Ο Κόκκαλης με 12/13 και 12/14 πρωταθλήματα τώρα, έφτασε μία σαιζόν αποτυχίας για να χαρακτηριστεί συλλήβδην καραγκιόζης και αποτυχημένος από ανθρώπους που μέχρι πριν ένα μήνα τον προσκύναγαν. Είτε τον πάω είτε όχι τον Κόκκαλη , τέτοια αντίδραση μου μοιάζει γελοία. Άλλο να λες ότι έκανε λάθη ο Σωκράτης παλικάρι μου και άλλο να λες ότι είναι αποτυχημένος. Πριν λίγες μέρες τον λιβάνιζες και τώρα θες να τον θάψεις; Πριν μερικές μέρες με έβριζες που επισήμαινα τις ανακολουθίες του , τώρα θες να με ξεπεράσεις στην υπερβολή; ΘΑ ΤΡΕΛΑΘΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;

Κι εγώ βρίζω τον Κόκκαλη εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, αλλά να τον πω αποτυχημένο; Θα πέσει λιωμένη σοκολάτα να με κάνει παστούλα να με φάει ο Λούβαρης με κουταλάκι του γλυκού. Τι λέμε τώρα ρε παιδιά;

Μακράν ο πιο επιτυχημένος πρόεδρος στο Ελληνικό ποδόσφαιρο, και άμα τον πιάσει άλλος θα πρέπει να έχει κάνει κυριολεκτικά παπάδες. Μιλάνε μερικοί (για να μιλήσω μόνο για τον Ολυμπιακό) για το Γουλανδρή και λένε ότι δεν τον έφτασε ο Κοκκαλης.

Οι αριθμοί και τα γεγονότα που είναι ψυχροί και αδιάψευστοι μάρτυρες άλλα λένε.

Καλός χρυσός, άγιος και γάβρος ο Γουλανδρής αλλά ως εκεί. Θέλετε δεν είχε το χρονο; Θέλετε ήταν άλλες εποχές; Και πέρα από τις όποιες γκρίνιες και «βέλη» αντιπάλων οι αριθμοί δείχνουν Σωκράτη. Όσο και αν δε μου αρέσει εμένα ή οποιουδήποτε άλλου. Και ο Γιώργος ο Ανδριανόπουλος έμεινε 14 σχεδόν χρόνια στην προεδρία του Ολυμπιακού και πέτυχε πράγματα και θαύματα (σε μια σαφώς πιο ρομαντική εποχή) αλλά και αυτός τα νούμερα του Σώκρατες δεν τα πιάνει ούτε στον ύπνο του.

Γιατί ξεκίνησα και γράφω όλα αυτά;

Ίσως γιατί μου αρέσει να πηγαίνω κόντρα στο ρεύμα. Ίσως επειδή η απόλυτη ισοπέδωση μου τη δίνει στα νεύρα. Όσο μου την έδινε το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ «επιχείρημα» που έλεγε «έλα μωρέ όλα στημένα τα είχε». Ναι , ένα ολόκληρο σύστημα πεντέξι χιλιάδων ανθρώπων που άλλαζαν κατά καιρούς είχε συνωμοτήσει για να πάρει ο Κόκκαλης πρωταθλήματα, ενώ και οι κυβερνήσεις που άλλαζαν ήταν στην ουσία μαριονέτες του. Καλό βράδυ μικρό μου και όνειρα γλυκά. Οι πλούσιοι είναι πάντα με την πλευρά των κυβερνήσεων, και οι κυβερνήσεις με τους πλούσιους είτε αυτοί λέγονται Κόκκαλης είτε Βαρδινογιάννης είτε οτιδήποτε.

Στην Ελλάδα ζούμε. Πέραν του αυταπόδεικτου ότι δεν είναι όλα αγγελικά πλασμένα έχουμε και το κλασικό σύνδρομο του καχύποπτου Έλληνα. Που αν ο Παναθηναϊκός φέτος φτάσει και κατακτήσει το ΟΥΕΦΑ θα λέει ότι το έστησε ο …. Πατέρας. Που στο Wembley τον έστειλε … μόνο η Χούντα.. Ε, έτσι ακριβώς και ο Σωκράτης. Ήρθε, αγόρασε όλη την Ελλάδα και την υποχρέωσε να βγάζει τον Ολυμπιακό πρωταθλητή. Στο τέλος της προβολής σερβίρουμε και βανίλια υποβρύχιο , προχωρήστε , στο βάθος κήπος.

Απόλυτο δεν είναι τίποτα. Ούτε άγγελος ήταν ο Κόκκαλης (αν ήταν δεν θα τον ήξερε κανείς) ούτε η προσωποποίηση του κακού και η «μάστιγα» του Ελληνικού ποδοσφαίρου.

Τέλος πάντων. Φαίνεται να φτάνει το τέλος του κύκλου καθώς ο Κόκκαλης άρρωστος και κοντά και στο φυσικό τέλος, πέρα από το παραγοντικό του τελείωμα, πρόσφερε όσα είχε, έκανε τα λάθη που του αναλογούσαν, πούλησε, αγόρασε, πάλεψε.

Τον κυνήγαγα όσο ήταν ψηλά και όλοι υποκλινότανε. «Κυνήγαγα» σχήμα λόγου καθώς το ίντερνετ και τα άρθρα του δεν είναι δα και … καρφί στο μάτι του Κόκκαλη, ούτε σκόνη στα πέτα του δεν είναι. Πιο πολύ θα ταίριαζε να πω ότι λογόφερνα με αυτούς που τον είχαν τοποθετήσει στο βάθρο των θεών. Και τώρα οι ίδιοι ακριβώς ορμάνε να φάνε τις σάρκες του

Ε, εγώ πεσμένους δε βαράω. Βρήκανε οι κόρακες την ευκαιρία και το παίζουνε τιμητές των πάντων τώρα. Ο Κόκκαλης χάραξε μια λαμπρή προσωπική πορεία στη ζωή του απ’ όπου και να το δει κανείς. Και έπεσε στο σφάλμα όλων των πλούσιων και μεγάλων, δεν φρόντισε για τα «τελειώματα» του. Νόμιζε πως θα είναι αιώνιος.

Δεν πειράζει. Η ιστορία που σβήνει όλες τις μικρότητες και τις προσωπικές αντιπάθειες θα τον κατατάξει ξερά και χωρίς συναισθήματα στους μεγάλους. Ότι και να σημαίνει αυτό.