Η (αγαπημένη μου) Ρεάλ αντιμετωπίζει την Μπαρτσελόνα στο Estadio Santiago Bernabeu. Η μητέρα των μαχών, το θρυλικό «el classico» , και φυσικά το γήπεδο γεμάτο από νωρίς με τον κόσμο να βράζει στην εξέδρα. Τα περισσότερα «αναθέματα» εκτοξεύονται προς αυτόν τον κοντό , κεφτεδοειδή τύπο με το γύφτικο μαλλί και παρουσιαστικό ένος μαμόθρεφτου μπούλη με το Νο10. Ξεχειλιζουν τα μπουτάκια του , τα μαγουλάκια του (όχι τόσο όσο κάποια χρόνια αργότερα, αλλά είναι εμφανές ότι το παχουλό τούτο παιδάκι δεν έχει θέση στον αγώνα των αγώνων).

Πόσο θα μας διαψεύσει , χρόνο με το χρόνο…

H Barca δείχνει καλύτερη από την αρχή. Και δείχνει καλύτερη γιατί αυτός ο … κακοφτιαγμένος κεφτές κάνει στην κυριολεξία ότι θέλει. Το ματς στην ουσία έχει χαθεί όταν σε μια αντεπίθεση αυτός ο … χοντρός φεύγει σα … σαϊτα μόνος με τον τερματοφύλακα. Οσο κι αν κανεις δεν θελει να δει τη συνέχεια, αυτή είναι γνωστή. Περνάει τον δύσμοιρο γκολκίπερ και … περιμένει δίπλα στο αριστερό δοκάρι. Περιμένει για το τάκλιν που ΞΕΡΕΙ οτι θα του κανουν, διασύρει και τον δύστυχο αμυντικό (τα ονόματα όσο γνωστά κι αν είναι δεν έχουν καμία σημασία γι’ αυτό αποφεύγω να πω οποιοδήποτε) ο οποίος διακινδυνεύει … τον αντρισμό του χτυπώντας στο δοκάρι, κι έτσι χαμογελαστός αυτός ο «ατιμος» ο «αργεντίνος γύφτος» όπως τον αποκαλούσαν οι πρωτευουσιάνοι της Ρεάλ «τελειώνει» τη βασίλισσα και στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα.

Και ξαφνικά … οι οπαδοί της Ρεάλ όρθιοι χειροκροτούν αυτόν τον άσχημο, κοντό μάγο. Γιατί καμιά φορά η μαγεία του ποδοσφαίρου ξεπερνά ακόμα και τα πιο σκληρά σύνορα. Τα οπαδικά.