Λίγο «μακρινό» το άρθρο τόσο από τη θεματολογία μου (συνήθως γράφω για τον Ολυμπιακό) όσο και …ημερολογιακά (ο αγώνας Μπαρτσελονα-Παναθηναϊκού πάει , πέρασε).Όμως επειδή ιδιαίτερα πράγματα που να αφορούν τον Ολυμπιακό «δεν τρέχουν» (και αυτό είναι καλό όπως το βλεπω), θα με ανεχτείτε για λίγο.

Δεν μπορώ φυσικά να μη σχολιάσω κάποια πράγματα. Τα πειράγματα είναι μέσα στο παιγνίδι και θα τα αφήσω για την ώρα, προτιμώ να τα κάνω με έναν καφέ τετ α τετ, παρά … με άρθρα στο σομπρέρο. Θα έρθει και η ώρα των Παναθηναϊκων ξανά να μου την πούνε όπως θα ξανάρθει και η ώρα μου. Αυτή είναι η μπαλίτσα, τι να κάνουμε.

Διάβασα πολλά περί υπέρμετρου σεβασμού, περί αμυντικής νοοτροπίας, περί διαφοράς ποδοσφαιρου των δύο χωρών, περί χρημάτων και γενικά περί ανέμων και υδάτων. Η ουσία που επιβεβαιώθηκε για ακόμα μία φορά είναι ότι κάθε φορά που εμείς οι Έλληνες «πετάμε τη σκούφια μας» για το πόσο καλά πάμε, έρχεται ένας κακός, ανήθικος «Κουτόφραγκος» και μας ξαναβάζει στη θέση μας ενίοτε με πολύ άσχημο τρόπο.

Το ότι ο Παναθηναϊκός θα έχανε από την Μπαρτσελόνα, και μάλιστα ότι υπήρχε η ενισχυμένη περίπτωση να φάει και αρκετά γκολ , ούτε μυστικό ήτανε , ούτε παράδοξο. Ίσως μόνο στην Ελλάδα τα κραταμε…μυστικά αυτά και πάμε με … τσαμπουκά να παίξουμε με ότι μεγαθήριο μας πετύχει. Έστω και αν οι μετρημένες «επιτυχίες μας» δεν μας το επιτρέπουν, εμείς εξακολουθούμε να είμαστε «αισιόδοξοι» τουλάχιστον πριν ξεκινήσει το ματς. Το ζήτημα όσον αφορά όχι μόνο τον Παναθηναϊκό αλλά και οποιαδήποτε Ελληνική ομάδα είναι άλλο. Πως θα αντιδράσει μετά την πεντάρα. Συνήθως οι αντιδράσεις είναι σπασμωδικές. Για παράδειγμα το πρώτο που θα κάνει ο οπαδικός τύπος είναι να θυμίσει στους γάβρους ότι αυτοί φάγανε επτά. Και μετά χαμογελάμε όλοι ευτυχισμένοι γιατί … λύσαμε το θέμα. Κατόπιν μπαίνουνε στο στόχαστρο διάφοροι. Ο προπονητής , ο αμυντικός, ο Βύντρα, ο Καψής, ο Λινοξυλάκης και οποιοσδήποτε μπορεί άμεσα ή έμμεσα να «τιμωρηθεί» για να φύγει από πάνω μας η … ρετσινιά.Φταίνε όλοι εκτός από το ξερό μας το κεφάλι που θέλει να εκμηδενίσει τους Μέσι και τους Τσάβι χρησιμοποιώντας Βύντρες και Μπραχάμ Παπαδόπουλους.

Εγώ ένα να ρωτήσω. Θεωρείται ντροπή για μια ΕΛΛΗΝΙΚΗ ομάδα (με ότι συνεπάγεται αυτό σε ποδοσφαιρικό επίπεδο) να φάει πέντε γκολ από την Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νου; Και τι είναι μεγαλύτερη ντροπή να φας πέντε εκεί που τα έχουνε φάει Μάντσεστερ, Ρομα, Βαλένθια, Ρεαλ και ένα σωρό άλλοι, ή να αντιδράσεις αμέσως μετά σαν παιδάκι που δεν του πήρανε κοκό και να διαλύσεις το σύμπαν για την ήττα;

Μια πρόταση προς «αιωνίους» από έναν αντίπαλο. Δεν είναι η λύση ούτε αν έφαγε περισσότερα ο Ολυμπιακός, ούτε αν φύγουν 5 προπονητές και 15 παίκτες για να έρθουν «καλύτεροι». Αλλωστε στην Ελλάδα «καλύτεροι» θεωρούνται αυτοί που δεν έχουν ακόμα φάει τη νίλα.

Να κλείσω δίνοντας ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ συγχαρητήρια στον Άρη για μια νίκη την οποία ΤΗ ΖΗΛΕΨΑ.