Και εκεί που πας να σπάσεις μια παράδοση που πλάκα πλάκα κρατάει 12 χρόνια, και εκεί που έχεις τόσο καλύτερη ομάδα, και εκεί που συνεχίζεις να κάνεις πρωταθλητισμό, ο Βιτόλο ξαφνικά θυμάται τον μικρό Χουάν στην Σάντα Κρούζ της Τενερίφης που τον πείραζε «Δεν θα γίνει μπασκεμπολίστας ποτέ, ρε κοντέ, ρε κοντέ».

Κατά τ’άλλα, μια μάχη χάθηκε, αλλά ο ΠΑΟΚ οφείλει να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό. Με την απώλεια του Κυπέλλου, ο μοναδικός ρεαλιστικός στόχος μοιάζει η έξοδος στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ (που από φέτος κουνάνε και εκεί σεντόνι). Ίσως σε ένα deja-vu της περσινής και προ περσινής χρονιάς να είναι καλύτερα να τερματίσει ο Ολυμπιακός δεύτερος, και να είναι αυτός στην δυσάρεστη θέση να προασπίσει τα κεκτημένα. Μένει να δούμε την αντιμετώπιση των επόμενων παιχνιδιών από τους παίκτες του ΠΑΟΚ, για να δούμε ένα δείγμα γραφής των παιχνιδιών των play offs.

Τέλος κάτι για τον μέχρι πριν λίγες ώρες δικό μας παιδί. Ο Ντάνι Φερνάντεζ είχε δυο επιλογές. Πρώτη, να δείξει σεβασμό στο σωματείο που τον πήρε  από τα αζήτητα, τον πλήρωσε με 2 καλά συμβόλαια, του έδωσε την δυνατότητα να ζήσει για 2 χρόνια το όνειρο της Μπουντεσλίγκα και να χαίρει τον αντίστοιχο σεβασμό από τους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Δεύτερη επιλογή ήταν, να το παίξει μάγκας, να συμμετέχει σε καυγάδες, να σπρώχνει παίκτες, να γραπώνει από τον λαιμό άλλους παίκτες και να γίνει αρεστός στους οπαδούς του Ηρακλή και αξιολύπητος στα μάτια των ΠΑΟΚτσήδων. So be it Dani, όπως επιθυμείς….