Όσο ζω, χιλιόμετρα θα γράφω…

PAO ARIS

Ένας πιτσιρίκος μετά το τέλος του αγώνα και την ώρα που στο απέναντι πέταλο έχει στηθεί πανηγύρι πάει να πετάξει το κασκόλ του από την στεναχώρια του. Ο πατέρας του τον σταματάει και τον μαλώνει: «Αυτό δεν θα το ξανακάνεις ποτέ». Προσταγή. Δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Τουλάχιστον όχι σ’ αυτήν την ηλικία. Ο πιτσιρίκος είναι πολύ μικρός ακόμα, δεν μπορεί να κατανοήσει και να αποδεχθεί εύκολα ούτε ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι με μια μπάλα που την κλοτσάς κι άλλες φορές πάει στο δοκάρι, άλλες πάνω στον τερματοφύλακα κι άλλες γκελάρει στο χόρτο και καταλήγει στα δίχτυα από εκεί που δεν το περιμένεις, ούτε το ότι ο αγνός οπαδισμός δεν ενδιαφέρεται για την κατάληξη της μπάλας.

Γιατί αν η αγάπη του για την ομάδα ήταν το αποτέλεσμα της κατάληξης της μπάλας, εχθές στο ΟΑΚΑ στα δεξιά των επισήμων θα έβλεπες τα άσπρα καθίσματα του γηπέδου, μόνα κι έρημα. Δεν θα έβλεπες 25.000 τρελούς να τραγουδάνε και να χοροπηδάνε ακούραστα, δυο ολόκληρες ώρες πριν αρχίσει το παιχνίδι μετατρεπόμενοι σε θέαμα για βιντεοσκόπηση από την απέναντι κερκίδα. Τρελούς που δεν έχουν ζήσει ούτε πανηγύρια πρωταθλημάτων, ούτε χαρές κυπέλλων, ούτε καν χλιδάτα σεντόνια του Τσάμπιονς Λίγκ. Τρελούς που γεύτηκαν δυο υποβιβασμούς και αμέτρητα χρόνια ποδοσφαιρικής μετριότητας. Τρελούς που πληρώνουν από το υστέρημα τους κάθε χρόνο για να μπορούν να αποφασίζουν μόνοι τους για το μέλλον της ομάδας. Τρελούς που – οι περισσότεροι τουλάχιστον – για να φτάσουν εκεί, διέσχισαν την μισή χώρα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, περνώντας 15 και 16 ολόκληρες ώρες μέσα σ’ ένα λεωφορείο μόνο στο κατέβασμα! Έφηβοι, γέροι, παιδάκια, γυναίκες, ολόκληρες οικογένειες. Χωρίς να υπάρχει λογική εξήγηση.

Και το κυριότερο και πιο εντυπωσιακό όλων: (Σε αντίθεση με τον μικρό πιτσιρίκο με την ‘εύκολη’ και ‘λογική’ αντίδραση στα συναισθήματα πίκρας και απογοήτευσης.) Κατ’ επιλογή!

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Άρης

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Το κλάμα

Οι λέξεις μου για τον Άρη έχουν στερέψει εδώ και καιρό, σε αντίθεση με το κουράγιο μου να ασχολούμαι ακόμα. Ευτυχώς εμφανίζονται συχνά-πυκνά κάποιες εικόνες τόσο δυνατές που σε βγάζουν από τη διαδικασία να γράψεις οτιδήποτε, γιατί μιλάνε από μόνες τους, λέγοντας στον καθένα που τις βλέπει αυτά που θέλει να ακούσει, ανάλογα πάντα με […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

25 Μαρτίου 1914 – 25 Μαρτίου 2013

Υπάρχει μια εσφαλμένη αντίληψη στον κόσμο – η οποία πιθανόν, κατά βάθος, να οφείλεται στην φύση της σύγχρονης κοινωνίας που προωθεί την επιφανειακή προσέγγιση των πραγμάτων και ανυψώνει τον κοινωνικό μιμητισμό και την αποδοχή οποιασδήποτε ιδέας χωρίς ιδιαίτερο εγκεφαλικό ζόρισμα – ότι η σημαντικότερη στιγμή της οπαδικής πορείας ενός ανθρώπου, αυτή που οφείλει να μνημονεύει […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

6 σχόλια σχετικά με το “Όσο ζω, χιλιόμετρα θα γράφω…”

  1. Ο/Η Kanthar0s λέει:

    Πολύ καλά τα είπες μάγκα!

  2. Ο/Η apostolos λέει:

    σωστός duendes! έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα, δεν εξηγούνται με την λογική.

  3. Ο/Η dentaris λέει:

    Mονο οποιος το εζησε μπορει να το νιωσει…

  4. Ο/Η M1k0u λέει:

    Έτσι είναι και συμφωνώ για τον οπαδισμό. Αλλά αυτή η ομάδα αξίζει τίτλους και πρέπει κάποια στιγμή εσείς οι ίδιοι που την αγαπάτε να την πιέσετε για αυτό. Γιατί τότε τα κέρδη θα είναι πολύ περισσότερα απο μία κάθοδο που μαζί σου θα μέινει στην ιστορία.

  5. Ο/Η duendes λέει:

    Όταν λες να «την πιέσουμε γι’ αυτό» τι ακριβώς εννοείς;

  6. Ο/Η M1k0u λέει:

    Νιώθω σαν να μην σας νοιάζει καθόλου τι έκανε η ομάδα σας στον τελικό απο την στιγμή που φτάσατε στο τελικό και εσείς κάνατε την απόβαση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.