Η Κορινθιακή δημοκρατία

  [1 Σχόλιο]

socr

Κάτι μέρες σαν κι αυτές τον Νοέμβρη του 1982 στην, υπό στρατιωτική δικτατορία από το 1964, Βραζιλία οι παίκτες της Κορίνθιανς έβγαιναν στον αγωνιστικό χώρο για ένα ακόμα παιχνίδι έχοντας γραμμένο στις φανέλες τους το σύνθημα «Ψηφίστε στις 15», προτρέποντας τον φοβισμένο λαό να συμμετάσχει στις επερχόμενες εκλογές της χώρας. Δεν ήταν όμως η πρώτη, ούτε και η τελευταία φορά που η ομάδα ύψωνε το ανάστημα της ενάντια στη χούντα που εξουσίαζε για χρόνια την Βραζιλία.

Λίγο καιρό πριν, στις εκλογές του συλλόγου ο κόσμος της ομάδας είχε κληθεί να ψηφίσει μεταξύ της απερχόμενης διοίκησης και μιας νέας ομάδας ανθρώπων με επικεφαλής τον Βαλντεμάρ Πιρές και ηγετική φιγούρα στο χόρτο αλλά και έξω απ’ αυτό τον μεγάλο Σώκρατες. Το ‘Κίνημα της Κορινθιακής Δημοκρατίας’, όπως μετέπειτα ονομάστηκε από καλλιτέχνες και διανοούμενους που το στήριξαν βλέποντας σ’ αυτό την πιο σοβαρή μορφή αντίδρασης στη χώρα, ανέλαβε τελικά την ομάδα και στα τρία χρόνια που άντεξε (μέχρι τη φυγή του Σώκρατες για την Ιταλία το 1984, όταν και απορρίφθηκε από τη βουλή η πρόταση για αλλαγή του συντάγματος και επαναφορά των ελεύθερων εκλογών) κατάφερε να γράψει τη δική του ξεχωριστή σελίδα στην παγκόσμια ιστορία του ποδοσφαίρου.

Soc

Με μια φιλοσοφία που στηριζόταν στο μότο ‘Κέρδισε ή χάσε, αλλά πάντα δημοκρατικά’ και στο σκεπτικό ότι για όλες τις κινήσεις του συλλόγου – από τις μεταγραφές και τα διάφορα διοικητικά-αγωνιστικά θέματα μέχρι το τι θα φάει η ομάδα και τι ώρα θα γίνει οτιδήποτε – πρέπει να λαμβάνεται με την ίδια ακριβώς βαρύτητα η άποψη όλων, από τον πρόεδρο μέχρι τον βοηθό προπονητή και τον τελευταίο παίκτη, η Κορίνθιανς εφάρμοσε την πρώτη και μοναδική στα χρονικά κανονική δημοκρατία στα πλαίσια μιας ομάδας.

Τα δυο κερδισμένα πρωταθλήματα της επαρχίας του Σάο Πάολο το 1982 και το 1983 και οι αρκετοί ύμνοι για το θεαματικό, επιθετικό ποδόσφαιρο που έπαιζε ήταν απλά οι ενδο-γηπεδικές επιτυχίες του απίστευτου πειράματος της παρέας του Σώκρατες. Το γεγονός ότι η ομάδα έβγαινε στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας στα περισσότερα παιχνίδια διάφορα πανό με πολιτικά μηνύματα (όπως ένα που έγραφε ‘Θέλω να ψηφίσω για πρόεδρο’ ή ένα ακόμα πιο λιτό και περιεκτικό που περιλάμβανε μόνο μια λέξη, λέξη σχεδόν απαγορευμένη στη χώρα εκείνη την εποχή: ‘Democracia’) αγνοώντας επιδεικτικά τις απειλές της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας και η γενικότερη παραδοχή ότι όλο αυτό το αντικαθεστωτικό πανηγύρι που λάμβανε χώρα σε κάθε παιχνίδι της ομάδας έβαλε κι αυτό ένα μικρό λιθαράκι στην πτώση της χούντας το 1985, ήταν με διαφορά τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του πιο ρομαντικού ποδοσφαιρικού κινήματος που εμφανίστηκε ποτέ.

Ένα κίνημα με άτυπο αρχηγό μια από τις πιο ξεχωριστές προσωπικότητες στην ιστορία του παιχνιδιού, που εκτός από κανονικός γιατρός, φανατικός καπνιστής και πότης, φιλόσοφος, φαντεζί παίκτης και ηγέτης εντός γηπέδου ήταν και η φωνή του απλού λαού της Βραζιλίας σε πολλά σοβαρά κοινωνικά θέματα, από αυτό της διεξαγωγής ελεύθερων εκλογών μέχρι την έλλειψη υποδομών σε παιδεία και υγεία. «Αν οι άνθρωποι δεν έχουν τη δύναμη να πούνε αυτό που θέλουν, θα το πω εγώ γι’αυτούς. Όσο ήμουν ποδοσφαιριστής τα πόδια μου ενίσχυαν τη φωνή μου» έλεγε ο Σώκρατες μετά την απόσυρση του από το ποδόσφαιρο, το οποίο υπηρέτησε έχοντας πάντα σαν βασική αρχή την ιδέα: «H ομορφιά έρχεται πρώτη. Η νίκη έρχεται μετά. Αυτό που έχει σημασία είναι η ευχαρίστηση». Και όσοι θυμούνται τη Βραζιλία του 1982 καταλαβαίνουν τι εννοούσε.

Jogador Sócrates, do Corinthians.

1 Σχόλιο μέχρι τώρα

  • 1 mouris // 4 Δεκέμβριος, 2014 στις 19:36

    Kataplhktiko arthro.Molis apekthsa omada sth Vrazilia loipon,pou den hmoun me kapoia.Mia erwthsh mono:Giati to kinhma antexe mono tria xronia xereis;Mphke kanas leftas meta na ypothesw;

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>