Ο Mauro Raffaeli είναι Ιταλός ψυχίατρος. Το 1993 είχε μια επαναστατική ιδέα. Οργάνωσε τα ραντεβού με τους ασθενείς του εκτός ιατρείου, σ’ ένα μικρό γήπεδο στα περίχωρα της Ρώμης. Εκεί συναντιόταν δυο φορές την εβδομάδα και έπαιζαν ποδόσφαιρο.

Το ιδιαίτερο πείραμα του, που για λόγους απλότητας μπορεί να περιγραφεί ως ‘θεραπεία μέσω του ποδοσφαίρου’, αποδείχτηκε κάτι παραπάνω από πετυχημένο. Από τους 80 ψυχικά ασθενείς παίκτες που έπαιξαν μαζί του στη Gabbiano FC όλα αυτά τα χρόνια, περισσότεροι από τους μισούς όχι μόνο σταμάτησαν με τον καιρό τη λήψη φαρμάκων αλλά επέστρεψαν και στις δουλειές τους, αποδεικνύοντας πως το ποδόσφαιρο μπορεί μακροπρόθεσμα κάποιες φορές να κερδίσει ακόμα και τη σχιζοφρένεια. Όπως χαρακτηριστικά περιγράφει ο 41χρονος Benedetto Quirino, που πριν αρχίσει τη θεραπεία υπέφερε από εσωτερικές φωνές, «όταν τρέχεις στο γήπεδο, οι φωνές σταματάνε. Ο αντίπαλος σου δεν βρίσκεται πλέον μέσα σου αλλά μπροστά σου και μπορείς να τον ντριπλάρεις και να τον κερδίσεις».

Το παράδειγμα του Δρ. Raffaeli ακολούθησαν κι άλλα ιδρύματα της χώρας κι έτσι το 2006 διοργανώθηκε ακόμα και τουρνουά με τη συμμετοχή 50 ομάδων απ’ όλη την Ιταλία. Όπως είναι εύκολα προβλέψιμο, η ιστορία έχει γίνει ήδη βιβλίο, θέμα στη Guardian και το Newsweek και ταινία-ντοκιμαντέρ με το χαρακτηριστικό τίτλο ‘Matti per il calcio‘, δηλαδή ‘Τρέλα για το ποδόσφαιρο’. Ένα ποδόσφαιρο διαφορετικό απ’ το συνηθισμένο, «ένα αληθινό ποδόσφαιρο» όπως λέει και ο αρχηγός της ομάδας Carlo Strappaghetti, «ένα ποδόσφαιρο εξαιρετικά υγιές και θεραπευτικό που σώζει ζωές με την κυριολεκτική έννοια της λέξης».