Με αφορμή την πρόκριση της εθνικής ομάδας στα τελικά του Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής καθόμουνα και σκεφτόμουνα χθες βράδυ πόσο χαμηλά έχει πέσει το ρημαδάκι το ποδόσφαιρο.

Ένα άθλημα που μας αρέσει , μας ξεσηκώνει, μας φτιάχνει, όσο καμία γκόμενα. Για πολλούς από μας η αρρώστια μας από μικροί, η  τρέλα , το πάθος μας.

Καθόμουνα και σκεφτόμουνα τι ομάδες έχω πετύχει. Τι να πρωτοθυμηθείς. Γινότανε Μουντιάλ και ήξερες ότι θα δεις στα γήπεδα πραγματικές ομαδάρες και πραγματικούς μάγους.

Τι να πρωτοθυμηθώ; Την Ολλανδία του Νέεσκενς , του Κροϊφ , του Ρεπ , του Χααν, του Κρολ, του Ρέζεμπρικ, του Βαν Μπαστεν , του Γκούλιτ, του Ράικαρντ, την Αργεντινή του Κέμπες, του Πασαρέλα,του Κανίτζια , του Μπατιστούτα και φυσικά του ΘΕΟΥ Μαραδόνα,  την Βραζιλία του Ζίκο , του Φαλκάο, του Σώκρατες, του Αλεμάο, του Ζορζίνιο , του Ζούνιορ, του Οσκαρ, του Έντερ, του Καρέκα, την Πολωνία του Λάτο, του Μπονιεκ, του Ντζεγκανόφσκι, την Ιταλία του Τζοφ, του Καμπρινι, του Σιρέα, του Αλτομπέλι, του Κολοβάτι, του Αντονιόνι, την Γερμανία του Ρουμενίγκε, του Φέλερ, του Άλοφς, του Σούστερ (όταν δεν πόναγε το …αυτό της Γκάμπι), του Στιλικε , τη Γαλλία του Πλατινί, του Αμορός, του Τιγκανά, του Ζιρές του Τρεζόρ;

Και να ήταν μόνο αυτές; Το Καμερούν των παικταράδων και του μαθουσάλα Ροζέ Μιλά; Ο Μαραντόνα της Αραβίας , ο Οβαϊραν; Η εκπληκτική Αλγερία του Μπελουμί και του Ματζέρ; Ο εκπληκτικός Περουβιανός ζωγράφος Τεόφιλο Κουμπίγιας; Και η πιο μικρή ομάδα είχε παίκτες που πραγματικά σε θάμπωναν.

Είναι τόσες ομάδες και τόσοι παικταράδες που θέλω τόμους να τους αναφέρω. Τότε αν δεν υπήρχε ο Θεος Ντιέγκο το να βγαλεις τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του κόσμου ήταν πραγματικό πρόβλημα. Σήμερα; Ε,ενας δύο είναι όλοι κι ολοι οι ποδοσφαιριστές. Στην πραγματικότητα μετά το 1990 συρρικνώθηκε τόσο πολύ το ποδοσφαιρικό ταλέντο στον πλανήτη σαν να στέρεψαν όλες μαζί οι πηγές που το παράγουν. Και φυσικά ποιος άλλος είναι ο αίτιος παρά το χρήμα… Επιχείρηση κανονικά και με το νόμο το ποδοσφαιράκι. Ότι απολαύσαμε απολαύσαμε ως το μουντιάλ του 1986. Το Italia Novada ήταν το πρώτο «μήνυμα» ότι κάτι αρχίζει να στραβώνει… Στην Αμερική σιχτιρίσαμε τις ώρες που χάσαμε να δούμε μπάλα παρ’ ολο που έπαιζε η εθνική μας. Στη Γαλλία κάτι πήγε να γίνει αλλά έμεινε μισό. Και από τότε το θέαμα και οι παικταράδες πήραν την κατηφόρα.

Κατάντια. Είκοσι χρόνια πριν ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν θα είχε τα μούτρα να μπει στο γήπεδο να παίξει με αντιπάλους αυτά τα θηρία , ενώ κάτι Γαλλίες και Ιταλίες της … σύγχρονης κουλτούρας μοιάζουν εντελώς άοσμες και άγευστες μπροστά στις προκατόχους τους ακόμα και αν έχουν παραπάνω τίτλους σήμερα.

Εχω αρχίσει και ξενερώνω άσχημα. Από το 1982 και μετά υπάρχει μόνο ένας αγώνας μουντιάλ που δεν έχω δεί. Αυτό το εκπληκτικό Ουγγαρία-Ελ Σαλβαδόρ 10-1, που νομίζω δεν είχε μεταδοθεί κιολας. Ολοι οι υπόλοιποι είτε από κασέτες είτε από την κρατική (τότε) τηλεόραση και την ιδιωτική μετά με κράτησαν στην οθόνη. Ούτε ευρωπαϊκά ούτε τίποτα. Παρ’ ότι παρακολουθούσα και το 1978 μπάλα , η εικόνα που δε θα σβήσει από τη μνήμη μου είναι ο Ναρανχίτο (το πορτοκαλάκι-ποδοσφαιριστής-μασκώτ) από την έναρξη του Espana 82…. Τα Γιούρο και Μιούρο ποτέ δε με άγγιξαν ιδιαίτερα, ελάχιστα παιγνίδια παρακολουθούσα. Τα θεωρούσα κάτι σαν «προετοιμασίες» για το Μουντιάλ. Την πραγματική γιορτή.

Και τώρα ω της ξενέρας. Κατι Ελβετίες της συμφοράς, η Ελλάδα του αντιποδοσφαίρου και άγιος ο Θεός, μια Γερμανία σαν ξεθυμασμένη εδώ και καιρό μπύρα, με ηγέτη έναν Μπάλακ που δεν θα έδενε καν τα κορδόνια του Κλαους Άλοφς και των συμπαικτών του, η Ιταλία των…Ματερατσηδων, κάτι Αγγλίες να τις κλαίνε οι ρέγγες οι καπνιστές και μετά περίμενε εσύ να δεις μπάλα. Οι ομάδες της Ασίας είναι μόνο για γέλια, και επιζούν λόγω της γενικότερης κατάπτωσης αξιών στον ποδοσφαιρικό πλανήτη, οι Λατινοαμερικάνοι πλέον παίρνουν στις εθνικές τους ότι πιο άχρωμο και άοσμο μπορούν, και περιμένουμε από τίποτα ξεχασμένους από το θεό αφρικανούς ή Λατίνους να δούμε μερικά ψήγματα καλής μπάλας…

Δεν είμαι καθόλου μα καθόλου αισιόδοξος…