[17 Σχόλια]
Τέτοιες μέρες πρόπερσι, η Αγγλική Daily Mail σ’ ένα άρθρο της για την βράβευση του καλύτερου παίκτη του 2008 χρησιμοποίησε τον πιο άμπαλο τίτλο στην ιστορία της τυπογραφίας: «The best players of the world (and Xavi)«.
Ο Τσάβι, θα πλησιάσει ήρεμα το κουβάρι των παικτών που αποθεώνουν τον σκόρερ, θα του χτυπήσει φιλικά την πλάτη, χαμογελώντας, και μετά με χαρακτηριστική κίνηση θα προτρέψει και τους υπόλοιπους να γυρίσουν πίσω από την σέντρα για να συνεχιστεί το παιχνίδι.
Μετά το τέλος του αγώνα και όταν ερωτηθεί για το ενδεχόμενο να κατακτήσει την ‘Χρυσή μπάλα’, ο Τσάβι θα απαντήσει με ώριμη ειλικρίνεια: «Δεν νομίζω πως την αξίζω. Εντάξει, κατέκτησα ένα Euro, αλλά είμαι ομαδικού τύπου παίκτης. Χωρίς τους συμπαίκτες μου δεν θα ήμουν τίποτα»!
Δυο χρόνια μετά ο Τσάβι είναι πάλι εκεί, είναι πάλι στους χαμένους αλλά δόξα τω Μαραντόνα δεν πρέπει να υπάρχει πλέον άνθρωπος στον πλανήτη που δεν έχει αντιληφθεί έστω και στο ελάχιστο ότι ο ήρεμος αυτός βραχύσωμος τυπάκος με το χαμηλών τόνων προφίλ που πριν λίγο καιρό σμπαράλιασε όλα τα ποδοσφαιρικά στατιστικά πασάροντας σ’ ένα παιχνίδι περισσότερες φορές απ’ ότι όλοι οι παίκτες της αντίπαλης ομάδας μαζί (!), είναι την δεδομένη στιγμή ο μεγαλύτερος εκφραστής της φιλοσοφίας «η ομορφιά βρίσκεται στην απλότητα». Παγκοσμίως. Σε όλες τις τέχνες! Μια εν κινήσει πάσα 20 μέτρων του Τσάβι ανάμεσα από οχτώ αντίπαλα πόδια που καταλήγει σ’ αυτό το χωροχρονικό σημείο του γηπέδου που κάνει την δουλειά του σκόρερ μια τυπική διαδικασία ρίχνει στο καναβάτσο οποιαδήποτε απλή (και υπερτιμημένη) γραμμή έχει ζωγραφίσει ο Μιρό σ’ έναν κατάλευκο καμβά.
Μέσα σε εκατοστά του δευτερολέπτου, με την μπάλα και τα πόδια του σε κίνηση, θα υπολόγισε πράγματα που ακόμα κι εγώ, από την άνεση του καναπέ μου με την πανοραμική λήψη, δεν μπορούσα να εντοπίσω. Γιατί, πίσω απ’ όλα αυτά βρίσκεται μια αποστομωτική ποδοσφαιρική σταθερά, που αγγίζει τα μεγέθη του Τσακ Νόρις: Ο Τσάβι ξέρει. Πάντα.
Γιατί, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται, ο Τσάβι ήταν η απάντηση πριν καν πρώτο-δημιουργηθεί η ερώτηση: «Τι, σκατά, σημαίνει ‘εγκεφαλικός παίκτης’»!
Αν έπρεπε να παραλληλιστεί με κάποιον καλλιτέχνη, ο Τσάβι πιθανότατα θα χαρακτηριζόταν ως το αντίστοιχο των Πίνκ Φλόιντ στο ποδόσφαιρο. Αλλά όχι οι Πίνκ Φλόιντ της πρώιμης, πειραματικής και ψυχεδελικής εποχής. Οι ώριμοι και κατασταλαγμένοι Πίνκ Φλόιντ της μετά-Μπάρετ εποχής, με τις απλές αλλά συγχρόνως τόσο σύνθετες και όμορφες μελωδίες, η μπάντα που δεν χρησιμοποιούσε ούτε μια περιττή νότα, ούτε μια φλύαρη πρόταση, ούτε ένα αχρείαστο ριφάκι.
Ποιον προσέχω: Τον Τζον Στόκτον του ποδοσφαίρου. Τον άνθρωπο που μικρός έπεσε στην χύτρα του αλτρουισμού. Τον παίκτη που πασάρει καλύτερα κι απ’ την σκέψη του. Τον Τσάβι. (Θα το κάνεις θέλεις, δεν θέλεις, καθώς το όνομα του θα ακουστεί περισσότερες φορές κι απ’ τις κοτσάνες των Βερνικοθεοφιλόπουλων).
Οι ομάδες του Μουντιάλ: Ισπανία
«Ο Τσάβι παίζει στο μέλλον» είχε σχολιάσει πριν λίγο καιρό ο Ντάνι Άλβες κι αυτό τα περικλείει όλα για τον Ισπανό που όπως φαίνεται θα συνταξιοδοτηθεί χωρίς κανένα απ’ τα μεγάλα ατομικά βραβεία στο ενεργητικό του. Αλλά μεταξύ μας τώρα: Ένας άνθρωπος που δηλώνει «χρειάζομαι συμπαίκτες, ανθρώπους για να συνεργαστώ. Χωρίς αυτούς το παιχνίδι δεν έχει κανένα νόημα. Είμαι ένα τίποτα αν αυτοί δεν κάνουν κίνηση ώστε να γίνουν διαθέσιμοι» δεν έχει ανάγκη κανένα χρυσό διακοσμητικό για το ράφι του. Δεν παίζει για να σκοράρει, δεν παίζει για να διακριθεί. Αλλά παρ’ όλα αυτά, ακόμα και χωρίς ατομικά βραβεία στο βιογραφικό του, η υστεροφημία είναι δεδομένη. Και ο Έννιο Μορικόνε παραμελήθηκε τόσες φορές από την Ακαδημία Κινηματογράφου μένοντας – σκανδαλωδώς – χωρίς Όσκαρ αλλά κανένας ποτέ δεν θα τολμήσει να αμφισβητήσει έστω και μια νότα του.
Κατηγορίες: 
17 Σχόλια μέχρι τώρα
1 masha nevalyashka // 11 Ιανουαρίου, 2011 στις 02:49
Παρ’το και σε πιο επιστημονική βερσιόν να γουστάρεις:
http://dribble-and-drink.blogspot.com/2010/07/blog-post_08.html
Κορυφαίο.
(Όπως και το δικό σου).
2 dentaris // 11 Ιανουαρίου, 2011 στις 08:39
Καταπληκτικο αρθρο duendes!!
3 EXARCHIOTIS // 11 Ιανουαρίου, 2011 στις 09:33
Στενοχωρήθηκα πολύ χθες βράδυ …
4 duendes // 11 Ιανουαρίου, 2011 στις 10:18
Βάζω στοίχημα Νικόλα ότι ο Τσάβι πριν συνταξιοδοτηθεί θα είναι άλλη μια φορά μέσα στην πρώτη 5αδα, ακόμα και στα 30κατι του. Το θέμα είναι ότι αμφιβάλλω ότι θα το κατακτήσει και τότε..
Αλλά who cares..
Θα τον βραβεύσουν εκ των υστέρων, αφού έχει αποσυρθεί, για την γενικότερη προσφορά του στο παιχνίδι. Σαν τον Μορικόνε.
5 masha nevalyashka // 11 Ιανουαρίου, 2011 στις 10:45
Και όχι μόνο who cares. Οι διάφοροι επαγγελματίες (θες της τέχνης, θες του αθλητισμού, θες γουατέβερ) τείνουν να παρουσιάζουν ένα σημείο καμπής στην προσφορά τους από τη στιγμή που βραβεύονται και μετά. Πολλές φορές η βράβευση συμβολίζει ένα peak από το οποίο μετά κυρίως κατέρχονται και είτε συντηρούν την πράξη τους σε επίπεδα αξιοπρέπειας είτε γίνονται ακόμα και παρωδία του εαυτού τους. Δεν είναι κανόνας και νομοτέλεια, είναι όμως η τάση -βάσει διαπίστωσης. Όπως και να’χει, μια επίσημη δικαίωση (όπως μια ανούσια βράβευση) αφοπλίζει κατά κάποιο τρόπο τα δημιουργικά αντανακλαστικά σου και σου παρέχει αρκετές ενέσεις ματαιοδοξίας ώστε να σταματήσεις να παλεύεις με τον πραγματικό σου στόχο. Κάτι μου λέει ότι ο Μέσι δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία και πως δεν κινδυνεύει. Σίγουρα όμως, η μη βράβευσή του, δεν θα βοηθήσει ποτέ τον Τσάβι να γίνει Ριβάλντο. Το πιθανότερο είναι να γίνεται όλο και καλύτερος όλο και πιο ουσιαστικός, μέχρι να επέλθει ο φυσικός κάματος και η εμπειρία σκύψει γέρικα σκιάζοντας τη φρεσκάδα, και ο ίδιος πλέον να κοιτάζει πως να συντηρήσει τις δυνάμεις του, παρά πως θα τις εξαντλήσει. Πιο Τσάβι γίνεται; Γινεται.
6 duendes // 11 Ιανουαρίου, 2011 στις 11:16
Πολύ ενδιαφέρουσα (και καλογραμμένη) οπτική.
Νομίζω ότι ο Ροναλντίνιο (μερικοί σκηνοθέτες/ηθοποιοί και δεκάδες μπάντες) θα έγραφε, και με τα δυο χέρια, ένα +1 από κάτω.
7 charlie // 11 Ιανουαρίου, 2011 στις 17:23
Ε, όχι και who cares…
Ο Τσάβι έχει πάρει από το χεράκι (κυριολεκτικά) την εθνική Ισπανίας και την έχει φτάσει είτε εκεί που είχε να φτάσει μισό αιώνα (Euro) είτε εκεί που δεν είχε φτάσει ποτέ.
Στην ομάδα του είναι κυριολεκτικά ηλεκτρονικός εγκέφαλος (και λίγα λέω), σαν παίκτης σνούκερ που λες και κατευθύνει τις μπάλες πάνω από το γήπεδο με στέκα. Τι άλλο να κάνει δλδ;;; Να βγάζει φωτιές από το στόμα την ώρα που τρέχει;;; Να καταπίνει σπαθιά;;;
Η πιο προφανής χρυσή μπάλα των τελευταίων ετών πήγε αλλού και αυτό είναι απαράδεκτο.
8 melios // 11 Ιανουαρίου, 2011 στις 21:14
Καταρχάς εγώ δεν συμφωνώ με την «συγχώνευση» του διαγωνισμού Χρυσής μπάλας (Ballon d’Or) και παίκτης της χρονιάς από την FIFA. Όλα αλλάζουν και τίποτα δεν μένει.
Καλά κάνει και ο draculas και νοσταλγεί με φαίνεται ώρες ώρες…
Προσωπικά περίμενα να βγει ο INIESTA (το πραγματικό πουλέν του duendes) για διάφορους λόγους. Στα συν του ήταν η κατάκτηση μουντιάλ και φυσικά το νικητήριο γκοαλ που έβαλε σε τελικό μουντιάλ.
Επίσης, ήταν απίστευτη η υποστήριξη στον Iniesta από όλα τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα της Ισπανίας.
Δεν θυμάμαι να βγαίνει στα ΜΜΕ ο τερματοφύλακας της μαδρίτης και να λέει σε φυλλάδα της μαδρίτης «ψήφισα παίκτη της μπαρσα»… (και να μην τον κρεμάνε την επόμενη μέρα…)
Τελικά το πήρε ο Messi που ήταν τρελό αουτσάιντερ με βάση τα δεδομένα που γράφονται και ακούγονται…
Άλλωστε ούτε ο ίδιος το πίστευε. Ο κόσμος πάντα θυμάται το «τελευταία» γεγονότα τα οποία ήταν η κακή του εμφάνιση στο καλοκαιρινό μουντιάλ…
Μπορεί να μην έκανε κανένα τρελό μουντιάλ αλλά έκανε «τρελή χρονιά»…
Μην τρελαθούμε κιόλας…
Έβαλε 34 γκοάλ στο πρωτάθλημα και έφτασε το ρεκόρ του «ρονάλντο»(του αυθεντικού). Τότε η λίγκα ήταν 22 ομάδες.
Επίσης ήταν και δεύτερη σεζόν πρώτος σκόρερ στο CL…
Τεσπά, κρίμα για τον Xavi…
9 duendes // 11 Ιανουαρίου, 2011 στις 22:02
Μέλιο, δεν ξέρω τι δηλώσεις έκανε στα ΜΜΕ ο Κασίγιας πάντως στην επίσημη ψηφοφορία ( http://www.fifa.com/mm/document/classic/awards/01/36/25/40/ballondor_award_men_player_finalx.pdf ) ΔΕΝ ψήφισε κανέναν εκ των τριών της Μπάρτσα.
Όσο για το γενικότερο θέμα της βράβευσης, προσωπικά μου είναι αδιάφορα αυτά τα βραβεία, όπως και τα Όσκαρ όπως και τα Γκράμι κ.ο.κ. Κρίνοντας κιόλας από τα διάφορα σχόλια στο ίντερνετ (άπειροι σχολίασαν την αδικία κατά του Τσάβι, πάρα πολλοί διαφώνησαν θεωρώντας ότι το άξιζε ο Ινιέστα και κάμποσοι υποστήριξαν ότι η επιλογή του Μέσσι ήταν δικαιολογημένη όντας με διαφορά ο καλύτερος του κόσμου παρά το κακό Μουντιάλ), καταλαβαίνεις ότι ποτέ δεν αφήνουν ικανοποιημένο όλο τον κόσμο.
Εμείς θα κάνουμε το χρέος μας πάντως και ανεξαρτήτως του σνομπαρίσματος για κάθε βραβείο που δεν θα δίνουν στον Τσάβι (ο Αντρεσίτο έχει χρόνια μπροστά του να το σηκώσει), θα γράφουμε και μια νέα ωδή. Έτσι για σπάσιμο και για να κρατήσουμε την ισορροπία..
ΥΓ. Όλα τα λεφτά στο λινκ με τις ψήφους των αρχηγών και των προπονητών, ο σιχαμένος Φαν Μπόμελ, του οποίου οι επιλογές για τις δυο πρώτες θέσεις θεωρήθηκαν άκυρες. Βάζω στοίχημα ότι έγραψε καμιά χαζομάρα του στυλ «το αριστερό και το δεξί μου τάκλιν».
10 Chris // 12 Ιανουαρίου, 2011 στις 01:11
Re paidia, trismegistos o Xavi, xrysos o Messi alla o Sneijder einai adiamfisvithta o koryfaios tou 2010. to palikari phre ta panta kai eftase k teliko mundial. + se sxesh me thn amesws prohgoumenh xronia, htan o pio veltiwmenos paixths pagkosmiws.
11 balkou // 12 Ιανουαρίου, 2011 στις 16:13
Τελικά ίσως να’ναι καλύτερα που κέρδισε ο Μέσι. Το ότι ο Τσάβι μάλιστα είναι τρίτος αγγίζει την τελειότητα. Ξεφτιλίζεται το αποτέλεσμα κι έτσι δεν υπάρχει κανείς να μην πει ότι δεν υπάρχει αντικατοπτρισμός της πραγματικότητας, όπως τη ζήσαμε το 2010, γιατί αλλίμονο, κανείς δε λέει ότι ο Μέσι δεν είναι ο Νο 1 σε συνολική παικτική αξία. Έλα όμως που κουβαλάει και μια χρονολογία ο θεσμός, γράφει 2010 από δίπλα.
). Αλλά και πάλι το πολύ να’βγαινε 2ος o κοντός απ’την Τεράσα…
Δεν είναι δυνατόν να μην είναι ο Σνάιντερ στην τριάδα ή μάλλον στη δυάδα, όπως και δεν είναι δυνατόν απ’τους 3 του πόντιουμ να μην είναι νικητής ο Τσάβι.
Ή μάλλον είναι. Στοιχηματίζω ότι αρκετοί απ’τους αρχηγούς και προπονητές των εθνικών χαμηλής δυναμικότητας (αν όχι όλοι) όταν ψήφιζαν Τσάμπι Αλόνσο, νόμιζαν ότι ψήφιζαν τον Τσάβι (το παράδειγμα με τον Φαν Μπάστεν το 99 συνηγορεί σ’αυτό
12 charlie // 12 Ιανουαρίου, 2011 στις 20:15
Όταν ο άλλος είναι ο εγκέφαλος της ομάδας που σηκώνει το μουντιαλικό ΒΑΖΟ (και μάλιστα για πρώτη φορά, όχι δλδ κάτι συνηθισμένο) και (συμπληρωματικά) είναι και το κορυφαίο χαφ στην κορυφαία ομάδα σε συλλογικό επίπεδο, δεν μπορεί να υπάρχει κανένας Σνάιντερ και κανένας Μέσι.
13 duendes // 12 Ιανουαρίου, 2011 στις 20:34
@balkou, για ενημέρωσε λίγο για το παράδειγμα με τον Φαν Μπάστεν που αναφέρεις γιατί μυρίζει γέλιο.
Απ’ τα υπόλοιπα σχόλια πάντως φαίνεται ξεκάθαρα ότι είναι σχεδόν αδύνατον να συμφωνήσουν όλοι όχι μόνο για τον νικητή αλλά ακόμα και για την 3αδα.
ΥΓ. Και εξτρά θεματάκι που βάλαμε και στο twitter: http://tinyurl.com/69zawto (Οι μαμάδες των τριών)
14 masha nevalyashka // 13 Ιανουαρίου, 2011 στις 18:12
Ας προσθέσω και το φαντασιακό ενδεχόμενο λαθροχειρίας: Αν το έδιναν στον Τσάβι ή τον Ινιέστα, αυτό θα συνιστούσε κατάφωρη αδικία απέναντι στον άλλον (Ινιέστα ή Τσάβι), αφού όλοι γνωρίζουν πως Τσάβι Ινιέστα είναι το ίδιο άτομο, απλώς χωρισμένο σε δύο σώματα και τέσσερα πόδια…
15 balkou // 14 Ιανουαρίου, 2011 στις 15:19
http://www.sday.gr/page.ashx?pid=2&aid=33831&autid=1&sn=13
κάπου στη μέση της 2ης παραγράφου…
16 DiChatz0707 // 12 Φεβρουαρίου, 2011 στις 02:28
Ασχετο με το θεμα, αλλα στη λιστα του duendes με τις ψήφους των αρχηγών και των προπονητών, το πιο epic ονομα το χει αυτος της Ισημερινης Γουινεας! Δε μπορω να φανταστω ποιος δε θα θελε να λεγεται «Captain of the national team»!!!
17 citizenJos // 11 Ιανουαρίου, 2012 στις 02:47
What have Messi, Cristiano in common: Both have scored ZERO LaLiga goals from assist by Xavi last 20 months
Ενδιαφέρον!
Σχολιάστε: