Eίχε να μ’ εντυπωσιάσει μια προσωπική κόντρα δυο αντιπάλων – στα πλαίσια ομαδικού παιχνιδιού πάντα – από ένα παιχνίδι μπάσκετ ΠΑΟΚ – Άρη στο γήπεδο της Πυλαίας πριν αρκετά χρόνια, όταν ο Σιγάλας καλούσε τον Γκαγκαλούδη να επιχειρήσει την τελευταία επίθεση, που θα έκρινε το παιχνίδι, πάνω του, βασιζόμενος στις τρομερές αμυντικές του ικανότητες στο ένας εναντίον ενός. (Το κόβω εδώ γιατί σ’αυτό το blog, όπως θα έχετε αντιληφθεί από την απουσία του Μάτζικ Τζόνσον και του Νίκου Γκάλη από την μαρκίζα, δεν ασχολούμαστε με το συγκεκριμένο άθλημα – εκτός του Exarchioti που μια στο τόσο θυμάται τις κόντρες του Γκάλη με τον Καταλανό, Κόστα. Στο μπάσκετ άλλωστε αν ένας παίκτης επιχειρούσε ένα sombrero ο  Βορεάδης θα σφύριζε ‘μεταφορά μπάλας’.) Την Κυριακή τα ξημερώματα απόλαυσα άλλη μια, μεγαλύτερου επιπέδου…

Για ένα ολόκληρο ημίχρονο ο Χαβιέ Μασεράνο νταλαβεριζόταν με τον Κακά στον χώρο του κέντρου. Μερικά τζαρτζαρίσματα και κάποια χαλαρά τάκλιν δεν αποτελούν καν λόγο σχολιασμού όταν μιλάμε για Λατινοαμερικάνικο ντέρμπι τέτοιου επιπέδου. Όταν όμως η Βραζιλία βρέθηκε αναπάντεχα μπροστά στο σκορ με δυο γκολ και ο Κακά δεν έλεγε να σταματήσει τις επελάσεις του, ο Χαβιέ αποφάσισε να του δείξει το μεγαλύτερο προσόν στο βιογραφικό κάθε σοβαρού Λατινοαμερικάνου αμυντικού χαφ. Λίγα λεπτά πριν τελειώσει το ημίχρονο πέτυχε για τα καλά τον Βραζιλιάνο με μια «γεμάτη Αργεντίνικη» κλωτσιά, απ’ αυτές που αν την είχε φάει ο Καραγκούνης θα είχε κατρακυλήσει από το Ροζάριο στο Μπουένος Άιρες, 300 χιλιόμετρα απόσταση. Ο Κακά πόνεσε αλλά συνέχισε και ο Μασεράνο απλά είδε την κίτρινη κάρτα, το τελευταίο πράγμα στο οποίο δίνεις σημασία όταν χάνεις στο ημίχρονο με 0-2 από τον αιώνιο αντίπαλο σου στο κατάμεστο γήπεδο σου.

Μπορεί λοιπόν το εγχειρίδιο του σωστού Xριστιανού και ανθρώπου να επιτάσσει σε τέτοιες περιπτώσεις να προσφέρεις και το άλλο μάγουλο (ή πόδι) και ο Κακά να είναι γνωστός πιστός, απ’ αυτούς μάλιστα που η εξωγηπεδική τους ζωή δεν διαφέρει απ’ αυτήν ενός Αρχιεπισκόπου (χρηματικών απολαβών, μη εξαιρουμένων), αλλά …διάολε… όσο καλόπιστος κι αν είσαι όταν ο αντίπαλος σε κλωτσάει συστηματικά δεν γίνεται να το αφήσεις αναπάντητο.

Έτσι λοιπόν, στο δεύτερο ημίχρονο και στην πρώτη δοθείσα ευκαιρία (στην δεύτερη, λίγο αργότερα, τον αφήνει εμβρόντητο να κοιτάει την μαγικά πάσα – ασίστ για το τρίτο γκολ) απέδειξε με την σειρά του στο σκληροτράχηλο Αργεντινό ποιο είναι το βασικό προσόν στο βιογραφικό ενός πολύ μεγάλου παίκτη: