Τελείωσαν οι μεταγραφές για να τσεκάρω λίγο το ροστερ του Ολυμπιακού…

Πάμε στο τέρμα όπου υπάρχει σαφέστατο πρόβλημα σε μια απο τις πιο νευραλγικές θέσεις της 11αδας. Ο Νικοπολίδης είναι βετεράνος, ο Πάρντο δεν έχει πείσει σε καμία από τις ομάδες που αγωνίστηκε και ο Μέγκιερι είναι απλώς ανύπαρκτος, συμπληρώνει το ρόστερ. Μεγάλο τερματοφύλακα να στηριχτείς επάνω του δεν έχεις.

Στην άμυνα, ξεκινάω από τα άκρα. Γκαλίτσιος και Τοροσίδης δεξιά, και είναι να παρακαλάς να μην «κατεβάσει» μουτράκια ο Βασιλάκης (παραχαϊδεμένο παιδάκι τελικά και δεν φταίει κανείς εκτός από τις φυλλάδες και τον κόσμο μεταξύ μας, αλλά και το ΣΤΡΑΒΟ ΤΟΥ κεφάλι) γιατί ο Γκαλιτσιος άσε να μην πω καλύτερα. Αριστερά υπάρχει ο Ραούλ Μπράβο και το χάος που λέγεται Χολέρας. Με λίγα λόγια ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ παρά μόνο ΔΥΟ μπακ για να βγάλεις όλη τη σαιζόν. Και φυσικά να «βαφτίζεις» μπακ κάνα Μοδεστο και τέτοια. Απαράδεκτο αλλά το παρακάμπτω και συνεχίζω.

Κέντρο άμυνας. Όλοι σας έχετε δει τον Μοδέστο που τον πλασάρανε περίπου ως συνεχιστή του Μπεκενμπαουερ. Βγάλτε συμπεράσματα μόνοι σας. Φυσικά δεν είναι εντελώς μπάζο, αλλα δεν είναι και ο «παικταράς» που μας πλασσάρανε. Μελμπεργκ-Παπαδοπουλος. Για τον πρώτο δε μιλάω καθόλου γιατί γενικώς οι απόψεις μου θεωρούνται κάπως «ανατρεπτικές». Καλός παίκτης απλά. Ο Παπαδόπουλος το λέω από την πρώτη στιγμή που τον πήραμε δεν είναι ποδοσφαιριστής που μου κάνει «κλικ». Αλλά έστω, τον δέχομαι κι αυτόν καλός, πόσο μάλλον που στη θέση του Έλληνας δεν υπάρχει ούτε για δείγμα, και όσοι υπάρχουνε «μας τελειώνουνε» ή μας έχουνε πάρει χαμπάρι και πάνε σε τίποτα Ευρώπες. Βρήκαμε δύο, άντε δυόμισι. Και μετά ο Ποτουριδης. Φτάνουνε; Με δυόμισι παίκτες στο κέντρο της άμυνας (που είναι η θέση που οι κιτρινοκοκκινες πανε σύννεφο στον Ολυμπιακό) θα βγάλουμε τη σαιζόν; Ας είναι.
Με λίγα λόγια με 8 παίκτες παλεύεις να καλύψεις 4 θέσεις για μια ολόκληρη χρονιά. Από αυτούς τους οκτώ μόνο οι 4 είναι άξιοι λόγου. Τοροσιδης, Μπραβο, Μελμπεργκ, Παπαδοπουλος. Οι υπόλοιποι είναι σίγουρα χαμηλότερου επιπέδου ή απλώς άγνωστοι ακόμα, άρα δεν στηρίζεσαι επάνω τους. Μοδεστο, Γκαλιτσιος, Χολέμπας, Ποτουρίδης.
Κέντρο.
Πονεμένη ιστορία γιατί οι πανηγυρισμοί όλη τη μεταγραφική σαιζόν δε σταματήσανε. Ελληνικό φαινόμενο, όπως τα «αεροδρόμια». Ή καλύτερα, ποδοσφαιρικά τριτοκοσμικό. Δεξιά Ρόμενταλ-Φετφατζίδης. Αριστερά Ριέρα-βαφτίζεται ο δούλος του Θεού Μιραλας. Και αριστεροδεξιά ο Ζαϊρί. Πέντε παίκτες. Ας πω ότι είμαι καλυμμένος, χωρίς όμως να έχω ηγέτη σε αυτό το σημείο όπως πχ Γκαλετι , Τζολε, Γιαννακοπουλος, Γεωργάτος. Τυχαίο που τα άκρα μας πάντα είχαν ηγέτες όταν παίρναμε τίτλους; Όχι, δεν είναι τυχαίο. Ο δε Ριέρα δεν έχει δείξει (ακόμα τουλάχιστον) όσο νωρίς κι αν είναι, ότι μπορεί να είναι ηγέτης.

Πάμε στη θέση του αμυντικού χαφ που ήταν το «ζητούμενο» όλο το καλοκαίρι. Κινήσεις; ΜΗΔΕΝ. Την εσχάτη ώρα (ώρα καλή σαν Ντιογκο-Ντουντου και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις) έρχεται ο Μόισες Ουρτάδο και πάλι καλά να λέμε. Πίσω από αυτόν το χάος. Ντουντου δεν είναι αμυντικό χαφ (όσο και να τον ξεχειλώνεις) , Γιαννης Παπαδοπουλος ακούγεται σαν αστείο και ; Τέλος τα δίδραχμα. Αυτό ήταν. Ένας αμυντικός χαφ και δύο…ρεπλίκες για όλη τη σαιζόν.
Στο θέμα του οργανωτή πρωτοτυπούμε παίρνοντας τον Ιμπαγασα σε μεγάλη ηλικία (συνέχεια τακτικών Κόκκαλη με Ριβάλντο πχ). Το παλικάρι ξέρει μπάλα αλλά όλος ο πλανήτης ξέρει ότι δε βγάζει 90λεπτο, συν του ότι γίνεσαι εξαιρετικά αδύναμος στον ανασταλτικό τομέα (που ήδη είσαι για τα μπάζα). Τουλάχιστον για λίγο «δίνει λίγο αέρα» στην ομάδα , αλλά αν συνεχίσουν οι συμπαίκτες του να είναι το ίδιο στατικοί, θα εξαφανιστεί και αυτος, αφού είναι παίκτης που θέλει «κίνηση» για να μοιράσει παιγνίδι. Ο Φούστερ μετά, μια λύση «δευτερότριτη» από την Ισπανία, ένας παίκτης για να αντικαταστήσει απλά τον Όσκαρ και να ανέβει το νούμερο των παικτών στις προπονήσεις. Εκτός αν κάτσει λαχείο. Αλλά έχω ξαναπεί ότι δε συμπαθώ τα λαχεία.  Εναλλακτική του Ιμπαγάσα για πιο «αμυντική» στάση η τραγικωμική Τιτίκα , ο Ντουντου.
Μόνο ο αριθμός (10) των παικτών κάνει κάποιον να πει ότι το κέντρο είναι «γεμάτο». Όταν όμως κάνει τον «καταμερισμό» στους χώρους του κέντρου ο καθένας βλέπει ότι … κάτι δεν πάει καλά.

Στην επίθεση η κατάσταση είναι πραγματικά τραγική. Αν δε σκοράρουν οι μέσοι μας (όπως ώρα καλή κάποτε έκαναν) τότε οι Μήτρογλου, Πάντελιτς, Νέμεθ θα φάνε πολύ κράξιμο. Με εξαίρεση τον Πάντελιτς που περιμένουμε να δούμε που θα κάτσει η … ζαριά (σε μια ομάδα πέταγε, σε μία σερνότανε, κάτσε να δούμε τι έχει σειρά), ο Μήτρογλου είναι ο κλασικός «κάνα 10αρι γκολ θα βάλω» ενώ τον Νεμεθ σε επίπεδα Μητρου τον κόβω ίσως και παρακάτω. Και μετά; Το ΧΑΟΣ.

Δεν είναι βέβαια τόσο τραγικά όσο τα περιγράφω τα πράγματα, αφού ούτε Ευρώπη έχεις (εμένα δε μου λέει κάτι αυτό αφού και στο πρωτάθλημα υπάρχουν απώλειες και κούραση), και φυσικά με «βαφτίσια» και μετατοπίσεις παικτών από αυτούς που κάργα αντιπαθώ και λέγονται «πολυεργαλεία» , βγάζεις άκρη. Και πάλι όμως μου αφήνει μια αίσθηση ότι «κάτι λείπει» το ρόστερ του Ολυμπιακού. Και αν υπερέβαλλα κάπου στην «ανάλυση» δεν τρέχει τίποτα, νομίζω ότι πια έχετε συνηθίσει το στυλ γραφής μου. Τι θα γίνει τελικά;

Αυτό θα το δούμε στο τέλος όταν κάνουμε ταμείο.