Δεν θα κρυφτώ πίσω από το δάκτυλό μου. Θεωρώ τον αποκλεισμό του ΠΑΟΚ σαν την μεγαλύτερη αγωνιστική αποτυχία των τελευταίων ετών. Ο ΠΑΟΚ ευτύχησε να κερδίσει του δύο τελικούς που έδωσε το 2001 και το 2003, ενώ όταν κάτι δεν πήγαινε καλά εντός συνόρων υπήρχε πάντα, άλλες φορές δίκαιη και άλλες άδικη, δικαιολογία του «κατεστημένου». Τι έφταιξε λοιπόν χθες; Διάθεση για να εξηγήσεις τα ανεξήγητα δεν υπάρχει. Υπάρχουν εξάλλου οι ποδοσφαιράνθρωποι στους οποίους ο λαός του ΠΑΟΚ έχει εμπιστευτεί τα λεφτά του και βασίζει τις ελπίδες του, για να το κάνουν αυτό. Και θέλω να πιστεύω ότι θα το κάνουν. Τι μένει λοιπόν από αυτόν τον αποκλεισμό;

Η ολοκληρωτική μετάλλαξη της σχέσης του κόσμου με την ομάδα.

Οι ΠΑΟΚτσήδες, λοιπόν, πρώτοι φορά νιώσανε προδομένοι από αυτήν την ομάδα. Την ομάδα του Μουσλίμοβιτς, του Γκαρσία, του Κονσεϊσάο και όλων αυτών που ήρθανε πέρυσι για να αποσαρδελοποιήσουν το αγωνιστικό τμήμα. Για πρώτη φορά, δεν είπανε μέσα τους «δεν πειράζει, χτίζω ομάδα» όπως στα περσινά play off.Αντ’αυτού το γυαλί ράγισε. Πλέον ο κόσμος του ΠΑΟΚ απαιτεί από αυτήν την ομάδα.  Και δεν απαιτεί μόνο νίκες αλλά και εμφανίσεις αντάξιες της ιστορίας της ομάδας. Εμφανίσεις που θα παραπέμπουν στην ιδιοσυγκρασία και στην παραδοσιακή φιλοσοφία του ΠΑΟΚ.

Η ομάδα θα είναι υποχρεωμένη κάθε Κυριακή, να δίνει ότι έχει και δεν έχει για να κερδίσει τον κόσμο πίσω. Θα μάθει ότι τον σεβασμό θα τον ξανακερδίσει μέσα στο γήπεδο και όχι με βλαχομαγκιές, με οπαδιλίκια και με δηλώσεις που απευθύνονται σε ιθαγενείς.

Θα αντέξει την πίεση; Θα καταφέρει να αντεπεξέλθει σε συνθήκες πραγματικού πρωταθλητισμού; Ή θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος μπροστά σε άλλη μια απρόσμενη αποτυχία;

Αυτός ο αποκλεισμός εκτός από οικονομική ασφυξία και αγωνιστικό μαρασμό στην Ευρώπη σημαίνει και το τέλος της χαζοχαρούμενης περιόδου χάριτος.

Είναι στο χέρι του Σάντος και των παικτών να αποδείξουν αν μπορούν να αντέξουν το βάρος της φανέλας και στο χέρι της διοίκησης να καταφέρει να αποκωδικοποιήσει τα μηνύματα.