Μετά από έναν ακόμα αχώνευτο αποκλεισμό, η «Τύχη» έπαιξε και άλλο παιχνίδι στον ΠΑΟΚ, στέλνοντας τον σαν εκπρόσωπο… του ελληνικού κράτους μέσα στην Τουρκιά, μέσα στην Πόλη για να την αλώσει. Βέβαια όλα αυτά καμία σχέση δεν έχουν με το ποδόσφαιρο, ούτε καν με την σύγχρονη πολιτική σκηνή, αλλά δυστυχώς είναι αρκετά ικανά για να καπηλέψουν το όνομα και τον πραγματικό στόχο του ΠΑΟΚ και του ποδοσφαίρου γενικότερα.

Πόσα μπορεί όμως ακόμα, να αντέξει ο ΠΑΟΚτσής; Ο αποκλεισμός από τον Άγιαξ, έτσι όπως ήρθε, ήταν ένα ισχυρό χτύπημα στην ψυχολογία του. Ο ΠΑΟΚ είχε να κερδίσει φήμη, δόξα και μέσω των οικονομικών bonus που θα καρπωνόταν και μεταγραφές. Αντ’αυτού, κέρδισε στεναχώρια, μιζέρια και πίκρα. Ο ΠΑΟΚ είχε να αντιμετωπίσει, πέρα από τον Άγιαξ και τον Θεό τον ίδιο, που όταν ήταν με το μέρος του, στο πρώτο ημίχρονο του Άμστερνταμ φάνηκε πολύ πιο ανίσχυρος από την ρεβάνς της Τούμπας, που έκανε θαύματα και πράγματα για να περάσουν οι Ολλανδοί.

Αλλά ας είναι, η ζωή συνεχίζεται, ο ΠΑΟΚ δεν σταματάει με έναν αποκλεισμό, και η κληρωτίδα του έφερε τον καλύτερο δυνατό αντίπαλο για να αναθερμανθεί ο κόσμος. Το DNA του ΠΑΟΚ τον προορίζει να παίζει κόντρα σε μεγάλες ομάδες, ακόμα και αν τελικά αποκλείεται στα σημεία. Κάποια στιγμή αυτό θα αλλάξει και τότε η ηδονή της πρόκρισης θα είναι η μεγαλύτερη δυνατή. Χίλιες φορές λοιπόν Φενερμπαχτσέ από απίθανους Δανούς, Κροάτες, Σκωτσέζους και Ελβετούς. Ο ΠΑΟΚ πρέπει να αποδείξει ότι αξίζει να αγωνίζεται σε ευρωπαϊκούς ομίλους, μέσα από το μέταλλο και την αξία που θα βγάλει και όχι από μια καλή κλήρωση. Για αυτό λοιπόν, ο ΠΑΟΚτσής δεν πρέπει να τα βάζει με την τύχη του, αλλά να είναι περήφανος, που ακόμα και μέσα στα πλαίσια του Europe League η ομάδα του είχε μια κλήρωση αντίστοιχη με το Champions League.

Και αν με τον Άγιαξ είχε να αντιμετωπίσει την ατυχία του, σημαντικότερο ρόλο έπαιξε ότι από την πρώτη στιγμή ένιωσε το αουτσαίντερ που εκμεταλλευόμενο τα εσωτερικά προβλήματα του αντιπάλου του, θα του έκλεβε την πρόκριση. Αυτό δεν πρέπει να επαναληφθεί με την Φενέρμπαχτσε. Η ομάδα, ο προπονητής, η διοίκηση, ο κόσμος, πρέπει να νιώσουν και να παίξουν σαν ίσο προς ίσο με τους Τούρκους για να πανηγυρίσουν μια ιστορική πρόκριση.