Έκανα το (λογικό) σφάλμα να παρακολουθήσω τους αγώνες για το Champions League. Καπάκι είδα και αγώνες Ισπανικού πρωταθλήματος , αλλά πείτε το απλή αδυναμία χαρακτήρα.

Και σίγουρα αυτό που μου έμεινε είναι η αναπόφευκτη σύγκριση με τα δικά μας. Το ποδόσφαιρο που βλέπουμε και το ποδόσφαιρο που βλέπουν αλλού. Δεν θα πω περισσότερα, άλλωστε ο καθένας κάνει τις κρίσεις του πάνω σε αυτά. Όπως και για το αν υπάρχει ποτέ ελπίδα, γνωρίζοντας τι λαός είμαστε, με τα καλά και τα ανάποδά μας να δούμε ποτέ εμείς τέτοια μπάλα εδώ.

Το κόλπο τελικά μάλλον είναι στο τι ζητάει και με τι είναι ικανοποιημένος ο καταναλωτής στην κάθε χώρα. Ο επί σειρά ετών πρωταθλητής στην Ελλάδα Ολυμπιακός δεν θα παίξει ποτέ όπως οι Γάλλοι στο β’ μέρος και οι Ισπανοί στο α΄ (για να μιλήσουμε για το Ρεάλ-Λιόν απλά χάριν παραδείγματος). Και να παίξει δηλαδή, άντε θα το ρίξουμε στα «ηρωικά ελληνικά νιάτα» που έκαμαν και πάλι μια θρυλική υπέρβαση μπλαμπλαμπλα… Βάλτε ότι χρώμα σας βολεύει.

Δεν έγραφα, δεν έγραφα, τι να γράψω άλλωστε , για το «έπος» του Καυτατζογλείου; Νομίζω ότι τα σχόλια κάποιων Ολυμπιακών στο διαδίκτυο γενικότερα τα λένε όλα, δεν μπορώ να πω και περισσότερα. Ούτε χρήζει «ειδικής ενημέρωσης» ότι ο Ολυμπιακός πάει σκατά. Το μαθαίνει όλη η Ελλάδα άμεσα. Ιδίως όταν το σκατά συνοδεύεται από ήττες. Για να μην πολυλογώ φέτος οι «πριμάτοι» άσοι του θρύλου έχασαν από όλους τους…απλήρωτους συναδέλφους τους και μάλιστα χαλαρά. Απεργοί οι της ΑΕΚ στο Καραϊσκάκης, απεργοί οι Ηρακλειδείς και η σειρά δεν έχει τέλος. Αυτά για να ικανοποιήσω το «πάθος» του ότι απουσίασε άρθρο μου για την ήττα στην Θεσσαλονίκη.

Συνεχίζω με αυτά που έλεγα πριν.

Το ποδόσφαιρο κατά την ταπεινή μου άμπαλη, άσχετη κτλ,κτλ άποψη τα τελευταία χρόνια έχει γίνει της συμφοράς σε παγκόσμιο επίπεδο. Έτσι εξηγώ και το γεγονός ότι ομάδες όπως το Ελλάντα καταφέρνουν να έχουν μόνιμες παρουσίες σε τελικά μεγάλων φάσεων (λυπάμαι δεν με ικανοποιεί μόνο η ατάκα του «ήρωα Ότο») και μάλιστα να … κατακτά Ευρωπαϊκό. Απλούστατα έπεσαν οι άλλοι δεν ανεβήκαμε εμείς.

Παρ’ όλα αυτά καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται , όχι για τη μπάλα που παίζουν άλλοι, αλλά γι’ αυτή που δείχνουν κάποιες φορές ότι ΜΠΟΡΟΥΝ να παίξουν. Η αναπόφευκτη σύγκριση με τους δικούς μας «αστέρες» όταν ΠΡΕΠΕΙ να δείξουν ότι μπορούν μου προκαλεί απλά λύπη.

Yστερόγραφο, έτσι για να δώσω «τροφή»

Γάβρος είμαι και μάλιστα πολύ πιο γάβρος από κάτι άλλους που φροντίζουν να το λένε…συνέχεια. Όμως την ήττα του Παναθηναϊκού δεν τη χάρηκα να με συγχωρείτε οι «συνάδελφοι στην ομάδα». Ίσως επηρεασμένος απ’ οσα σκεφτόμουνα παραπάνω. Ποιός ξέρει…