Ένα βροχερό -και κρύο- απόγευμα στο Στόουκ

  [3 Σχόλια]

Clatt_2770234k

Τόπος: Στόουκ-ον-Τρεντ. Χώρος: Ποδοσφαιρικό γήπεδο Μπριτάνια. Ο αέρας λυσσομανάει παγωμένος αλλάζοντας κατεύθυνση και δύναμη κάθε λίγα δευτερόλεπτα. Στις κερκίδες μπορείς να διακρίνεις ανάμεσα στα καθίσματα τον πάγο, όπως και στις άκρες του γηπέδου (ακόμα και στα δίχτυα των δύο τερμάτων). Το έδαφος είναι σκληρό και γλιστράει επικίνδυνα και οι μικρότερες διαστάσεις των ποδοσφαιρικών γραμμών σε εγκλωβίζουν σε ένα «παιχνίδι» τόσο διαφορετικό από το κανονικό. Σε όλα τα παραπάνω βάλτε και τη μπάλα να έρχεται συνεχώς  από τα σύννεφα (σαν κομήτης) κάνοντας το έργο των αμυνομένων πραγματικά δύσκολο, με τα σκληρά μαρκαρίσματα όλων των παικτών να θυμίζουν ράγκμπυ και όχι ομάδα ποδοσφαίρου. Και όλα αυτά σε μια περίοδο που στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο γίνονταν μόδα το «τίκι τάκα» με τη μπάλα να μη σηκώνεται ούτε στις εκτελέσεις κόρνερ. Ναι, η Στόουκ του Τόνυ Πιούλις δεν ήταν μια συνηθισμένη ομάδα.

O Ουαλός προπονητής ανέβασε τη Στόουκ στην Πρέμιερ Λιγκ τη σεζόν 2007-2008 κερδίζοντας το εισιτήριο -κυριολεκτικά- την τελευταία αγωνιστική και δουλεύοντας πάνω σε ένα καθαρά προσωπικό πρότζεκτ, με μία ομάδα βγαλμένη από άλλες εποχές, με παίκτες που θα έβρισκαν άνετα χώρο σε ομάδες όπως η Μίλγουολ στα 90s και η Γουίμπλεντον στα 80s, κατάφερε να κάνει πολλές επιτυχίες, να φτάσει σε ένα τελικό Κυπέλλου στο Γουέμπλεϊ και φυσικά να μισηθεί από μεγάλη μερίδα φιλάθλων σε ολόκληρο το Νησί για τον τρόπο παιχνιδιού της. Φυσικά και κανένας δεν νοιάστηκε στο Στόουκ, με τον Πιούλις να χαμογελά πονηρά και να κλείνει το μάτι στους «μεγάλους» της Πρέμιερ Λιγκ. «Εμείς εδώ είμαστε. Όποιος νομίζει πως μπορεί να μας κερδίσει στο Μπριτάνια ας κοπιάσει. Του ευχόμαστε ένα άκρως ευχάριστο απόγευμα». Και ήταν πολλοί αυτοί που πέρασαν άσχημα «ένα βροχερό και κρύο απόγευμα στο Στόουκ». Ρωτήστε τη Σίτι τη χρονιά που πήρε το πρωτάθλημα. Τη Λίβερπουλ, τη Γιουνάιτεντ, την Τότεναμ, την Άρσεναλ και ένα σωρό άλλες μικρότερες ομάδες.

Ο τρόπος και το στήσιμο ήταν απλά. Τέσσερις ψηλοί αμυντικοί με τα δύο πλάγια μπακ να μην έχουν πολλά ανεβάσματα. Τα τέσσερα χαφ στην ευθεία να τρέχουν και να μαρκάρουν δίχως έλεος και δύο επιθετικοί. Ο Γουόλτερς να παίζει ουσιαστικά σαν 5ος χαφ και κάποιος ψηλός και δυνατός (Ο Τζον ο Κάριου, ο Πήτερ ο Κράουτς και μερικοί άλλοι) για να παλεύει με τα αντίπαλα θηρία και να κυνηγά κάθε μπαλιά-κομήτη στον αέρα (με το κεφάλι). Ονόματα όπως Ράιαν Σόουκρος, Ρόρι Ντελάπ, Γκλεν Γουίλαν, Μαρκ Γουίλσον και Ντην Γουάιτχεντ θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στη μνήμη κάθε αληθινού οπαδού της ομάδας. Αν δεν ήταν ποδοσφαιριστές -ειλικρινά- δεν μπορώ να φανταστώ τι δρόμο θα είχαν ακολουθήσει όλα αυτά τα παλικάρια και που θα μπορούσαν να έχουν καταλήξει στις μέρες μας. Το αμυντικό κομμάτι είναι εύκολο να το καταλάβει ο οποιοσδήποτε. Όλα τα λεφτά όμως ήταν το επιθετικό κομμάτι και ο τρόπος που η μπάλα έφτανε να μπει γκολ. Λέξεις όπως «build up», «passing game» και «key pass» ήταν άγνωστες. Επίσης υπάρχει μια ιστορία με τον Εθέρινγκτον να λέει στον Κάμερον Ζερόν «μη τη σηκώνεις τη ρουφιάνα», σε προπόνηση, με τον Πιούλις να τον στέλνει στα αποδυτήρια για τιμωρία. Φυσικά και η ιστορία είναι -ακόμα και στις μέρες μας- το πιο σύντομο ανέκδοτο στις παμπ της περιοχής.

article-0-005982D500000258-601_634x398

Η μπάλα ήταν συνέχεια στον αέρα. Στα σύννεφα. Στη στρατόσφαιρα. Με τον παίκτη που την κέρδιζε, να την κρατά και να προσπαθεί να κερδίσει κάποια μέτρα (με ένα φάουλ συνήθως). Όπως συμβαίνει στο ράγκμπυ με τις γιάρδες. Σιγά-σιγά η μπάλα έφτανε με κάποιο τρόπο στην αντίπαλη περιοχή και εκεί (κάπως) κάποιος προσπαθούσε να κάνει touchdown γκολ. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει επίσης και στον Ρόρι Ντελάπ για εκείνα τα χρόνια, καθώς οι εκτελέσεις του από πλάγιο άουτ ήταν ένας απ’ τους καλύτερους τρόπους για να σκοράρει η ομάδα. Ο Ιρλανδός μέσος στα νιάτα του ήταν ένας από τους πιο ελπιδοφόρους ακοντιστές της Βρετανίας (φτάνοντας πολύ κοντά και στην Ολυμπιακή ομάδα) πριν τον κερδίσει το ποδόσφαιρο και κάνει μεγάλη καριέρα σε αυτό με τα χέρια. Ο Ντελάπ έχει «σερβίρει» σχεδόν 50 τέρματα σε συμπαίκτες του όλα αυτά τα χρόνια μετά από δική του εκτέλεση πλαγίου. Μερικά εξ αυτών τεράστιας σημασίας, όπως εκείνο επί της Μπόλτον στον ημιτελικό του κυπέλλου το 2011, αλλά και αυτό κόντρα στη Γουέστ Χαμ (πάλι για το κύπελλο της ίδιας σεζόν). Η Στόουκ είχε ηττηθεί -δύσκολα- από τη Σίτι με 1-0 στον τελικό.

Η φυγή του Πιούλις το 2013 άλλαξε το στυλ παιχνιδιού της ομάδας, φτάνοντας στις μέρες μας και στην ομάδα του Χιούζ. Μια ομάδα που δεν έχει καμία σχέση σε αγωνιστικό στυλ και φιλοσοφία με εκείνη την μπαρουτοκαπνισμένη ομάδα. Όπως και να έχει, εκείνη η Στόουκ θα μνημονεύεται πάντα από όλους τους φίλους του Αγγλικού ποδοσφαίρου και θα δικαιολογεί τη φράση που είχε ξεστομίσει γνωστός Άγγλος δημοσιογράφος το 2011 όταν ο Μέσσι κατακτούσε ακόμα μία Χρυσή Μπάλα. «Ναι είναι ο καλύτερος. Αλλά θα μπορούσε να τα κάνει όλα αυτά ένα βροχερό και κρύο απόγευμα στο Στόουκ». Απάντηση δεν πήραμε ποτέ. Αν ρωτάτε εμένα πάντως, η απάντηση είναι πως όχι. Σίγουρα όχι.

3 Σχόλια μέχρι τώρα

  • 1 Nikos Lioliopoulos // 19 Οκτώβριος, 2016 στις 09:48

    gargadua σ αγαπαμε!

  • 2 Jonjo Shelvey // 3 Νοέμβριος, 2016 στις 11:05

    Πάλι καλά που δεν είμαι ο μοναδικός σε αυτόν το ποδοσφαιρικό κόσμο(εκτός από τους πότερς) που την είχα καταβρεί με τα παγωμένα βράδια στο Μπριτάνια.Τι ποδοσφαιρικός οργασμός να βλέπεις τον ραιαν τον σοουκρος να προσπαθεί να την σκάσει και τον ρόρι τον ντέλαπ να κάνει πλάγιο στο δεύτερο δοκάρι.

    Πάλι καλά που υπάρχεις και εσύ! Θενκς φορ δατ!

  • 3 gargaduaaas // 3 Νοέμβριος, 2016 στις 13:02

    @Nikos Lioliopoulos και @Jonjo Shelvey να είστε καλά παλικάρια μου!!!

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>