[5 Σχόλια]
Απηυδισμένος μουσικόφιλος από το Σιάτλ ξεκίνησε πριν λίγο καιρό μια καμπάνια ευελπιστώντας ότι θα μαζέψει 10 εκατομμύρια δολάρια τα οποία στην συνέχεια θα προσφέρει στους Weezer για να διαλυθούν και να σωθεί επιτέλους η παγκόσμια μουσική από τις τελευταίες εμπνεύσεις τους. Διαβάζοντας την είδηση, πέρα απ’ το γεγονός ότι εκτιμάς τουλάχιστον το χιούμορ του ντράμερ της μπάντας που απάντησε στην εριστική κίνηση ζητώντας 20 εκατομμύρια, δεν γίνεται να μην σκεφτείς ανάλογες πρωτοβουλίες για τον ποδοσφαιρικό χώρο.
Ο Νάιτζελ Ντε Γιονγκ, για παράδειγμα, θα ήταν ένας ιδανικός υποψήφιος για να γίνει η αρχή και να απαιτήσουν οι απανταχού ποδοσφαιρόφιλοι να καθαρίσουν τα γήπεδα από τέτοιου είδους ‘κοπριές’. Ο Ολλανδός, παίκτης της Μάντσεστερ Σίτυ και επίτιμο μέλος της Συνομοταξίας του Φελίπε Μέλο, δηλαδή κάποιος που πέρασε από τα ερασιτεχνικά κλαδέματα στα επαγγελματικά/αμειβόμενα κλαδέματα χωρίς να συναντήσει πουθενά στο δρόμο το ποδόσφαιρο, είναι θέμα συζήτησης για μια ακόμα φορά για τα κατορθώματα του με ..τα πόδια. Με τα πόδια των άλλων, για την ακρίβεια.
Ο Νάιτζελ, που τον Μάρτιο είχε σπάσει σε φιλικό την περόνη του Αμερικάνου Χόλντεν και το καλοκαίρι είχε μεταφέρει το ‘Καράτε Κιντ’ στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής δοκιμάζοντας αν οι τάπες του μπορούν να φτάσουν τους πνεύμονες του Τσάβι Αλόνσο, πρόσθεσε νέους ιατρικούς όρους στο πλούσιο βιογραφικό του σπάζοντας και την κνήμη και την περόνη του Μπεν Αρφά στο πρόσφατο Μάντσεστερ Σίτυ-Νιούκαστλ, καταστρέφοντας όλη την φετινή χρονιά του Γάλλου. Και το πιο εντυπωσιακό όλων, χωρίς να αποβληθεί όπως ακριβώς έγινε και στον τελικό του Μουντιάλ. Επειδή δεν γίνεται κάθε φορά πριν την έναρξη των αγώνων να τον τραβάει προκαταβολική σφαλιάρα για να ακολουθήσει ο κλασσικός, α λα Αλέκος Τζανετάκος, διάλογος – «Μα δεν έκανα τίποτα κόουτς», – «Σε ξέρω καλά, θα κάνεις», ο προπονητής της εθνικής Ολλανδίας Μπερτ Φαν Μάαρβικ τον έκοψε από την αποστολή, λυτρώνοντας προσωρινά το άθλημα και σώζοντας πιθανόν τα πόδια κάποιον εκ των αντιπάλων του.
Μια καμπάνια που θα έστελνε τον Ντε Γιονγκ σπίτι του – ή σε οποιαδήποτε άλλο επάγγελμα, όπως για παράδειγμα γραμματέας του Βίνι Τζόουνς – σίγουρα δεν θα είχε σύμμαχο τον Μαρκ Φαν Μπόμελ, που όντας ακόμα πιο αντιπαθητικός από τον ξυλοκόπο Νάιτζελ, έσπευσε να τον στηρίξει προτρέποντας τον να μην αλλάξει στυλ παιχνιδιού ανεβάζοντας κι άλλο το αίμα στο κεφάλι μας.
Κατηγορίες: 
5 Σχόλια μέχρι τώρα
1 charlie // 11 Οκτωβρίου, 2010 στις 02:58
Συμφωνώ απόλυτα. Έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε τύπους να τσακίζουν πόδια και καριέρες και να συνεχίζουν ανενόχλητοι.
Να τους κόβουν την μπάλα για όσο διάστημα μένει και ο άλλος έξω. Ειδικά σε κάτι φάσεις που είναι φανερό ότι τα μαρκαρίσματα είναι δολοφονικά.
Άντε με τον κάθε χασάπη.
2 duendes // 11 Οκτωβρίου, 2010 στις 18:12
Το θέμα δυστυχώς είναι πολύ πιο πολύπλοκο και η λύση να μένουν εκτός δράσης όσο καιρό διαρκεί η αποθεραπεία του τραυματία δύσκολα εφαρμόσιμη. Ποιος θα αποφασίζει πότε και σε ποιο βαθμό θα ισχύει η τιμωρία αυτή;
Γιατί είναι άδικο για παράδειγμα να μένει κάποιος εκτός δράσης για πολύ καιρό επειδή μια φορά έκανε ένα δυνατό τάκλιν το οποίο δεν ήταν καν ‘βρώμικο’, απλά και μόνο επειδή ο αντίπαλος ήταν πολύ άτυχος/είχε χτυπήσει ξανά στο σημείο εκείνο στο παρελθόν/έχει γενικότερη ευαισθησία στους τραυματισμούς.
Παρ’ όλα αυτά σε περιπτώσεις όπως του παραπάνω χασάπη, τα πράγματα νομίζω είναι πιο απλά. Όταν υπάρχει επαναλαμβανόμενη τέτοια δράση (και μάλιστα μιλάμε για 3 περιστατικά το τελευταίο 7μηνο!) τότε πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει και παραδειγματική τιμωρία. Κάνει μπαμ ότι το παλικάρι ..δεν νιώθει!
Τουλάχιστον ακούστηκε ότι η Μαρσέιγ, στην οποία ανήκει ο Μπεν Αρφά, σκοπεύει να τον πάει στα δικαστήρια, αν και δεν έχω κατανοήσει πλήρως τι μπορεί να κερδίσει εκεί.
3 charlie // 12 Οκτωβρίου, 2010 στις 00:57
Ποιος θα αποφασίζει;;;
Μα οι πειθαρχικές επιτροπές που έχει η κάθε χώρα (π.χ. στην Αγγλία και αποφασίζει ότι η τάδε κόκκινη θα κοστίσει τόσες αγωνιστικές στον παίκτης, ε θα αποφασίζει και γι’αυτά). Πανεύκολο.
Στα διεθνή ματς θα αποφασίζει η ΟΥΕΦΑ ή η ΦΙΦΑ.
Εννοείται πως πρέπει να γίνεται και μια αξιολόγηση του μαρκαρίσματος αλλά όλοι έχουμε δει ανατριχιαστικά πράγματα τα οποία θα έπρεπε να τιμωρούνται χωρίς τύψεις. Εδώ μιλάμε ότι διαλύονται πόδια παρότι είναι πλέον υποχρεωτικά προστατευμένα με επικαλάμίδες κτλ…
Α, και το σωστό είναι να μένουν κανά δύο μήνες ΠΑΡΑΠΑΝΩ από τον τραυματία έξω. Έτσι για να το σκεφτούν καλύτερα.
4 duendes // 12 Οκτωβρίου, 2010 στις 10:54
Αν για την Ελλάδα αποφασίζει κάποια πειθαρχική επιτροπή άλλης χώρας, τότε κι εγώ μαζί σου.
Ετοίμασε χαρτί να υπογράψουμε.
5 balkou // 14 Οκτωβρίου, 2010 στις 15:52
μια χαρά είναι οι γουίζερ…
Σχολιάστε: