Κανονικά θα έπρεπε τώρα να μιλήσω για την ματσάρα (έστω και με διαιτητικά και… γκολκιπερικά λάθη) που είδα ή για κάποιο από τα άλλα ματς της ημέρας. Αλλά δεν θα το κάνω. Θα μιλήσω για μια ακόμα φορά για αυτά που πρέπει να υποστούμε για να δούμε μερικά γκολ.

Ρε μάστορες, τα γκολ θέλουμε να δούμε. Δεν αντέχουμε να βλέπουμε τον Γκμοχ που μιλάει τα ίδια άθλια ελληνικά από τότε που μάζευα χαρτάκια Πανίνι με τον Έντσο Σίφο και τον φαν Τίγκελεν. Δεν μας νοιάζουν οι γνώμες 4-5 βετεράνων με τα ανούσια σχόλια τους. Και σίγουρα, 100% σίγουρα, δεν αντέχουμε τους άθλιους αθλητικούς δημοσιογράφους που τους πληρώνουμε κιόλας μια που είναι στο κρατικό κανάλι.

Ξεκινάει την κριτική του ο αειθαλής γίγας δημοσιογράφος που τόσα χρόνια τον θυμάμαι να γράφει σε εφημερίδες, να βγαίνει στην τηλεόραση και να… διδάσκει σε σχολές αθλητικής δημοσιογραφίας (τι άραγε;). Και ξεκινάει με το βαθυστόχαστο σχόλιο για το Ρεάλ-Μίλαν: «Λάθη, πολλά λάθη. Αν ζούσε ο Αντώνης Σαμαράκης ίσως έγραφε το ‘Ποδοσφαιρικό Λάθος’». Δεν σταματάει εκεί καθώς έχει πάρει φόρα μετά την πετυχημένη εισαγωγή του.  Αφού εδώ και χρόνια η μόδα είναι να βλέπουμε τις φάσεις και να πετάγονται 3-4 και να σχολιάζουν, αρχίζει να μιλάει ενώ βλέπουμε τις φάσεις. Η Μάνστεστερ αγωνίζεται στην Μόσχα στο γήπεδο με το πλαστικό χορτάρι. Και ο ήρωάς μας, με ύφος Λονδρέζου που έχει πάει σε όλα τα γήπεδα της χώρας λέει «Πλαστικό χορτάρι στο γήπεδο… Ο Σερ Άλεξ δεν πρέπει να προβληματίζεται ιδιαίτερα, καθώς είναι πολλές οι ομάδες στην Αγγλία που έχουν πλαστικό χορτάρι.»
Μα πού ζεις άνθρωπέ μου τα τελευταία 20 χρόνια; Είναι δυνατόν να πετάς κάτι τέτοιο;

Κάπου εκεί και ενώ αρχίζει η… τακτική ανάλυση με γραφήματα από τους γνώστες, εγώ κλείνω την τηλεόραση. Θα τα δούμε αλλού τα γκολ…