Για δες ποιος γύρισε… ο Ζιοβάνι.

Ναι αυτός ο τύπος ο ψηλός που δεν είχε θέση αλλά ουδόλως δε με πείραζε αμα τον έβλεπα να κάνει τα «δικά» του. Ενας Ζιοβάνι γερασμένος, παρ’ ότι που δεν έχει αλλαξει κατι έντονα επάνω του. Λίγο πιο «φουσκωμένος» λίγο πιο… πως να το πω… ναι γερασμένος είναι  η λέξη. Οντως. Γέρασε ο μάγος, γέρασα κι εγώ.

Aϋπνος εχθες και με το μάτι τσιτωμενο να τριγυριζει κατι κανάλια της Νοβα, κι ενώ την είχα καταβρεί με το πως μαγειρεύεται το ανθρώπινο κεφάλι για να συρρικνωθεί, πέφτω πάνω στο πρωτάθλημα Βραζιλίας. Σάντος-Ριο Κλάρο. Περίπου 75 λεπτά παίζανε , ήτανε 1-1. Και εκεινη την ώρα πέφτει η κάμερα σε μια λίγο… κουρασμένη φάτσα. Δεν ήταν δυνατόν να μην την αναγνωρίσω.

Ζιοβάνι Σίλβα ντε Ολιβέιρα.

Με την αγαπημένη του Σάντος ξανά στα 37-38 του κάπου εκεί. Συγκίνηση σίγουρα. Αλλα και κάποια λύπη. Ο Ζιο όσο τον είδα δεν έδειξε τίποτα από τον γνωστό μου «μάγο». Φυσικό αυτό. Πρόλαβε όμως να σκοράρει ενα εύκολο γκολ στην κενή εστία στο 89′ για να δώσει στη Σάντος ΤΟΥ τη νίκη. Και το πανηγύρισε δεόντως.

Αφιερωμένο. Στον ατιμο χρόνο που ακόμα και τους μάγους τους αφήνει να γερνάνε.