Παρακολουθώντας τον Ζαουάντ Ζαϊρί την περίοδο που έπαιζε ακόμα στην Τρίπολη, ήμουν πεπεισμένος πως κάθε βράδυ αποκοιμιέται παρακολουθώντας στο Youtube συλλογές με τις καλύτερες ενέργειες του Κριστιάνο Ρονάλντο. Πιθανόν μάλιστα η αγαπημένη του φαντασίωση να είναι ένα ολόκληρο απόγευμα, κάνοντας τριπλίτσες και τσαλιμάκια με τον Κριστιάνο, χωρίς την ανόητη έγνοια ότι κάποιος πρέπει στο τέλος να σκοράρει κάπου. Παίκτης με τρομερή τεχνική, φινετσάτο στυλ αλλά ουσία που τις περισσότερες φορές δεν συμβαδίζει με το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του. Όπως ακριβώς ανέφερα για τον Λιονέλ Ρίος πριν λίγο καιρό: «…χαρακτηριστικό παράδειγμα παίκτη, που αν κάποιος μαζέψει τις εστίες από το γήπεδο δεν θα ενοχληθεί και πολύ, αρκεί να του αφήσουν λίγα τετραγωνικά μέτρα με χόρτο και μερικούς αντιπάλους για να κοροϊδεύει».

Σε μια χαρακτηριστική σκηνή του χθεσινού αγώνα του Ολυμπιακού με τον Αστέρα Τρίπολης, στο δεύτερο ημίχρονο, ο Μαροκινός ντριπλάρει ασταμάτητα κοντά στο σημαιάκι του κόρνερ έναν πεισμωμένο αντίπαλο του και δεν σταματάει, ούτε πασάρει, ακόμα κι όταν τον ωθεί προς την πλάγια γραμμή και δεύτερος αμυνόμενος. Η φάση εξελίσσεται για αρκετά δευτερόλεπτα κατά τα οποία οι 19 υπόλοιποι παίκτες απλά παρακολουθούν στατικοί, μαζί με όλο το γήπεδο, τον Ζαϊρί να κρατάει αριστοτεχνικά και άνετα την μπάλα, απλά γιατί …μπορεί! Η φάση γίνεται όμως με το σκορ στο 3-0. Το πρόβλημα του Μαροκινού εντοπίζεται στο ότι θα μπορούσε να αντιδράσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ακόμα κι αν ο Ολυμπιακός κυνηγούσε αγχωτικά την ισοφάριση.

Όπως και να’ χει, σκηνή σαν την παραπάνω συνήθως βλέπαμε μόνο από ‘κανέναν Ροναλντίνιο‘ και γκολ όπως το παρακάτω από κανέναν Ετο. Κι όταν αυτά γίνονται στο ίδιο παιχνίδι, είναι αδύνατον να επιλέξεις κάτι άλλο για sombrero of the week.