[8 Σχόλια]
Αύριο, Σάββατο στον περιβάλλοντα χώρο του Γηπέδου (πλεον) Καραϊσκάκη θα γίνει το μνημόσυνο των αδικοχαμένων παιδιών του Φλεβάρη του 1981. Για πολλοστή φορά θα γράψω αυτό που γράφω και αλλού. Δεν πρόκειται για κανένα μνημόσυνο «των νεκρών της 7″. Πρόκειται για μνημόσυνο ανθρώπων που ΠΕΘΑΝΑΝ στη Θύρα 7 εκείνη τη μέρα, λίγο μετά τη λήξη του ντέρμπι κορυφής της 20ης αγωνιστικής. 19 άνθρωποι άφησαν την τελευταία τους πνοή παγιδευμένοι ανάμεσα σε κραυγές χαράς και θριάμβου , ανάμεσα στα σώματα των «πίσω» που έτρεχαν να βρεθούν στη Θύρα 1 και στα κάγκελα της κλειστής μοιραίας πόρτας της θύρας 7. Δύο την επόμενη μέρα στο κρεβάτι του νοσοκομείου.
Ολα αυτά έχουν χιλιοειπωθεί, έχω χορτάσει από «ρίγη συγκίνησης» και λοιπές δημοσιογραφικές κορόνες. Θα πάω κόντρα στα κλισέ. Τα παιδιά εκείνα , και κάθε ένας που έχασε τη ζωή του μέσα ή γύρω από τα «γραφικά» μας γήπεδα, δεν πέθαναν για κανέναν Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ και δε συμμαζεύεται. Πέθαναν για πολλούς και διάφορους λόγους που σχετίζονται με την αδιαφορία, την προχειρότητα, τις μίζες, την ανευθυνότητα κάποιων. Και μου τη δίνει να οικοιοποιείται όποιος θέλει τον θάνατό τους και να τον παρουσιάζει κάθε χρόνο σα φτηνό «σωου μνήμης». Τέλος παντων ξεφεύγω.
Αιωνία η μνήμη των παιδιών αυτών, άδικη η μοίρα τους που έκλεισε τόσα σπίτια. Οικογένειες που τις βλέπω κάθε χρόνο, με τον ίδιο πόνο σκαμμένο στα πρόσωπά τους και το ίδιο «γιατί». Το γιατί που τις κράτησε ενωμένες όταν ο χάρος πέτυχε το συντριπτικό του χτύπημα επάνω τους. Γιατί δεν πλήρωσε (και δεν θα πληρώσει σε ανάλογη περιπτωση) ποτέ κανείς για το θάνατο των παιδιών τους. Των συζύγων τους. Των πατεράδων , των αδερφών τους.
Δεν ζήτησαν να πεθάνουν αυτοί οι άνθρωποι. Πέθαναν επειδή κάποιοι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Αυτοί οι κάποιοι σήμερα είναι ελεύθεροι, και το «κέρδος» είναι ένα «ετήσιο μνημόσυνο» που ουδόλως πιστεύω ότι απαλύνει τον πόνο κανενός από τους άμεσα εμπλεκόμενους στην τραγωδία.
Αλλο κείμενο θα περίμενε κανείς από έναν «αρρωστο Ολυμπιακό». Δεν πειράζει. Υπάρχουν κι άλλοι που θα ξαναγράψουν τα ίδια και τα ίδια. Μέχρι την 40η, 50η επέτειο. Ή μέχρι να ξανασυμβεί μια νέα «Θύρα 7″ για να έχουμε πιο φρέσκο «προϊόν».
Και αν «δεν πέρασε μια μέρα» όπως γράφω στον τίτλο, είναι σαν να μην έγινε και τίποτα. Σαν να κάνουμε…γιορτή. Άλλο ενα «κέρδος» των νεκρών είναι να γίνεται και το όνομά τους ανάμπαιγμα από κάφρους ανα την επικράτεια. Και η οικοιοποίηση συμβόλων, ημερομηνιών, ονομάτων και δεν ξέρω τι άλλο από τον κάθε ενδιαφερόμενο.
Υ.Γ. Εκείνη τη μέρα αν πιστέψεις τα λεγόμενα του καθενός πρέπει να ήτανε στο Καραϊσκάκη περίπου 2 εκατομμύρια κόσμος. Εγώ δεν ήμουνα.
Υ.Γ. 1 Συγχωρήστε την όποια κυνικότητά μου, αν στα 40 μου είμαι όπως είμαι δε φταίω μόνο εγώ.
Κατηγορίες: 
8 Σχόλια μέχρι τώρα
1 EXARCHIOTIS // 5 Φεβρουαρίου, 2010 στις 22:32
Ποτέ ξανά τέτοια τραγωδία …
2 Antonis Barca // 6 Φεβρουαρίου, 2010 στις 00:48
Ημουν μικρός, ουτε τριών, δεν θυμάμαι τίποτα από την ημέρα εκείνη. Ο πατέρας μου ηταν στο γηπεδο μαζί με τον αδερφό του. Τοτε ουτε κινητά υπήρχαν ούτε τίποτα. Η μάνα μου είχε ακούσει τα νέα από το ραδιόφωνο και απο την τηλεόραση και κόντευε να τρελαθεί από την αγωνία της. Ο πατέρας μου ηταν σε αλλη θύρα, όχι στην 7. Δεν ειχε ακούσει τίποτα μέχρι που μπήκε σπίτι μας και βρήκε τη μάνα μου σε καθεστως πανικού.
Το μόνο που του έχει μείνει από τότε, είναι το εξης: Σε όποιο γηπεδο και αν βρεθεί, από τοπικό πρωτάθλημα μέχρι το Καμπ Νόου, περιμένει. Δεν βγαίνει ποτέ με τους πρώτους. Πάντα με τους τελευταίους.
Προσωπικά, δεν νομιζω οτι γινεται πανηγυρακι στην ημέρα της επετείου. Πιστευω οτι η θλίψη (των πολλών τουλάχιστον) και αληθινή είναι και προερχομενη απο ομορφα αισθήματα. Ισως και απο τη συνειδητοποίηση οτι αυτό θα μπορούσε να συμβεί και σε εμας, μερικά χρόνια μετά, αν δεν είχε συμβεί τότε. Συμφωνώ απόλυτα με το κειμενο ότι δεν πρόκειται για νεκρους που πέθαναν για μια ιδεα.
Καμία ποδοσφαιρικη ομάδα δεν αξίζει ζωές. Κανείς δεν ζήτησε μάρτυρες για μια ποδοσφαιρική ομαδα.
Στην εποχή των ραντεβού για ξύλο, των αεροβόλων, των σουγιάδων, των κλομπ και των αλλων εργαλειων θανάτου, η επετειος του εγκληματος (περι αυτου πρόκειται) στη Θυρα 7 μπορεί μονο να μας θυμιζει ποσο χαζό είναι να δίνουμε στον αθλητισμό προεκτάσεις που δεν τις χρειάζεται.
Και μια σημειολογια: Αναμεσα στους 21 που έφυγαν άδικα, υπήρχε και οπαδός της ΑΕΚ. Ετσι λέγεται τουλάχιστον. Ειχε παει στη ΘΥΡΑ 7 να δει την ομάδα του μαζί με έναν φίλο Ολυμπιακό.
Στα παιδια της Θυρας 7, στα παιδιά του ΠΑΟΚ, στον Μπλιώνα, στον Παναγιώτου, σε όσους έφυγαν άδικα επειδή πήγαν να χαρούν και να διασκεδάσουν, μια υποχρέωση έχουμε: Να μην ξεχάσουμε. Γιατί αν ξεχάσουμε, θα το ξαναζήσουμε και το ποτέ ξανά που γράφει ο Νίκος πιο πάνω, θα γίνει από ευχή, ερώτημα:
Γιατί ξανά;
3 Draculas // 6 Φεβρουαρίου, 2010 στις 00:51
Αντώνη ναι , ο Αμίτσης ήταν ο φίλαθλος της ΑΕΚ. Η ΑΕΚ στελνει καθε χρονο στεφάνι όπως και ο Μπαγιεβιτς.Το αναφερω αυτο σε άρθρο μου αλλου, το ξέχασα εδώ.
Δεν στηνει πανηγύρι ο κοσμος αλλα αυτοί που έχουν συμφέρον να στήσουν. Και ονόματα δε λέμε υπολήψεις δε θίγουμε. Εντός και εκτός Ολυμπιακού.
4 charlie // 6 Φεβρουαρίου, 2010 στις 00:56
Μεγάλο RESPECT για το κείμενο, συμφωνώ 100% με το πνεύμα του.
Μετά από +25 χρόνια στα γήπεδα, να πω μόνο ότι ήταν πολλές οι φορές που αποφύγαμε τραγωδίες όπως αυτή καθαρά από τύχη…
Ποτέ ξανά τέτοια τραγωδία (αν και νομίζω ότι το αφήνουμε λίγο στην καλή μας τύχη…)
5 Draculas // 6 Φεβρουαρίου, 2010 στις 00:57
Και μόνο στην καλή τύχη.
Γκρινιάζουμε κι εμείς για τους προέδρους, τα γήπεδα, την παιδεία γενικότερα, αλλά ξεχνάμε ότι είμαστε κι εμείς σημαντικό κομμάτι όλων αυτών.
6 Antonis Barca // 6 Φεβρουαρίου, 2010 στις 01:01
Μπραβο, αυτός ήταν, μου διέφευγε το ονομά του. Με τα σημερινά ήθη,αυτά που έχουν επιβάλλει ορισμένοι που θεωρούν ότι αξίζει να πεθάνεις για τον Θρυλο, την Τριφυλλάρα, το Δικεφαλο, ο φιλος της ΑΕΚ δεν θα ειχε βρεθει στην 7. Ουτε καν στου Καραϊσκακη.
Σπιτι ή στην καφετέρια, μπροστά στο χαζοκούτι, δεν θα διέτρεχε κίνδυνο.
Ουφ, χαλάστηκα πάλι. Οχι τιποτα αλλο, δεν μπορώ να κοψω το γήπεδο και ειμαι αναγκασμένος να τρωω στη μαπα ολη την καφριλα και την ασχημια.
7 Draculas // 6 Φεβρουαρίου, 2010 στις 01:07
Μια απολαυση που όλους μας ελκύει και μας αρέσει έφτασε να γίνει … επικίνδυνο σπόρ. Δεν είανι τόσο τα επεισόδια. Στο Καραϊσκάκη τα τελευταία χρόνια που πήγαινα και με δεδομένη την συνήθη απουσία των φιλοξενούμενων (αλλο παραμύθι αυτο….) δεν γινότανε και τίποτα έκτροπα.
Ομως πόση εμπιστοσύνη έχεις σε παιδιά που και οι ίδιοι παρασύρονται να θεωρούν θρησκεία και κάτι ακόμα παραπάνω , χρωματιστές φανέλες;
Είπαμε παιδια,ναι, θρησκεία, ινδαλμα, αλλα ως ένα σημείο. Ίσως και οι μεγαλύτεροι πρέπει να «τσεκάρουμε» πρώτα τις προτεραιότητες που δίνουμε στους μικρότερους. Τουλάχιστον για να μην υπάρχει η δικαιολογία του «δεν ήξερα και παρασύρθηκα».
8 Darth Soccerius // 7 Φεβρουαρίου, 2010 στις 23:09
Μπράβο ρε Dracula, πολύ ωραίο ποστ.
Συμφωνώ και εγώ αντίστοιχα, για τους νεκρούς του ΠΑΟΚ…
Σχολιάστε: