Ωδή στη Νιουκάστλ (9+1 λόγοι για να γίνεις καρακάξα)

  [5 Σχόλια]

Η Νιουκάστλ είναι μια μεγάλη Αγγλική ομάδα. Τόσο μεγάλη που αν και έχει να κατακτήσει πρωτάθλημα απ’ το μακρινό 1927, έχει φανατικούς φίλους σε ολόκληρο τον κόσμο – και στη χώρα μας – και μάλιστα πολλούς. Πάρα πολλούς για του λόγου το αληθές. Κάτι το γεγονός πως τη φανέλα της έχει φορέσει στο παρελθόν ο τεράστιος Πωλ Γκασκόϊν, κάτι πως υπήρξε ηγέτης της για πολλά χρόνια ο Άλαν Σήρερ, κάτι πως στο κέντρο της άμυνας της δέσποζε για αρκετές σεζόν ο Νίκος ο Νταμπίζας, μέχρι φαν κλαμπ έχει αποκτήσει στη χώρα μας. Καθόλου άδικα. Την έχουμε δει να χάνει το πρωτάθλημα παίζοντας εξαιρετικό ποδόσφαιρο το 1996. Την έχουμε δει να παίζει στα ίσα τη Μπαρτσελόνα του Ριβάλντο στα τέλη των 90’s, την έχουμε δει να πέφτει και να ανεβαίνει και φυσικά την έχουμε δει να αγοράζει παιχταράδες – απ’ το πρώτο ράφι – χωρίς  ποτέ όμως να κάνει τη υπέρβαση. Όπως καταλάβατε η Νιουκάστλ είναι μαγεία και ως τέτοια θα ασχοληθώ μαζί της σε αυτό το κείμενο. Νιουκάστλ σε λατρεύω κι ας υποστηρίζω Λίβερπουλ.

images

Μέσα απ’ αυτή τη μίνι-Ωδή θα σας παρουσιάσω 9+1 λόγους που αξίζει κάποιος να βάλει τη Νιουκάστλ στην καθημερινότητά του. 9+1 λόγοι που θα σε κάνουν να αλλάξεις ομάδα (αν δεν υποστηρίζεις κάποια φανατικά) και θα σε οδηγήσουν νοητά στο πέταλο του Σεν Τζέιμς Παρκ να φωνάζεις για τον Καμπελά και τον Αμπέϊντ, πιστεύοντας πως θα δεις κάτι καλό τη χρονιά που έρχεται. Έστω να κερδίσεις τη μισητή αντίπαλο Σάντερλαντ. Κάτι που ως γνωστόν έχει ξεχαστεί στην πλούσια μεριά του Τυνεσάϊντ. Να τα λέμε αυτά κι ας μας πονάνε. Πάρτε λοιπόν μια βαθιά ανάσα και βουτήξτε στα «ύδατα» του κειμένου μου.

9. «Σε εμάς αγωνίστηκε ο Τζάκι Μίλμπερν»

Ο Άγγλος θρύλος αγωνίστηκε στη Νιουκάστλ απ’ το ’43 μέχρι το ’57 σκοράροντας 201 τέρματα και κατακτώντας τρία Κύπελλα Αγγλίας. Το 1951, το 1952 και το 1955  σε μια περίοδο που θεωρούνταν απ’ όλους στο Νησί ως σούπερ σταρ. O Mίλμπερν αγωνίστηκε 13 φορές με τη φανέλα της Αγγλίας, σκοράροντας μάλιστα και 10 τέρματα. Στο Νιουκάστλ θεωρείται θρύλος και φυσικά έχει το δικό του άγαλμα και το δικό του τρένο. Υπήρξε φανατικός καπνιστής και ήταν απ’ τους πρώτους παίκτες που διαφήμιζαν τσιγάρα στο Αγγλικό ποδόσφαιρο. Μάλιστα ο μύθος λέει πως η διοίκηση των Τουνς έδινε ως πριμ κούτες με τσιγάρα στους παίκτες και αυτοί τα έδιναν στο Μίλμπερν. Κάπνιζε πάντα πριν τα παιχνίδια και είχε πιαστεί επ αυτοφώρω να καπνίζει στις τουαλέτες του Γουέμπλει πριν τον τελικό με τη Μπλάκπουλ το 1951. Απάντησε με δύο γκολ χαρίζοντας το τρόπαιο στην ομάδα του. Μοναδικός.

Jackie Milburn, Newcastle United

8. H φωτογραφία Μύθος

Κύπελλο Αγγλίας 1988. Η Νιουκάστλ υποδέχεται τη Γουίμπλεντον και γνωρίζει την ήττα με 3-1. Η crazy gang τελικά κέρδισε το τρόπαιο επικρατώντας της Λίβερπουλ, με τη φωτογραφία του Βίνι Τζόουνς να πιάνει τα αχαμνά του Γκασκόϊν να θεωρείται πλέον all time classic. Στις 6/12/2013 ο φωτογράφος που είχε απαθανατίσει τη σκηνή, Monte Fresco, θα αφήσει το μάταιο τούτο κόσμο. Η φωτογραφία θα βρίσκεται για πάντα στις καρδιές μας.

o-PAUL-GASCOIGNE-VINNIE-JONES-570

7. Ξύλο μεταξύ συμπαικτών

Βρισκόμαστε στο 2005 με τη Νιουκάστλ να υποδέχεται την Άστον Βίλα του Γκάρεθ Μπάρι. Ο θεός Λι Μπόγιερ αρχίζει να τσακώνεται με τον Κίρον Ντάγιερ επειδή ο τελευταίος δεν του έδωσε πάσα. Η μπάλα παίζει, οι δυο συμπαίκτες ρίχνουν ψιλές (και χοντρές) μεταξύ τους και ο διαιτητής αναγκάζεται να σταματήσει το παιχνίδι για να δείξει και στους δύο την κόκκινη κάρτα. «Είμαστε φίλοι, δεν υπάρχει πρόβλημα» δηλώνει μετά το παιχνίδι ο πρώην μέσος της Λιντς. Φυσικά και δεν τον είχε πιστέψει κανένας. Τα επόμενα χρόνια οι δύο «κολλητοί» βρέθηκαν συμπαίκτες και στο Λονδίνο με τη φανέλα της Γουέστ Χαμ. Οι ιδιοκτήτες πολλών Λονδρέζικων παμπ έχουν να λένε ακόμα για τις φασαρίες και τις κρεπάλες και των δύο.

6. Eλληνική παροικία

Στην Ελλάδα υπάρχει εξήγηση γιατί αγαπούν την ομάδα τόσο πολλοί οι Έλληνες φίλοι της μπάλας. Εκτός του Νίκου Νταμπίζα, του ΓΧ Γεωργιάδη και του Τιμούρι του Κετσπάγια που άφησαν ομάδες της χώρας μας για το Σεν Τζέημς Παρκ- ενώ είχαν λατρευτεί με ΟΣΦΠ, ΠΑΟ και ΑΕΚ υπάρχουν και οι «άλλοι». Ο Γάλλος Ρομπέρ που αφού είχε σκοτώσει την ομάδα του Πειραιά με τη φανέλα των Άγγλων κατηφόρισε για Λάρισα μεριά. Όπως και ο Σολάνο. Υπάρχει ο Ντομί που αφού ταλαιπώρησε το αριστερό άκρο της ομάδας ήρθε στον Πειραιά και φυσικά ο Σίλβιο ο Μάριτς που σκούπιζε τον πάγκο των Άγγλων και έφτασε στην Παιανία ως άλλος Σούκερ εκείνα τα χρόνια. Ο Τρεζόρ Λούα Λούα επίσης όπως και ο Αμπέϊντ έκαναν καλές εμφανίσεις στη χώρα μας και σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι που ξεχνάω  λόγω #dimopsifismatos και δεν έχω χρόνο να ψάξω. Ευχαριστώ.

arsenal-henry-14-slika-9145970

5.Το δίδυμο Σήρερ/Ασπρίγια

To καλοκαίρι του ’96 η Νιουκάστλ είχε χάσει το πρωτάθλημα – αδίκως – απ’ τη Μάντσεστερ του Φέργκι και ήθελε να το κατακτήσει την επόμενη. Έτσι βγήκαν απ’ τα ταμεία 7 εκατομμύρια λίρες για τον Κολομβιανό Φαουστίνο Ασπρίγια της Πάρμα. Ο Ασπρίγια πλαισίωσε το Σήρερ και έφτιαξαν στα χαρτιά το καλύτερο δίδυμο επιθετικών στον κόσμο εκείνη τη σεζόν. Ο Κολομβιανός στο Νησί δεν έκανε τις μεγάλες εμφανίσεις (όπως τις έκανε στο Τσάμπιονς Λιγκ), η ομάδα απέτυχε να πάρει την κούπα και ο Ασπρίγια επέστρεψε στην Πάρμα, συνεχίζοντας την πτωτική του πορεία. Η Νιουκάστλ ευθύνεται για την «καταστροφή» του όπως καλά καταλάβατε.

Asprilla

4. To δίδυμο Μπράμπλ/Μουρ

Μόνο όσοι το θυμούνται μπορούν να με καταλάβουν. Για δύο σεζόν στα μέσα των 00’ς o Άγγλος και ο Αυστραλός στόπερ είχαν φτιάξει ονειρικό δίδυμο στην άμυνα της ομάδας που είχε δημιουργήσει  μοναδικά ο Σαμ  Αλαρντάις. Φυσικά και οι φίλοι της ομάδας θέλουν να το ξεχάσουν, εγώ απ’ τη μεριά μου όχι. Πόσο γέλιο ρίχναμε με φίλους εκείνη την εποχή όταν βλέπαμε παιχνίδια της Νιουκάστλ; Δεν μπορώ να το περιγράψω. Με τίποτα. Για ένα πράγμα λυπάμαι μόνο. Όταν ο τιτάνας Μουρ έφτασε στη χώρα μας για να αγωνιστεί με τα χρώματα της Καβάλας πριν 5 χρόνια δεν προσπάθησα καν για ένα αυτόγραφο. Τουλάχιστον τσίμπησα μια φανέλα του Σέμα του Βελάσκες τρία χρόνια αργότερα.

0000dde2-642

3. Ο Κάρολ και το ποσό ρεκόρ για Άγγλο παίκτη

O Άντυ ο Κάρολ και το κεφάλι του έκαναν το μεγάλο «μπαμ» όταν η ομάδα είχε βρεθεί στην Τσάμπιονσιπ. Τη σεζόν 2009/2010. Ο Κάρολ είχε σκοράρει 17 τέρματα και μαζί με τον Πήτερ Λόβενκρατς είχαν οδηγήσει τη Νιουκάστλ και πάλι στα σαλόνια. Μισό χρόνο αργότερα – και αφού ο κοτσίδας είχε πάρει φωτιά – ο Νταλγκλίς αγοράζει τον παίκτη με το ποσό ρεκόρ των 35 εκατομμυρίων λιρών για Άγγλο ποδοσφαιριστή. Το ποσό υπερβολικό σίγουρα αλλά τότε μιλούσαμε για το επόμενο «εννιάρι» της Εθνικής Αγγλίας. Ο Κάρολ δεν δικαίωσε ποτέ το ποσό και συνέχισε με μέτριες εμφανίσεις στο Άνφιλντ μέχρι και το 2012 όταν και έφυγε για τη Γουέστ Χαμ. Η Νιουκάστλ είχε κάνει το deal του αιώνα και υπάρχει φήμη πως γελάνε ακόμα με τον Κινγκ Κέννυ οι καρακάξες έξω απ’ το Κουασάϊντ. Το πιστεύω προσωπικά το τελευταίο.

andy_carroll_1746305c

2. O Άλαν Σήρερ και τα τέρματα του

Ο Σήρερ είναι ο Σήρερ. Προσωπικά τον θεωρώ ως τον κορυφαίο Άγγλο επιθετικό που έχουν δει τα μάτια μου όσα χρόνια παρακολουθώ ποδόσφαιρο. Πολύ καλός στη Σαουθάμπτον. Εξαιρετικός στη Μπλάκμπερν. Μοναδικός και ανίκητος (στη μέρα του) στη Νιουκάστλ. Στο παρακάτω βίντεο υπάρχουν τα 6 αγαπημένα του γκολ με τη φανέλα της ομάδας που λάτρεψε και λατρεύτηκε.

 1.Οι δυο back2back χαμένοι Τελικοί

Στο τέλος των 90’s η Νιουκάστλ έφτασε σε δύο σερί τελικούς κυπέλλου. Το 1998 κόντρα στην Άρσεναλ και το ’99 απέναντι στη Γιουνάϊτεντ. Κατάφερε να ηττηθεί και στους δύο και μάλιστα με το ίδιο σκορ, 2-0, σκορπώντας τη θλίψη στους οπαδούς της. Ούτε ο Νίκος Νταμπίζας μπόρεσε να αποτρέψει την καταστροφή, ούτε ο Ντομί, ούτε ο Κετσπάγια. Αυτό που έμεινε στο μέσο φίλο του ποδοσφαίρου από τότε είναι – όχι – γιατί έχασε, αλλά πως κατάφερε και βρέθηκε σε αυτούς τους τελικούς. Τα ερωτήματα παραμένουν ακόμα αναπάντητα σαν κλήσεις από τράπεζα για οφειλές και λοιπά δάνεια σε νεοέλληνα που θέλει να πιει τις σαμπάνιες του σε εξωτικό νησί.

article-1210770-0642A849000005DC-254_468x286

Ο Σερ Μπόμπυ Ρόμπσον

Ο δάσκαλος. Ο σπουδαίος Μπόμπυ Ρόμπσον. Τεράστιος σαν παίκτης (και μεγάλος επιθετικός) ακόμα πιο τεράστιος σαν προπονητής με τίτλους σε τέσσερις χώρες και προπονητής της εθνικής Αγγλίας το 1990. Σε εκείνη την απίστευτη ομάδα. Απ’ το 1999 μέχρι και το 2004 βρέθηκε στον πάγκο της Νιουκάστλ κι ας μην πανηγύρισε κανένα τίτλο με την ομάδα λατρεύτηκε και λατρεύεται ακόμα από όλους τους φίλους της. Το άγαλμα του έξω απ’ το γήπεδο του Σεν Τζέημς Παρκ θυμίζει σε όλους πως ο «δάσκαλος» πέρασε από δω και δείχνει το δρόμο σε όλους τους μετέπειτα προπονητές.

Newcastle manager Bobby Robson salutes the crowd after the FA Barclaycard Premiership match against West Ham at Newcastle's St James's Park stadium. THIS PICTURE CAN ONLY BE USED WITHIN THE CONTEXT OF AN EDITORIAL FEATURE. NO WEBSITE/INTERNET USE UNLESS SITE IS REGISTERED WITH FOOTBALL ASSOCIATION PREMIER LEAGUE.

5 Σχόλια μέχρι τώρα

  • 1 kwstasArsenal // 2 Ιούλιος, 2015 στις 19:02

    Ωραιο θεμα και συμπαθης ομαδα οι Καρακαξες. Οταν ημουν πιτσιρικας, 14-15, οποτε επαιζε Newcastle-Arsenal και εβλεπα το γηπεδο, ελεγα »καλα ρε, γιατι ειναι τοσο μεγαλο ;;», μετα εμαθα την ιστορια της ομαδας. Αυτη η ομαδα μου θυμιζει εντονα τον ΠΑΟΚ. Οχι γιατι εχουν τα ιδια χρωματα αλλα γιατι και οι 2 ομαδες, εχουν πολλοι κοσμο αλλα ελαχιστους τιτλους. Καθε χρονο ξεκινανε για κατι μεγαλο και στο τελος…ΠΑΟΚ ομως δεν γινεται καποιος για τους τιτλους αλλα για την ιδεα και το πεταλο. Ας παρουμε ομως και κανεναν, ολο κι ολο ενα κυπελλο εχω δει με τα ματια μου.

    ΥΓ εχετε παρει αδεια ;;; Η Βραζιλια αποκλειστικε, η Αργεντινη εριξε 6, σε λιγες μερες εχουμε μικρο και μεγαλο τελικο και δεν εχω δει κανενα θεμα !! Υγεια πανω απο ολα, αλλα δωστε τροφη στον λαο σας.

  • 2 greektotti // 2 Ιούλιος, 2015 στις 22:09

    πολύ όμορφο άρθρο…δεν έχω αξιωθεί να πάω να δω εντός έδρας παιχνίδι,την έχω δει μόνο 2 φορές στην Ελλάδα…με πανιώνιο και ατρόμητο…Μίκι Κουίν θρύλος για την ομάδα που ρθε και στον ΠΑΟΚ ΜΕ ΤΟ ΜΟΥΣΤΆΚΙ…υπάρχει Κλαμπ στην Ελλάδα για τη Νιουκάστλ…https://www.facebook.com/newcastlegr

  • 3 georgedon // 3 Ιούλιος, 2015 στις 01:30

    φίλε Κώστα με όλο τον σεβασμό στο πρόσωπό σου και στον ιστορικό ΠΑΟΚ δεν είναι αυτό το κοινό της Newcastle United με την ομάδα από την Θεσσαλονίκη. Η Newcastle για πολλά χρόνια υπήρξε η μεγαλύτερη ομάδα στο Νησί κάτι που φαίνεται κυρίως από τους τίτλους της 4 πρωταθλήματα και 6 FΑ CUP αλλά και από τους 40000+ οπαδούς στην δεύτερη κατηγορία. Να σου πω επίσης ότι αυτή την στιγμή έχει τον τρίτο μεγαλύτερο μέσο όρο εισητηρίων στην Αγγλία και ενώ έχει να κατακτήσει τίτλο από την δεκαετία του 50′

  • 4 kwstasArsenal // 3 Ιούλιος, 2015 στις 18:30

    georgedon. Ειναι η δικη σου οπτικη και την σεβομαι αλλα εγω βλεπω παρα μα παρα πολλα κοινα. Για τον ΜΟ δεν το συζητώ. Η Αγγλια γενικα ηταν ειναι και θα ειναι, αιωνες μπροστα απο την Ελλαδα γενικος. Αλλα γηπεδα, αλλος πολιτισμος, αλλη νοοτροπια, αλλοι νομοι κλπ κλπ. Απο εκει και περα ομως τα κοινα τους ειναι παρα πολλα. Ο ΠΑΟΚ την δεκαετια του 70 ειχε ομαδαρα. Δεν πηρε τιτλους, οσους θα αξιζε βασει μπαλας αλλα επαιζε μπαλαρα. Σε Ελλαδα και Ευρωπη. Οι καρακαξες εχουν παρουν πρωταθλημα απο την 10ετια του 50 και ο ΠΑΟΚ εχει παρει μονο 2, το τελευταιο το 1985. Κυπελλο ;; 4. τελευταιο το 2003. Δεν καθομαι να συγκρινω τιτλους και πως επαιζε ο ενας η ο αλλος. Αν βαλεις την ομαδα στην ιδια ζυγαρια, βγαζοντας την χωρα καταγωγης, τοτε θα δεις 2 ομαδες, χωρις πολλους τιτλους, που εχουν ξεχασει πως ειναι να παιρνεις εναν τιτλο, αλλα και οι 2 με παρα πολλη κοσμο. Δεν γινεσαι οπαδος αυτων των 2 ομαδων επειδη παιρνουν τιτλους. Γινεσαι οπαδος αυτων των ομαδων επειδη της γουσταρεις πραγματικα και ενω ξερεις οτι μονο πικρες εχουν να σου δωσουν, ο οπαδος ειναι εκει και τραγουδαει. (το οπαδος με την καλη ενοια του παντα).

  • 5 σηφης // 8 Ιούλιος, 2015 στις 00:20

    καιι γω γουστάρω νιούκαστλ, αν ακι είμαι λιβερπούλιαν. ο λόγος? δυο λογοι. οι πιστοί οπαδοί και ο λατρεμένος μου κέβιν κίγκαν που έπαιξε δυο χρόνια και την ανέβασε και σαν προπονητής από την β στην α.

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>