Ξεκίνησα να γράφω ένα κείμενο για τις προσεχείς πρόωρες εκλογές του Καραμανλή, αλλά πριν φτάσω καν στην τρίτη σειρά κι αφού είχα ήδη γράψει τις λέξεις ‘Βουλγαράκης’, ‘κανιβαλισμός’ και ‘ανθρωποφαγία’ στην ίδια πρόταση, ένα μείγμα αηδίας και οργής με κυρίευσε, κάνοντας με να σταματήσω άμεσα την πληκτρολόγηση, για το καλό μου, το καλό του blog και το καλό της νέας μου οθόνης.  Ασυναίσθητα όμως, ο εγκέφαλος μου αναγνώρισε αυτό το κράμα συναισθημάτων και έφερε στην επιφάνεια μαγικές γηπεδικές στιγμές.

Εντός έδρας αγώνας με αντίπαλο μικρότερης δυναμικότητας. Λίγα λεπτά πριν το τέλος του παιχνιδιού, το σκορ είναι 0-1, χάρη σε τραγικό λάθος του δεύτερου τερματοφύλακα της ομάδας σου, τον οποίο ψώνισε απ’ το πανέρι, γιατί «έλα μωρέ, σάμπως θα παίξει και ποτέ;» – κι όμως παίζει, γιατί η ..ρουφιάνα η ατυχία έβγαλε νοκ αουτ τον βασικό τερματοφύλακα αλλά κανείς δεν μπορούσε να το προβλέψει αυτό και κανείς δεν μπορούσε να κάνει κάτι γι’αυτό – γιατί η λέξη ‘πρόβλεψη’ στην Ελλάδα, σχετίζεται μόνο με τον καιρό και τα ζώδια – και στην τελική «φταίει το χόρτο για τον τραυματισμό, γιατί όσο ωραίο και να είναι» παραμένει σκληρότερο από το ..στρώμα θαλάσσης.

Το νευρικό σου σύστημα έχει χτυπήσει κόκκινο και τα χέρια σου είναι κλεισμένα σε γροθιές από ώρα. Η απόγνωση είναι πολύ φτωχή λέξη για να περιγράψει την κατάσταση. Ο αντίπαλος είναι κλεισμένος καλά στο 1/3 του γηπέδου και ανά δυο λεπτά ένας παίκτης του σωριάζεται στο χόρτο, προτιμώντας να μείνει εκεί μέχρι την γλυκιά λύτρωση του θανάτου, παρά να σηκωθεί για να βγει εκτός αγωνιστικού χώρου. Ο διαιτητής σταματάει τον αγώνα κάθε εφτά πάσες για να σφυρίξει μια επαφή ή μια υποψία επαφής και μετά ζητάει ένα λεπτό υπομονής από 20.000 ανθρώπους, για να στηθεί η μπάλα καλά και να σιγουρευτεί ότι ελέγχει απόλυτα κι απ’άκρη σ’άκρη την κατάσταση, ώστε να μην τον πάρει το βράδυ τηλέφωνο, η θεία του από το Παγκράτι για να του πει ότι τον δείχνει η κρατική τηλεόραση. Η ομάδα σου είναι ανίκανη να δημιουργήσει μια ευκαιρία και κανείς δεν φαίνεται ικανός να αλλάξει οτιδήποτε. Παίζει μ’εναν μόνο επιθετικό, που είναι ελάχιστα πιο ψηλός απ’το χόρτο κι όμως οι από πίσω προσπαθούν να τον βρούνε με σέντρες – μόνο που το πρόβλημα έχει διπλή διάσταση, γιατί δεν ξέρουν και να σεντράρουν! Σκέφτεσαι ότι η ομάδα χρειάζεται επειγόντως μια αλλαγή, κοιτάς όμως τις επιλογές στον πάγκο και η κατάθλιψη σου χτυπάει την πόρτα άμεσα. Ο προπονητής έχει σταυρώσει τα χέρια, έχει πάρει την φάτσα της ανίκανης απόγνωσης και δείχνει πιο κουρασμένος κι από μαραθωνοδρόμο. Η κατάσταση είναι πιο σκατένια και από το να σε πιάσει κόψιμο σε μποτιλιάρισμα στον Περιφερειακό, με ξένο κόσμο μάλιστα μέσα στο αμάξι.

Την ίδια ώρα, που θέλεις να πάρεις μια καραμπίνα για να βοηθήσεις κι εσύ στο δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας, (αλλά τουλάχιστον να σώσεις την ψυχική σου υγεία) ένας παππούς δίπλα σου γκρινιάζει, γιατί τα παλιά τα χρόνια, που παίζανε Ελληνάκια, τα πράγματα ήταν καλύτερα. Από πίσω του ένας 40αρης με φάτσα δημοσίου υπαλλήλου, βρίζει τον προπονητή που έχει κάνει την ομάδα μπουρδέλο, σιχτιρίζοντας ταυτόχρονα όσους τον έβαλαν σ’αυτήν την θέση. «Βάλε τον Ψηλέα, βάλε τον Ψηλέα, άχρηστε» είναι η πρόταση του, με ύφος σιγουριάς, τέτοιο που αποκτάς μόνο μετά από τέσσερα χρόνια εσώκλειστος σε σχολή προπονητικής του εξωτερικού. Τρία σκαλοπάτια πιο αριστερά, δυο τύποι αναπολούν τον προηγούμενο προπονητή, που μπορεί να έστειλε την ομάδα στον πάτο, αλλά τουλάχιστον σε μια αντίστοιχη περίπτωση θα έκανε σαματά για να ξυπνήσει τους παίκτες. Μπροστά σου, ένας ογκώδης κύριος ανακαλεί ανά μερικά δευτερόλεπτα τα ποσά των συμβολαίων των παικτών, τελειώνοντας κάθε πρόταση με την σκέψη «τζάμπα σε πληρώνουμε».

Ο Ψηλέας μπαίνει και χάνει ευκαιρία σε άδειο τέρμα – ο Μέρφι έχει φτάσει σε οργασμό για μια ακόμα φορά -, το παιχνίδι τελειώνει, η ομάδα χάνει, ο προπονητής ρίχνει τις ευθύνες στην ατυχία, στον προηγούμενο προπονητή και στις ..Ηλιακές κηλίδες και υπόσχεται μια καλύτερη εμφάνιση στο επόμενο παιχνίδι, η διοίκηση στηρίζει την επιλογή της, αλλά μιλάει ψιθυριστά για ανασχηματισμό και αλλαγές κι εσύ ξεκινάς για την μαρτυρική επιστροφή. Στην έξοδο του γηπέδου, ο 40αρης με φάτσα δημοσίου υπαλλήλου, αναρωτιέται φωναχτά «ποιος ανίκανος καραγκιόζης έφερε τον Ψηλέα στην ομάδα»…

(Οποιαδήποτε ομοιότητα με καταστάσεις πολιτικής, δεν είναι τυχαία, δυστυχώς)