ΟΛΛΑΝΔΙΑ:

Είναι η ομάδα που κάθε σοβαρός φίλαθλος συμπαθεί αλλά κανένας δεν καταδέχεται να υποστηρίξει με πάθος. Ποιο το νόημα να πικραθείς στο τέλος, όταν ξέρεις από πριν την κατάληξη; Γιατί η μοίρα της είναι προδιαγεγραμμένη: Στο τέλος θα τα σκατώσει!

Η Κόλαση ενός Ολλανδού οπαδού είναι μια διαδικασία των πέναλτι, που διαρκεί αιώνια, στην οποία η εθνική ομάδα αντιμετωπίζει μια ομάδα τυφλών 13χρονων. Και χάνει. Κάθε φορά.
Ο Παράδεισος ενός Ολλανδού οπαδού είναι ένα μέρος στο οποίο η διαδικασία των πέναλτι έχει καταργηθεί και στην θέση της υπάρχει μια αξιολόγηση από επιτροπή που χαρίζει την νίκη σ’ αυτόν που έχει πετύχει τα ομορφότερα γκολ.

Το όνειρο: Να προκριθούν επιτέλους μετά από μια διαδικασία πέναλτι, να αποκλείσουν την Βραζιλία για εκδίκηση, να φτάσουν στον τελικό για τρίτη φορά στην ιστορία τους και εκεί να μην …συναντήσουν την διοργανώτρια χώρα.

Η ρεαλιστική προσέγγιση: «Η μπάλα είναι στην βούλα. Όλος ο κόσμος κρατάει την αναπνοή του. Ο Φαν Πέρσι παίρνει φόρα. Διπλό δοκάρι. Αν είναι δυνατόν! Πρωτοφανής ατυχία…»

Ποιον προσέχω: Τους μεσοεπιθετικούς. Σχεδόν όλους. Είναι όλοι ένας κι ένας με χαρακτηριστικό γνώρισμα το «πόδι-τηλεχειριστήριο», όπως συνηθίζεται άλλωστε στους ‘Οράνιε’.