Σιγά σιγά μας τελειώνει και η φετινή σουπερλίγκα. Στο θέμα του Ολυμπιακού εχθές πρώτη μούρη το γεγονός ότι έπαιξαν οι «μικροί». Φυσικά εδώ θα θέσω κάποιες αντιρρήσεις μου στην όποια «μικρολαγνεία» που δεν εμφανίζεται μόνο στον Ολυμπιακό αλλά ανεξαιρέτως σε όλες τις Ελληνικές ομάδες που οι οπαδοί τους έχουν το «και καλά ευρωπαϊκό» όνειρο να βγάλουν «παίκτες από τα σπλάχνα τους» κουτουλου , κουτουλου.

Κατ’ αρχήν κανένας μικρός δεν έπαιξε, απλά μπήκαν εξ’ ανάγκης αλλιώς θα τους είχε φάει το μαύρο χώμα. Χαρακτηριστικό ότι σε ένα ματς όχι απλά αδιάφορο, ως μη γενόμενο θα το χαρακτήριζα με τον Πανθρακικό που … είχε πέσει από τον πρώτο γύρο (!) οι αλλαγές έγιναν στο … τελευταίο δεκάλεπτο και η πρώτη αφορούσε τον … Πακιστανοβραζιλιάνο Λεονάρντο και η δεύτερη τον πιτσιρικά Βαλεριάνο (τον πιο νέο από τους νέους , προφανώς για λόγους εντυπωσιασμού) που έπαιξε … 5 λεπτά!!!!

Ώπα ρε ανατρίχιασα! Τι θαμασμός, τι λαμπρότης , τι πνεύμα νεανικότητος είναι τούτο!

Συνεχίζω πιο «γενικευμένα». Αλλά χωρίς να μακρηγορήσω. Κατι Νικλιτσιώτηδες, Παπαδοπουλάκια (όλα για να μην γράφω 200 ονόματα) , Νινηδες, Ταχτσίδηδες και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο με μια υπέροχη λέξη είναι ποδοσφαιριστές 10^ης κατηγορίας. Όπως δέκατης κατηγορίας είναι και το Ελληνικό ποδόσφαιρο στην Ευρώπη. Μια χώρα που θεωρεί «εγκαταστάσεις για εκπαίδευση νέων» έναν χώρο 70Χ100 που τυχαία φύτρωσε χορτάρι ενώ δίπλα του υπάρχει μια εγκαταλελειμμένη καλύβα για … αποδυτήριο δεν δικαιούται να ομιλεί για αξία ποδοσφαιριστών. Ταλέντο μπορεί να υπάρχει, εξαφανίζεται όμως μόλις κάποιο από αυτά τα παιδιά περάσει στις… «αθλητικές» εγκαταστάσεις κάποιας Ελληνικής ομάδας.

Γι’ αυτό ας λείπουν οι εκστασιασμοί. Ας κοιτάξουμε καλύτερα τα χάλια μας και ας αφήσουμε τα … φυτώρια σε αυτούς που ξέρουν. Και στην Ελλάδα τέτοιοι είναι  μόνο οι γεωπόνοι, κι αυτοί μόνο … φυτά βγάζουν.

Θα μου πεις από την άλλη και η αθλητική παιδεία στην Ελλάδα φυτά μεγαλώνει… αυτό κι αν είναι σύμπτωση…