Πάμε στο παιχνίδι

  [Καθόλου σχόλια]

O Πρζέμεκ Νισιεζέφσκι είναι ένας ακόμα μεγάλος λάτρης του – όμορφου – αθλήματος που λέγεται ποδόσφαιρο. Εδώ και σχεδόν 25 χρόνια ταξιδεύει ανά τον κόσμο για να παρακολουθήσει σπουδαία ποδοσφαιρικά γεγονότα αλλά και να συναναστραφεί με ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά το λαοφιλέστερο σπορ. Όλα αυτά τα αποτυπώνει – εκτός της καρδιάς και του μυαλού του – και στη φωτογραφική του μηχανή. Δεν σας είπα, ο κύριος Νισιέζεφσκι κατάγεται από την Πολωνία και είναι ένας από τους καλύτερους φωτογράφους που υπάρχουν στον αθλητικό χώρο μιας και έχει διατηρήσει τη ρομαντική (εκτός της επαγγελματικής) πλευρά και οπτική που βλέπει τα πράγματα.

Niciejewski600

Θα τον δεις να φωτογραφίζει τη Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νου κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης. Θα τον δεις στο Αλιάνζ Αρίνα σε κάποιο σπουδαίο παιχνίδι της Μπάγερν. Θα τον δεις σε παιχνίδια εθνικών ομάδων αλλά θα τον δεις και στο πιο ταπεινό (και χωμάτινο) γήπεδο ερασιτεχνικής κατηγορίας της Πολωνίας και φυσικά της Γερμανίας. Εκεί που ξεκίνησε και ο έρωτας του με το ποδόσφαιρο δηλαδή. Ένας έρωτας που εξελίχθηκε σε αληθινή και παντοτινή αγάπη. Δανειζόμενος το στίχο του Κ.Π Καβάφη απ’ την υπέροχη «Ιθάκη» μιλά γεμάτος ενθουσιασμό για τα ταξίδια του και τις εμπειρίες που αυτά του έδωσαν. Στα πρότζεκτ του θα διαβάσεις για κάποιο «τρελό» στο Νότινγκχαμ που είχε δει τη Φόρεστ σε 1.500 σερί παιχνίδια . Θα μάθεις για τη φημισμένη παμπ δίπλα στο Άνφιλντ που οι φίλοι των «κόκκινων» έχουν σαν δεύτερο σπίτι τους και φυσικά θα διαβάσεις για τον οπαδό της Γκλάντμπαχ που έχει στην κατοικία του όλα τα προγράμματα της Μπορούσια από το 1970 και έπειτα. Μοναδικές και απίστευτες ιστορίες ποδοσφαιρικής αφοσίωσης και αγάπης. Το πιο πρόσφατο του πρότζεκτ έχει σχέση με την οπαδική κουλτούρα της Γκλάντμπαχ απ’ τα 90’s μέχρι και τις μέρες μας με ένα σπάνιο φωτογραφικό αφιέρωμα, αλλά αυτό που βρίσκεται στα σκαριά φαντάζει να είναι και το πιο ενδιαφέρον.

Ο Νισιεζέφσκι δεν θέλει να παρουσιάσει ακόμα ένα βιβλίο με φωτογραφίες από λαμπερά γήπεδα και κάποια άψογα πορτραίτα του Ζλάταν ή του Σουάρεζ αλλά τη μαγεία των τοπικών ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων. Εκεί που οι παίκτες αγωνίζονται μετά το μεροκάματο και φυσικά οι οπαδοί κάθονται – ακόμα – σε τσιμεντένιες κερκίδες ορθίων ή σε αυτοσχέδια καθίσματα. Εκεί που υπάρχει ακόμα αυτή η αγάπη που όλοι έχουμε νιώσει για την ομάδα της γειτονιάς μας. Κάποτε που (μερικοί) είχαμε την τύχη να φορέσουμε και τη φανέλα της (και οι ακόμα πιο τυχεροί να φορέσουν και το περιβραχιόνιο) σκοράρωντας και το νικητήριο γκολ υπό το βλέμμα του πατέρα, του παππού ή της κοπελιάς. Το πρότζεκτ για να υλοποιηθεί χρειάζεται τη βοήθεια μας και πληροφορίες γι’ αυτό μπορείτε να βρείτε εδώ ακούγοντας το YNWA. Αξίζει.

Καθόλου σχόλια μέχρι τώρα

  • Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια...
    Συμπληρώστε την παρακατω φόρμα για να αποστείλετε ένα.

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>