Πανω στην…κάψα του Μουντιάλ ήρθε και η ώρα των διακοπών μου. Τον τελικό και τον μικρό τελικό θα τον δω σε … νησί, οπότε αυτό είναι μέχρι τα μέσα Αυγούστου το αποχαιρετιστήριο άρθρο, εκτος αν πετάξω καμία «υποσημείωση» (διολου απίθανο) από κανένα Ιντερνετ καφέ.

Αντίστροφη μέτρηση λοιπόν και για το Μουντιάλ που μας κράτησε ενα μήνα παρέα, και για μένα (δυστυχώς ομως για μένα οι διακοπες δεν θα ειναι … τέσσερα χρονια, αν και πολύ θα το ήθελα)

Με ανάμικτα αισθήματα υποδέχθηκα την πρόκριση της Ολλανδίας. Σίγουρα την άξιζε, αλλά λίγο το δευτερο γκολ που μου «βρώμισε» ελαφρά οφσάιτ, λίγο η συμπάθεια στην Ουρουγουάη, ε, τι να κανω; Πάντως και ο σημερινός ημιτελικός βρωμάει μπαρούτι. Εάν οι δύο ομάδες παίξουν με βάση τις πραγματικές δυνατότητές τους περνάει η Ισπανία, αλλά ποιος μπορεί με απόλυτη σιγουριά να πει «στοπ» στους Γερμανούς;  Κανείς νομίζω… Εν αναμονή αλλου ενός ντέρμπι λοιπόν αν και φέτος οι Γερμανοί ξεφτίλισαν την ιδέα «ντερμπι». Λες να είναι η απουσία του Μίλερ τόσο σημαντική;

Το θέμα είναι οτι σε κανα τριωράκι περίπου θα ξέρουμε το ζευγάρι που θα «μονομαχήσει» για τον τίτλο του πρώτου στον κόσμο. Η Ολλανδία , ίσως σε κόντρα κάθε προγνωστικού είναι εκεί μετα το 1978, και περιμένει. Και ψάχνει την πρώτη της επιτυχία, από καταβολής Μουντιάλ, κάτι που δεν πέτυχε ούτε η αρμάδα του Κρόιφ, του Νεεσκενς, του Κρολ. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Πάντως το δεδομένο είναι ότι αυτή τη φορά δεν θα αντιμετωπίσει (οπως τις δύο προηγούμενες) την γηπεδούχο. Με ότι αυτό συνεπάγετο, και με ότι αυτό απέφερε τελικά.

Καποιοι θα πρότειναν να ρωτήσουμε το … χταπόδι. Εγώ πάντως την ώρα του τελικού θα έχω στρώσει το χταπόδι (οχι το γνωστό , του στοιχήματος, το αλλο το ξυδάτο) με τίποτα ουζάκια και θα βλέπω τελικό. Με την ευχή όποιος και αν κερδίσει, να δούμε ένα ματς αντάξιο του «αντίο» σε ενα μουντιάλ.