Πριν μερικούς μήνες με αφορμή την κατάκτηση του Λιμπερταδόρες από την Εστουδιάντες είχα κάνει μια αναφορά στον Εντγκάρδο Πράτολα, καθώς ο Βερόν φορούσε μπλουζάκι αφιερωμένο σε αυτόν. Είναι η ευκαιρία να γράψουμε την ιστορία πίσω από αυτόν τον ποδοσφαιριστή.

Ο Πράτολα γνωστός με το όνομα «Ρούσο» (ο Ρώσος) γεννήθηκε στην Λα Πλάτα το 1969 και έκανε το ντεμπούτο του με την μεγάλη του αγάπη την Εστουδιάντες σε ηλικία 19 ετών. Μετά από 6 χρόνια έζησε τον υποβιβασμό της Εστουδιάντες στη Β’ Εθνική, μια ντροπιαστική στιγμή για την πρώτη ομάδα εκτός των «μεγάλων 5″ της Αργεντινής που κατέκτησε πρωτάθλημα. Ο Πράτολα παραμένει στην ομάδα και την οδηγεί ως αρχηγός ξανά στην Α’ Εθνική την επόμενη χρονιά, την ίδια χρονιά που ξεπετάγεται και ο πιτσιρικάς Χουάν Βερόν. Παίρνει μεταγραφή για το Μεξικό το 1996, όπου παίζει για 3 χρόνια και στη συνέχεια επιστρέφει στην Αργεντινή για να παίξει στην Ουνιόν Σάντα Φε.

Το 2000 επιστρέφει στην αγαπημένη του Εστουδιάντες, όμως τα πράγματα δεν είναι όπως τα περιμένει.  Αρχικά,  αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα με πολύποδα. Ο Πράτολα σταματάει να παίζει και μέσα σε λίγο καιρό χάνει πολλά κιλά. Μαχητής όμως στον αγωνιστικό χώρο, μαχητής και στη ζωή. Τα δίνει όλα για να ξαναπαίξει. Τα καταφέρνει και στις 11 Μαρτίου του 2001 (και ενώ η συμμετοχή του είναι αβέβαιη μέχρι λίγο πριν το ματς) δίνει το παρόν στο τοπικό ντέρμπυ της Λα Πλάτα κόντρα στη Χιμνάσια και παίζει αυτό που θα ήταν το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του. Η Εστουδιάντες κερδίζει με 2-1 και η μισή πόλη πανηγυρίζει. Ο Πράτολα όμως ξέρει τα άσχημα νέα…

Στις 12 Απριλίου ανακοινώνει δημόσια σε όλο τον κόσμο ότι πάσχει από καρκίνο στο έντερο και ότι θα παλέψει για να γίνει καλά. Παντρεμένος με δυο κόρες, δηλώνει ότι θέλει να γίνει προπονητής για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του και ότι θα προσπαθήσει μέσα στο 2002 να το κάνει. Στις 24 Ιανουαρίου του 2002 η Εστουδιάντες παίζει φιλικό με τη Χιμνάσια για το τοπικό κύπελλο της πόλης και κερδίζει με 2-0. Στα πανηγύρια, οι συμπαίκτες του τον παίρνουν στους ώμους τους για το γύρο του θριάμβου. Ένα ολόκληρο γήπεδο, μαζί και οι οπαδοί της  αντιπάλου Χιμνάσια τον αποθεώνει: «Ολέ, ολέ, ολέ… Ρούσο, Ρούσο». Ο Πράτολα ξεσπάει σε λυγμούς.

Δυο όχι ιδιαίτερα πετυχημένες χειρουργικές επεμβάσεις και χημειοθεραπεία, αλλά η κατάσταση της υγείας δεν βελτιώνεται. Ο Ρούσο μάχεται, αλλά αυτή την μάχη δεν μπορεί να την κερδίσει. Στις 26 Απριλίου του 2002 λες και από διαίσθηση ξέρει ότι έρχεται το τέλος. Ζητάει από την ομάδα του να μην αναβληθεί το ματς της επομένης με την Ιντεπεντιέντε. Πράγματι, στις 27 Απριλίου ο Πράτολα αφήνει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο. Πρώτος το μαθαίνει ο προπονητής που ξεσπάει σε λυγμούς. Μεταφέρει την είδηση στους παίκτες που βάζουν και αυτοί τα κλάματα όταν μαθαίνουν το μύνημα του αρχηγού. Λίγο πριν πεθάνει, ο Ρούσο λέει στον πατέρα του: «Πες στα παιδιά να το πάρουν ως ένα ακόμα γεγονός της ζωής, να προχωρήσουν μπροστά γιατί μπορούν».

Tο ίδιο βράδυ, οι παίκτες της Εστουδιάντες και της Ιντεπεντιέντε κρατούν ενός λεπτού σιγή αγκαλιασμένοι στο γήπεδο. Οι οπαδοί της αντιπάλου Χιμνάσια στο δικό τους παιχνίδι έχουν πανό στα οποία αποχαιρετούν τον αρχηγό της Εστουδιάντες. Τον δυνατό σέντερ μπακ, τον ψυχωμένο αρχηγό που έγινε σύμβολο για την ομάδα της Εστουδιάντες. Oι συγγενείς του Πράτολα μετά την αποτέφρωσή του σκορπάνε τις στάχτες του στο γήπεδο της ομάδας, όπως ο ίδιος είχε ζητήσει.

Οι οπαδοί της Εστουδιάντες δεν τον ξεχνούν και τα πανό που είναι αφιερωμένα σε αυτόν είναι πολλά. Σε αρκετά παιχνίδια τραγουδάν συνθήματα με κλασικότερο το: «Vamos Pincha ponga huevo, que el Ruso alienta desde el cielo» (σε ελεύθερη μετάφραση: «Πάμε Πίντσα δείξε «αυγά», ο Ρούσο σε υποστηρίζει από τον ουρανό»).

Οι παίκτες της ομάδας παρά τα χρόνια που περνούν δεν τον ξεχνάνε στις μεγάλες επιτυχίες. Τόσο στο πρωτάθλημα του 2006, όσο και στο φετινό Λιμπερταδόρες ο Βερόν και άλλοι φοράνε μπλουζάκια με το όνομά του. Για έναν ηγέτη τόσο στο γήπεδο, όσο και έξω από αυτό… «Ρούσο είσαι μαζί μας»