Σαν σήμερα 12 Φλεβάρη…

Στην Αγγλία, μια βροχερή (ποιητική αδεία) μέρα , εμφανίζονται σε ένα παραλληλόγραμμο , σημαδεμένο με ασβέστη δύο ομάδες ατόμων. Είναι 12 Φεβρουαρίου του 1861 και οι άνθρωποι που βλέπουμε είναι οι ποδοσφαιριστές της Sheffield και της Hallam.

Λίγα λεπτά μετά γράφεται ιστορία. Ο πρώτος επίσημος διασυλλογικός αγώνας ποδοσφαίρου πραγματοποιείται. Δυστυχώς δεν ξέρουμε πολλά γι’ αυτον. Ποιοί ήταν οι ήρωες, ποιοί μάγεψαν το κοινό, αν είδαμε ντρίπλες και αν κάποιος έκανε, έστω και άθελά του το πρώτο ανεπίσημο… sombrero (να ενας τομέας για μελέτη από το σάιτ μας…). Έτσι κι έγινε.  Χωρίς κανόνες, χωρίς νόμους, καμία σχέση με αυτό που ξέρουμε σήμερα. Έστω και αν δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό το πρώτο ματς, τι σημασία έχει;

Ευκαιρία ψάχνω.

Δύο χρόνια αργότερα θα κωδικοποιηθούν οι πρώτοι επίσημοι κανόνες. Στην Αγγλία και πάλι φυσικά. Στην πραγματικότητα οι πρώτοι κανονισμοί δόθηκαν από τους φοιτητές του Κέμπριτζ το 1846, για να διασκεδάσουν με το «νέο τους» παιγνίδι.

Ο πρώτος Σύλλογος «Notts County F.C.» ιδρύθηκε το 1862. Τον επόμενο χρόνο ιδρύθηκε η Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και τα αμέσως επόμενα χρόνια ιδρύθηκαν ο ένας μετά τον άλλο οι μεγάλοι Αγγλικοί Σύλλογοι που υπάρχουν μέχρι σήμερα. Το 1866 τέθηκαν αντιμέτωπα τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα του Λονδίνου και του Σέφιλντ. Το 1867 ιδρύθηκε ο πρώτος Σύλλογος της Σκωτίας «Κουίνς Παρκ». Το Κύπελλο Αγγλίας διεξήχθη για πρώτη φορά το 1871 με αντίπαλες στον τελικό τις ομάδες «Γουόντερερς» και «Ρόιγιαλ Ιντζηνίαρς» με νικήτρια την πρώτη με 1-0. Στη Γλασκόβη, το 1872, έγινε ο πρώτος διεθνής αγώνας μεταξύ των εθνικών ομάδων Σκωτίας – Αγγλίας που έληξε 0-0.

Ευκαιρία έψαχνα να πω χρονια πολλα στο ποδοσφαιρο. Σε όποιο αρέσει στον καθένα μας. Αλλά κυρίως στο αγνό αυτό ποδόσφαιρο της αλάνας με το οποίο μεγαλώσαμε. Το ποδόσφαιρο που δεν χρειαζόμασταν διαιτητές και δικαιολογίες. Που οι διαμαρτυρίες ήταν για το αν η μπάλα βγήκε πολύ ψηλά άουτ ή αν ο τερματοφύλακας είναι κοντός και ας βάζαμε ψηλότερο. Για το ποιός θα πάρει τον Κώστα που ξέρει μπαλάρα και παίζει στον Πολυδροσιακό Αστέρα, και ποιός τον πιτσιρικά τον Δημητράκη που δεν ξέρει ούτε τέρμα να παίξει.

Ελπίζω να μη χρειαστεί να χρησιμοποιήσω ποτέ αυτό το κείμενο ως νεκρολογία αυτού που όλοι αγαπάμε.

Ζήτω η μπαλίτσα και χρόνια της πολλά. Γιατί μας πορώνει, μας αρέσει, μας νευριάζει , μας ενώνει. Καμιά αλάνα ξέρει κανείς;