Όπως θα έχετε ήδη συνειδητοποίησει, σε λίγες μέρες μαζί με το 2009 μας αποχαιρετάει και η δεκαετία, η πρώτη ουσιαστικά από την μέρα που, ανέκαθεν γνωρίζαμε, ότι ο κόσμος θα καταστρεφόταν ή ο Υ2Κ θα τα έκανε όλα ..μαντάρα και δεν θα μπορούσαμε να δούμε την κόκκινη γραμμή που μας δείχνει αν ο Κόκε την στιγμή που παίρνει την μπάλα είναι σε θέση οφσάιτ.

Στα γραφεία του sombrero, πιστοί στην μόδα των ημερών, ‘έπεσε’ η ιδέα να κάνουμε μια λίστα με τις δέκα καλύτερες ομάδες που εμφανίστηκαν στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο την δεκαετία αυτή. Η υλοποίηση της δεν προχώρησε λόγω έλλειψης χρόνου – αν προλαβαίναμε να κάνουμε πράξη όλες τις ιδέες που έχουμε, δεν θα ήμασταν το sombrero, αλλά το New Yorker του ποδοσφαίρου – κι έτσι χάθηκε η ευκαιρία να θυμηθούμε, μέσω της Ρεάλ του 2002, τον καλύτερο επίλογο καριέρας στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Σε αντίθεση μ’ εμάς όμως, το Big Picture έκατσε και επέλεξε τις 50 πιο σημαντικές φωτογραφίες της δεκαετίας και ανάμεσα σε πολέμους, καταστροφές, βανδαλισμούς,  καταποντισμούς, τον Μπους, πόνο και ατέλειωτη φρίκη, τοποθέτησε και την παρακάτω φωτογραφία:

Μουντιάλ 2006. Ο Ζινεντίν Ζιντάν, μεταμορφωμένος, έχει οδηγήσει την εθνική Γαλλίας στον τελικό της διοργάνωσης, το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του όπως έχει ήδη ανακοινώσει. Είναι 34 και έμπειρος πλέον, αλλά για τον Ζιντάν αυτό δεν είναι ένα επίθετο που κληρονομείς με το πέρασμα των χρόνων, όπως στους περισσότερους. Ήταν ‘έμπειρος’ από τα 24 του ήδη – και δεν φταίει η συνοδευτική χαρακτηριστική καραφλίτσα στο πίσω μέρος του κεφαλιού, γι’αυτό το συμπέρασμα. Ήταν ώριμος σε κάθε πάσα, σε κάθε μαεστρικό κοντρόλ στον αέρα, σε κάθε τρίπλα, σε κάθε του επαφή με την μπάλα. Το έβλεπες στο διαπεραστικό βλέμμα του, το καταλάβαινες στον τρόπο που χειριζόταν την μπάλα ανεξαρτήτως σημασίας αγώνα ή ποδοσφαιρικής δυσκολίας της κάθε στιγμής.

Στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα, αψηφώντας την σπουδαιότητα της στιγμής και το γεγονός ότι έχει απέναντι του έναν απ’ τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο, εκτελεί το πιο τέλειο ‘πέναλτι Πανένκα‘ που έχουμε δει ποτέ. Τόσο τέλειο που αγγίζει τα όρια της αποτυχίας – χτυπώντας στο οριζόντιο δοκάρι και λίγα εκατοστά μέσα απ’ την γραμμή – αλλά δεν τα ξεπερνάει.

Το παιχνίδι πάει στην παράταση και στο 110ο λεπτό ο Ματεράτσι τον προσβάλλει λεκτικά, σε βαθμό που κανένας ξένος παρατηρητής δεν μπορεί να κρίνει. Ο Ζιντάν ‘απαγορεύεται’ να αντιδράσει. Είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, πάνω στην Ύπαρξη του στηρίζονται εκατομμύρια ευρώ χορηγών και διαφημιστών, εκπροσωπεί έμμεσα ένα ολόκληρο έθνος, το τελευταίο του παιχνίδι οφείλει να είναι πανηγυρικό, η Εικόνα του δεν πρέπει να έχει κι άλλα ‘στίγματα’, μετά από τις διάφορες κόκκινες που έχει συλλέξει στην καριέρα του.  Τρίχες! Ο Ζιζού παίρνει φόρα και κουτουλάει τον Ιταλό στο στήθος. Απαγκιστρωμένος από τα ‘πρέπει’ της φήμης του, σαν μερικούς άλλους, ενεργεί στιγμιαία και αυθεντικά – λανθασμένα μεν, αλλά αυθεντικά.

Ο διαιτητής τον αποβάλλει, η Γαλλία χάνει τον τελικό δέκα λεπτά αργότερα στα πέναλτι, ο Ζιζού δεν ξαναπαίζει μπάλα ποτέ. Σωστή ή λάθος – ανάλογα με την φιλοσοφία του θεατή – η κουτουλιά του στιγμάτισε την δεκαετία. Ο ίδιος είχε στιγματίσει θετικά, προ πολλού, το ίδιο  το ποδόσφαιρο.