H Αίγυπτος κέρδισε για 7η φορά το Κύπελλο Εθνών Αφρικής ή όπως αλλιώς λέγεται κερδίζοντας σε έναν απαράδεκτο τελικό , ιδίως για τα αφρικάνικα δεδομένα, τα πιτσιρίκια της Γκάνας με 1-0. Το γκόλ σημειώθηκε στο 85′ σε ένα παιγνίδι χωρίς ιδιαίτερες φάσεις, αφού οι ομάδες έδειχναν να … βολεύονται με καμιά λύση τύπου πέναλτυ και βλέπουμε.

Εγραφα και χθές ότι δεν πολυγουστάρω το αφρικάνικο ποδόσφαιρο. Μπορεί να έχει βγάλει αρκετούς καλούς παίκτες αλλά από ομάδες είναι για τα μπάζα.  Και ιδίως εθνικές. Οι Αιγύπτιοι απέδειξαν βέβαια ότι είναι μακράν η υπερδύναμη της αφρικάνικης ηπείρου με την τρίτη συνεχή κατάκτηση του θεσμού, παράλληλα όμως δεν ξεχνάω ότι έμειναν εκτός Μουντιάλ από την Αλγερία η οποία πρόλαβε και … άρπαξε 4 τεμάχια από αυτούς στη διάρκεια του CAN… Ίσως για να «γιορτάσει» την πρόκρισή της;

Το «Αφρικαν Καπ» είχε αρκετό τρέξιμο, όπως αναμενόταν, πολύ δύναμη , όπως αναμενόταν, πολλά γκολ , όπως αναμενόταν και … γελοίες άμυνες και διαιτητές όπως επίσης ξέραμε. Έγινε αρκετή προσπάθεια προπαγάνδας και για το Μουντιάλ που έρχεται και … αυτό ήταν. Τίποτα το «τρομερο» παρα τα «εντυπωσιακά» 4-4 από 4-0 και διάφορα άλλα. Οι αφρικανοί επιμένουν να δείχνουν ότι αγνοούν η απλώς αρνούνται να μάθουν να παίζουν τη μπάλα με σύστημα, και στηρίζουν ακόμα το ποδόσφαιρο της αλάνας.

Οχι πως έχω πρόβλημα με το ποδόσφαιρο της αλάνας, αλλά όπως και να το κάνεις θέλει ταλέντο να το παίξεις. Ταλέντο που λίγοι παίκτες έχουν. Και το αποτέλεσμα είναι ένα , χορταστικό μεν σε γκόλ, βαρετό δε σε θέαμα και «ποδοσφαιρική ικανοποίηση» πιάτο.  Τελικά σαν πρόβα για το Μουντιάλ που έρχεται οι Αφρικανοί είχαν επιτυχίες και αποτυχίες. Φυσικά η ιστορία με τους αντάρτες και την επίθεση σε πούλμαν ομάδας μάλλον τα λέει όλα , για την «διαφορετικότητα» του φετινού Μουντιάλ. Ελπίζω να μην έχουμε ντράβαλα αφού το Μουντιάλ είναι η μόνη διοργάνωση από την οποία δεν έχω χάσει ούτε ένα μάτς από το Espana 82… Τέλος πάντων έχω χάσει ένα ματς αλλα ας μη γίνει λόγος…

Εγώ πάντως περιμένω το Μουντιάλ με αγωνία όπως πάντα. Και με ιδιαίτερη συμπάθεια στον «αδύνατο» όπως πάντα, μιας κι εμείς στους αδύνατους συμπεριλαμβανόμαστε, αναντάμ παπαντάμ. Αλλα και με όλο και λιγότερη ελπίδα. Δεν κρύβω ότι το τελευταίο Μουντιάλ που με «γέμισε» πλήρως , διοργανώθηκε στο Μεξικό το 1986, και το τελευταίο που είπα «ενταααααξει μωρέ, κάτι είδαμε» στη Γαλλία , στα τελειώματα του περασμένου… αιώνα. Με την ελπίδα να διαψευστώ και να δουμε κάτι διαφορετικό , ελέω Αφρικής φέτος , ιδού ένα αφιέρωμα στους «φαραώ» και την έβδομη κούπα τους που όμως δεν θα τους δούμε να υπερασπίζονται το «Αφρικάνικο Ιδεώδες»… Αυτό θα το αναλάβουν άλλοι.