Δεκέμβριος του 2006 και στην Γιοκοχάμα η Μπαρσελόνα αντιμετωπίζει την Ιντερνασιονάλ της Βραζιλίας, στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων. Κατά την διάρκεια της προθέρμανσης των δυο ομάδων, ο σκηνοθέτης καλύπτει τον αδιάφορο χρόνο με διάφορα πλάνα από τις κερκίδες. Εκεί εντοπίζει τους ποδοσφαιριστές της Μεξικάνικης CF America, που λίγη ώρα πριν είχαν αγωνιστεί στο ίδιο γήπεδο, για την τρίτη θέση. Η κάμερα σκανάρει έναν-έναν τους παίκτες και η εικόνα αναμεταδίδεται και στις οθόνες του γηπέδου. Πιστοί στα παγκόσμια άτυπα στάνταρ της αναγκαστικής δημοσιότητας, οι Μεξικάνοι αντιμετωπίζουν την κάμερα είτε με σοβαροφανείς μορφασμούς, είτε με απλανές βλέμμα, είτε με ντροπαλό χαμόγελο, είτε κάνοντας ότι μιλάνε με τον διπλανό τους, περιμένοντας απλά πότε η φάτσα τους θα φύγει από το μάτριξ του γηπέδου. Όλοι; Όχι…

Ένας ψυχάκιας Μεξικάνος απολαμβάνει την στιγμή. Την ώρα που η κάμερα ζουμάρει στο πρόσωπο του και στην κερκίδα ακούγονται χειροκροτήματα αναγνώρισης και αποδοχής, αυτός βγάζει την γλώσσα έξω και αρχίζει τους μορφασμούς, όπως ακριβώς θα έκανε αν έπρεπε να κάνει ένα 4χρονο παιδί να γελάσει! Αδιαφορώντας για την δημόσια εικόνα του, για τον χαρακτηρισμό ‘πρότυπο’ που πιθανόν να του έχουν κολλήσει, για το προφίλ που οφείλει να έχει ένας εκ των σημαντικότερων παικτών στην ιστορία του Μεξικάνικου ποδοσφαίρου και για το γεγονός ότι τον παρακολουθούν άμεσα αρκετές χιλιάδες φίλαθλοι στο γήπεδο και αρκετά ακόμα εκατομμύρια από την τηλεόραση τους, ο Cuachtemoc Blanco, γνωστός απλά και ως …Μπλάνκο, γίνεται ένας μικρός καραγκιόζης – όπως ήταν μια ζωή – με την καλή έννοια, αυτή που σπάνια χρησιμοποιούμε για την συγκεκριμένη λέξη.

Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, ένας εκ των σημαντικών λόγων δημιουργίας αυτού του blog, είναι και ο Μπλάνκο! Η αρχική ιδέα, να γίνει ένα αφιέρωμα στα διάφορα κατορθώματα του μόλις αποσυρθεί από την ενεργό δράση απορρίφτηκε, καθώς ο Μεξικανός φαίνεται πως έπεσε μικρός στην χύτρα με τον ζωμό της μούρλας, με αποτέλεσμα να συνεχίζει να απασχολεί την ποδοσφαιρική επικαιρότητα, ακόμα και στα 36,5 του!

Αγωνιζόμενος εχθές με την εθνική ομάδα του, στον κρίσιμο αγώνα με το Ελ Σαλβαδόρ ο Μπλάνκο κάνει το 2-0 τελειώνοντας όμορφα μια εκπληκτική ομαδική ενέργεια, που ξεκινάει με δικό του τακουνάκι και ουσιαστικά καθαρίζει το παιχνίδι, δίνοντας ταυτόχρονα στο Μεξικό ένα εισιτήριο για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. Το καλοκαίρι στην Νότια Αφρική, ο 37αρης τότε θρύλος – πλέον – του Μεξικάνικου ποδοσφαίρου θα βρίσκεται εκεί, έτοιμος να μας προσφέρει ξεχωριστές στιγμές, όπως πριν έντεκα χρόνια στην Γαλλία, όταν τρέλανε όλο τον πλανήτη, κολλώντας την μπάλα ανάμεσα στα δυο του πόδια και πηδώντας μαζί της πάνω από τα πόδια των αντιπάλων, δημιουργώντας (μετά από περισσότερα από 100 χρόνια ιστορίας του παιχνιδιού) μια κίνηση με το όνομα του!