Eρνέστο Βαλβέρδε λοιπόν. Κάτι μου θυμίζει αυτό. Α,ναι μάλλον την νοοτροπία των Ελληνικών ποδοσφαιρικών σωματείων «πως κάνεις μια ομάδα μεγάλη και τρανή». Με λίγα λόγια εάν την περασμένη σαιζόν έχεις αποτύχει παίρνεις έναν προπονητή (σαφώς πάντα φταίει ο προπονητής που αργά ή γρήγορα παίρνει πόδι, εννοείται αυτό) ο οποίος είτε να έχει κάνει καποια καλή χρονιά με την ομάδα πρόσφατα, είτε να έχει κερδίσει τον αντίπαλό σου. Με λίγα λόγια ο Μιζράχι για παράδειγμα έχει βάλει σοβαρότατη υποψηφιότητα να δουλέψει στο Ελλαδιστάν. Αν πάλι έχεις πετύχει (α,ρε Σωκράτη αθάνατε) παρουσιάζεις πεντέξι «ταλεντάρες» ή «γεροταλεντάρες» που απλά περίμεναν την κατάλληλη ομάδα για να μεγαλουργήσουν, τους τυλίγεις και σε χρυσόχαρτο και τους σερβίρεις ζεστούς τις κατάλληλες εποχές. Δηλαδή λίγο πριν τα διαρκείας, μετά απο καμια μεγάλη διαδήλωση κτλ.

Βαλβέρδε , μάλιστα. Καλά εγώ δεν έχω άποψη επ’ αυτού, δεν ξέρω και πολύ … μπάλα άλλωστε. Καλή τύχη να του ευχηθώ; Μα νομίζω ότι η τύχη του , όπως και των συναδέλφων του στις άλλες ομάδες άνοιξε με τα εκατομμύρια του μισθού του. Τι να πούμε κι εμείς τώρα. Το μόνο άλλωστε που έχουν να του «καταμαρτυρήσουν» οι «αντίπαλοί» του είναι η προσωπική τους εμπάθεια, όπως και να το κάνουμε. Σε ουσιαστικά θέματα λίγα είναι που μπορείς να του πείς «εναντίον του». Αλλά θα δείξει ο χρόνος , όπως και να έχει. Από την άλλη όταν ξεκινάς αλλάζοντας τον … μάγειρα λίγο πριν το δείπνο , παίρνεις την ευθύνη να σου επιστραφεί το πιάτο…ιπτάμενο και στη μούρη.

Απορία όμως έχω. Αυτός δεν … είπε όχι πριν δυο μήνες; Ξέρω, επαναλαμβάνομαι αλλά μου αρέσει που και που. Εντάξει συχνά… Σόρι Σωκράτη…

Και περιμένοντας την «άνοιξη» του Ελληνικού ποδοσφαίρου και τις Ελληνικές ομάδες να … μεγαλουργήσουν στας Ευρώπας, μπαίνω σιγά σιγά στην καθημερινότητα της «μετα διακοπών» εποχής.

Και μια αγωνία να αρχίσει το πρωτάθλημα…. Τι να σας πω… Με τόσα «διαφορετικά» πράγματα που θα δούμε και φέτος… Υπομονή….