσει το ποδόσφαιρο.

Μέχρι να φτάσει το βράδυ, να κρυώσουν οι μπύρες και να απολαύσουμε τον τελευταίο τελικό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, αιώνιο στόχο-ταβάνι των Ελληνικών ομάδων, θυμόμαστε ένα απ’τα καλύτερα παιχνίδια της δεκαετίας. 2001 και η Λίβερπουλ αντιμετωπίζει την Αλαβές, στο Ντόρτμουντ. Το παιχνίδι ξεκινάει σαν ποδόσφαιρο και τελειώνει με σκορ χάντμπολ πριν το τέλος της παράτασης, χάρη σ’εκείνη την ηλίθια έμπνευση κάποιου, το ‘χρυσό γκολ’ κι ενώ απέμεναν τρία ολόκληρα λεπτά, χωρίς τις καθυστερήσεις, στα οποία θα μπορούσαμε να είχαμε δει τουλάχιστον δυο γκολ και μια αποβολή ακόμα.