Όταν η Λεβερκούζεν έφτασε μια ανάσα από το απόλυτο θαύμα

  [18 Σχόλια]

Οι ομάδες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτές που υπάρχουν για να κερδίζουν τίτλους, μία τέτοια είναι η Μπάγερν Μονάχου για παράδειγμα, και στις άλλες που συμπληρώνουν το παζλ κάθε λίγκας. Στη Γερμανία μία τέτοια είναι η Χοφενχάιμ. Δίπλα σε όλες αυτές τις ομάδες της Μπουντεσλίγκα υπάρχει και η Μπάγερ Λεβερκούζεν. Μια ομάδα που δεν ξέρει το λόγο που υπάρχει. Το περίεργο είναι πως αν ρωτήσεις στη χώρα μας τον μέσο ποδοσφαιρόφιλο για το ποιες ομάδες θεωρεί «μεγάλες» στη Γερμανία, πολύ δύσκολα θα αφήσει εκτός της απάντησής του τη Λεβερκούζεν. Μια ομάδα που -για όσους δεν το γνωρίζουν- δεν έχει κατακτήσει ποτέ το πρωτάθλημα Γερμανίας στα 112 χρόνια της ιστορίας της. Φυσικά αυτό δεν πρόκειται να το καταφέρει ούτε φέτος μιας και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές βρίσκεται στο -18 από την πρωτοπόρο Μπάγερν Μονάχου (στην 9η θέση). Θεωρεί κάποιος πως μπορεί να καλύψει αυτή τη διαφορά και να ανατρέψει την κατάσταση; Πάμε παρακάτω.

Για να είμαστε δίκαιοι πάντως, στην έναρξη (και) της τρέχουσας σεζόν κανένας δεν είχε βγει να δηλώσει πως στόχος των «ασπιρίνων» ήταν η σαλατιέρα της Μπουντεσλίγκα. Είναι γνωστό άλλωστε πως εδώ και χρόνια ο βασικός στόχος είναι ένας και μοναδικός: Nα τα κάνει «σαλάτα». Κάτι που και καταφέρνει επιτυχώς κάθε χρόνο. Η Λεβερκούζεν μετράει ένα κύπελλο όλο κι όλο το 1993 και φυσικά στην «πλούσια» τροπαιοθήκη της υπάρχει και το ΟΥΕΦΑ του 1988. Απέναντι στην Εσπανιόλ του Λοσάντα και του Ερνέστο του Βαλβέρδε. Αυτό πάντως που πόνεσε πραγματικά πολύ και θα πονάει πάντα όλους τους φίλους της ομάδας είναι η σεζόν 2001-2002. Μια σεζόν που ξεκίνησε με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες από μια ομάδα που διέθετε μπόλικο ταλέντο και εξελίχθηκε στην απόλυτη τραγωδία, χάνοντας ουσιαστικά τρεις τίτλους (πρωτάθλημα, κύπελλο και Τσάμπιονς Λιγκ) σε διάστημα -σχεδόν- μιας εβδομάδας. Το κουβάρι αυτής της ιστορίας θα ξετυλίξουμε σήμερα. Μιας ιστορίας γεμάτης από όμορφο ποδόσφαιρο, μεγάλες νίκες και άφθονο πόνο στο τέλος. Αδικία; Σίγουρα. Βέβαια την τύχη του ο καθένας την φτιάχνει (και) μόνος του. Όχι -άλλα- δάκρυα λοιπόν για εκείνη την ομάδα του Τόπμελερ.

H σεζόν 2000-2001 ήταν από τις πιο ανταγωνιστικές της Μπουντεσλίγκα με την Μπάγερν να κατακτά -ως συνήθως- στο τέλος το πρωτάθλημα αλλά τρεις ομάδες να τερματίζουν πίσω της με πολύ μικρή βαθμολογική (και όχι μόνο) διαφορά. Η Σάλκε είχε τερματίσει 2η στο -1 από τους πρωταθλητές, η Ντόρτμουντ 3η στο -4 και η Λεβερκούζεν 4η στο -6. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Μπέρτι Φογκς, που αν και και είχε φτιάξει ένα άκρως ανταγωνιστικό σύνολο, βγάζοντας την ομάδα και στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, τελικά απολύθηκε με το τέλος της σεζόν για να αναλάβει ο Κλάους Τόπμελερ. Ένας προπονητής που δεν είχε να επιδείξει κάτι σημαντικό στην έως τότε προπονητική του καριέρα, εκτός των δεκάδων τσιγάρων που κάπνιζε στους πάγκους. Η επιλογή σίγουρα είχε ξενίσει πολλούς.

O Τόπμελερ βρήκε ένα άκρως ποιοτικό σύνολο, με παίκτες όπως ο Μπάλακ, ο Ζε Ρομπέρτο, ο Λούσιο, ο Μπερμπάτοφ, ο Ράμελόου και ο Πλασέντε και κάνοντας ουσιαστικά μία και μόνο ποιοτική προσθήκη έφτιαξε την ομάδα που θαυμάσαμε για μία ολόκληρη σεζόν τόσο στην Γερμανία όσο και στην Ευρώπη. Ο παίκτης αυτός δεν ήταν άλλος από τον επιτελικό μέσο Γιλντιράι Μπαστούρκ της Μπόχουμ. Έναν παίκτη που ο Τόπμελερ γνώριζε πολύ καλά (και είχε σε τεράστια εκτίμηση) από την κοινή τους θητεία στο Μπόχουμ. Ο Τούρκος ήταν ένας φανταστικός ποδοσφαιριστής, από τους καλύτερους σε ολόκληρη την Ευρώπη στη θέση του εκείνα τα χρόνια, με μεγάλες παραστάσεις τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Η Τουρκία άλλωστε είχε τερματίσει 3η στο Μουντιάλ του 2002 και ήταν τόσο καλή που ο βασικός της τερματοφύλακας (αναφέρομαι στον Ρουστού) είχε φτάσει να πάρει μεταγραφή για  την Μπαρτσελόνα, την ίδια περίοδο μάλιστα που η Μπάρτσα έκανε δικό της τον τιτανομέγιστο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε.

To σύστημα του Τόπμελερ ήταν το 4-5-1 (ή καλύτερα 4-1-4-1) με τον Ράμελοου μπροστά από τους δύο στόπερ και μια καταπληκτική τετράδα μέσων πίσω από τον μοναδικό σέντερ φορ. Ο Όλιβερ Νόεβιλ των 171 εκατοστών είχε αυτό τον ρόλο κόντρα σε μια εποχή που ήθελε -συνήθως- δύο επιθετικούς με τον ένα εκ των δύο να είναι αρκετά δυνατός και ψηλός. Η τετράδα των μέσων ήταν ο καταπληκτικός Βραζιλιάνος Ζε Ρόμπερτο (δεν είχε γραφτεί ακόμα για τον Ολυμπιακό), ο Μπερντ Σνάιντερ, ο Μίκαελ Μπάλακ στην καλύτερη σεζόν της καριέρας του και φυσικά ο Γιλντιράι Μπαστούρκ που ανέφερα και πιο πάνω. Ο Μίκαελ ο Μπάλακ μάλιστα είχε τελειώσει εκείνη τη σεζόν με 17 τέρματα (κάτι που αποτελεί ρεκόρ για μέσο στη Μπουντεσλίγκα) και είχε χάσει το βραβείο του πρώτου σκόρερ για ένα και μόνο τέρμα (το βραβείο είχαν μοιραστεί ο Μάρσιο Αμορόσο της Ντόρτμουντ και ο Μάρτιν Μαξ της Μόναχο 1860). Τα 17 τέρματα στη Γερμανία τα συμπλήρωσε και με 7 στο Τσάμπιονς Λιγκ σε μια σεζόν που τον βρήκε στη λήξη της με το βραβείο του καλύτερου Γερμανού παίκτη, του καλύτερου μέσου στην Ευρώπη, στην καλύτερη 11αδα της Ευρώπης και πρώτο σε ασίστ στο Μουντιάλ του 2002. Πόσους τίτλους κατάφερε να κερδίσει ο Μπάλακ, η Λεβερκούζεν και η εθνική Γερμανίας εκείνη τη σεζόν; Πολύ σωστά. Κανένα.

Η Λεβερκούζεν ήταν χάρμα ιδέσθαι στο Τσάμπιονς Λιγκ, περνώντας από διπλούς ομίλους, αλλά και στη Μπουντεσλίγκα, όπου και έχασε το πρωτάθλημα την τελευταία αγωνιστική. Η Μπάγερ είχε αποκλείσει μάλιστα στη φάση των ‘8’ τη Λίβερπουλ και στον ημιτελικό τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ίσως στην πιο γελοία press conference στην ιστορία της διοργάνωσης, με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον να μπερδεύει την Λεβερκούζεν με την Καιζερσλάουτεν, σκορπώντας αμήχανα χαμόγελα σε όλους τους παρευρισκομένους (πλην του Τόπμελερ που το είχε θεωρήσει -ορθώς- ως μεγάλη ασέβεια). Οι Γερμανοί είχαν ορκιστεί να αποκλείσουν την πολυδιαφημισμένη (και πολυτάλαντη) αντίπαλό τους, κάτι που κατάφεραν -αν και δύσκολα- με ήρωα τον κορυφαίο τους επιθετικό Όλιβερ Νόεβιλ. Ο Νόεβιλ είχε σκοράρει το 1-2 στο Ολντ Τράφορντ πριν ισοφαρίσει ο Ρούντ Φαν Νίστελροϊ με πέναλτι για το τελικό 2-2 και φυσικά ήταν αυτός που είχε ισοφαρίσει με πέναλτι σε 1-1 στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου στη ρεβάνς της Γερμανίας, χαρίζοντας ουσιαστικά την πρόκριση στην ομάδα του. Στον τελικό η Λεβερκούζεν θα συναντούσε την Ρεάλ Μαδρίτης του Ζιντάν, του Φίγκο, του Ραούλ και των λοιπών αστέρων (δίχως όμως τον σπουδαίο Ζε Ρομπέρτο που είχε συμπληρώσει αριθμό καρτών). Η Ρεάλ είχε αποκλείσει την Μπαρτσελόνα με μπόλικη δόση τύχης και αρκετό σπρώξιμο από τους διαιτητές (αν και οι Μαδριλένοι είχαν πολύ καλύτερη ομάδα από τους Καταλάνους εκείνη τη χρονιά).

Και φτάνουμε στην κρίσιμη εβδομάδα της σεζόν. Η Λεβερκούζεν στις 11 Μαΐου θα αντιμετώπιζε στον τελικό του κυπέλλου Γερμανίας τη Σάλκε και τέσσερις μέρες αργότερα την Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό της Γλασκώβης. Επίσης τρεις αγωνιστικές πριν τελειώσει η Μπουντεσλίγκα η ομάδα του Τόπμελερ ήταν στο +5 από την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Μια Ντόρτμουντ που τελικά της πήρε τον τίτλο την τελευταία αγωνιστική. Η Λεβερκούζεν είχε ακούσει το πρώτο ‘καμπανάκι’ στην εντός έδρας ήττα από την Βέρντερ με 1-2 (με χαμένο πέναλτι του τερματοφύλακα Μπουτ στα τελευταία λεπτά) για την 32η αγωνιστική, σε μια αγωνιστική που η Ντόρτμουντ είχε επικρατήσει της Κολονίας με 2-1 χάρις στο πέναλτι του Αμορόσο στο 90′. Ένα πέναλτι που είχε μειώσει τη διαφορά στους δύο βαθμούς (66 οι «ασπιρίνες» και 64 οι Βεστφαλοί).

Την επόμενη αγωνιστική η Λεβερκούζεν ήθελε πάση θυσία το τρίποντο κόντρα στη Νυρεμβέργη όπως φυσικά και η Ντόρτμουντ κόντρα στο Αμβούργο. Και οι δύο αναμετρήσεις ήταν εκτός έδρας για τους δύο μονομάχους με την αναμέτρηση της Λεβερκούζεν να είναι θεωρητικά πιο εύκολη. Το γκολ του αμυντικού Τόμας Νικλ με κεφαλιά-κανονιά (που έλεγε και μια ψυχή) στο 23′ έβαλε πίσω τους πρωτοπόρους, την ίδια ώρα που η Ντόρτμουντ άνοιγε το σκορ με πέναλτι του Αμορόσο (σε μια φάση που το Αμβούργο έμεινε με 10 παίκτες). Η ένταση ήταν ήδη μεγάλη και στα δύο μέτωπα γήπεδα. Λίγα λεπτά αργότερα ο Τόμας Ροζίσκι θα γράψει το 0-2 με τέλειο πλασέ και το «τοπίο» της νίκης θα αρχίσει να καθαρίζει. Το πέναλτι του αρχηγού Τόμας Κελ -και η αποβολή του- θα βάλει και πάλι το Αμβούργο στο παιχνίδι μιας και το σκορ ημιχρόνου πλέον ήταν το 1-2.

Το τελικό 3-4 με όργια του Αμορόσο  στο β’ ημίχρονο -σε συνδυασμό με την ήττα της Λεβερκούζεν- θα ανεβάσει την Μπορούσια στην 1η θέση (στο +1) μία αγωνιστική πριν το τέλος της Μπουντεσλίγκα. Πλέον το τρόπαιο του πρωταθλητή ήταν στα χέρια της ομάδας του Ματίας Ζάμερ που αν κέρδιζε την Βέρντερ στην έδρα της θα έκλεβε ουσιαστικά το πρωτάθλημα από την ομάδα που το άξιζε στο 100% εκείνη τη σεζόν. Τη Μπάγερ Λεβερκούζεν. Οι «ασπιρίνες» είχαν θεωρητικά εύκολο έργο μιας και υποδέχονταν την Χέρτα στην έδρα τους. Ήθελαν το ‘τρίποντο’ και στραβοπάτημα της Ντόρτμουντ για να πάρουν αυτοί το πρωτάθλημα. Όταν μάλιστα ο Μπάλακ άνοιξε το σκορ στο 9′ με εξαιρετική εκτέλεση φάουλ ένα άρωμα αισιοδοξίας άρχισε να πλανάται πάνω από τη ΜπάιΑρίνα. Την ίδια ώρα μάλιστα ο μέσος Πόλ Στάλτερι της Βέρντερ άνοιγε το σκορ με κοντινό πλασέ μετά από τραγική αμυντική αντίδραση των γηπεδούχων. Οι κερκίδες στην έδρα της Λέβερκούζεν είχαν πάρει φωτιά μιας και οι οπαδοί έβλεπαν να έρχεται αυτό που άξιζαν από την αρχή της σεζόν. Το πρωτάθλημα.

Λίγο πριν οι ομάδες φύγουν για τα αποδυτήρια ο Κόλερ ισοφάρισε με φοβερό σουτ εκτός περιοχής δίνοντας το σύνθημα της αντεπίθεσης όχι μόνο για τη νίκη αλλά και για τον τίτλο. Ο Μπάλακ με φοβερό σουτ θα γράψει το 2-0 και ουσιαστικά θα καθαρίσει τη υπόθεση-νίκη. Η Λεβερκούζεν πλέον περίμενε τα ευχάριστα από την έδρα της Ντόρτμουντ και ένα δώρο από την Βέρντερ. Αυτό το δώρο ήρθε στο 72′ αλλά δεν ολοκλήρωσε την ‘γιορτή’ μιας και το τετ α τετ της Βέρντερ κατέληξε στο δοκάρι. Τα όνειρα της Λεβερκούζεν για τον τίτλο τελείωσαν ουσιαστικά λίγα λεπτά αργότερα όταν ο Εβερθον με ένα αρκετά τυχερό γκολ χάρισε τη νίκη -και μαζί της το πρωτάθλημα- στην ομάδα του.

H Λεβερκούζεν δεν κατάφερε να επιστρέψει από το μεγάλο ψυχολογικό σοκ και τελικά γνώρισε την ήττα τόσο στον τελικό κυπέλλου Γερμανίας από την Σάλκε με 4-2 όσο και από τη Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με 2-1, σε μια αναμέτρηση που έμεινε στην ιστορία για το απίστευτο γκολ του τεράστιου Ζινεντίν Ζιντάν. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά η ομάδα έχασε και το αστέρι της, τον Μίκαελ Μπάλακ, που έφυγε για τη Μπάγερν Μονάχου -μια πορεία που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια και οι Ζε Ρομπέρτο και Λούσιο- και ουσιαστικά δεν κατάφερε να φανεί ανταγωνιστική την επόμενη σεζόν.

Το επόμενο πρωτάθλημα βρήκε την Λεβερκούζεν στην 15η θέση στο -35 από την κορυφή με τον Τόπλεμερ απολυμένο και την ομάδα σε κατάσταση διάλυσης. Όπως και να έχει, εκείνη η Λεβερκούζεν ήταν μία από τις καλύτερες ομάδες που είχαμε δει στις αρχές των 00s και είναι πραγματικά κρίμα που δεν κατάφερε να κάνει εκείνο το φανταστικό τρεμπλ, μένοντας έτσι στην ιστορία ως μία από τις μεγαλύτερες loser ομάδες και όχι ως ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά «θαύματα». Για την ιστορία, ο Μπάλακ έμεινε 2ος και τη σεζόν 2010-2011 -στο δεύτερό του πέρασμα από τη Λεβερκούζεν- και πάλι πίσω από την Ντόρτμουντ.

18 Σχόλια μέχρι τώρα

  • 1 LEKES // 19 Ιανουάριος, 2017 στις 11:30

    Βλεπω ονειρα οπου το σουτ του Βλαοβιτς παει μεσα.
    Ασχετο, αλλα ειναι η ιδια χρονια…

  • 2 Σταύρος // 19 Ιανουάριος, 2017 στις 12:08

    Ρε LEKES, πανάθεμα σε. 16 χρόνια προσπαθώ να ξεχάσω αυτόν τον αγώνα και ΤΣΟΥΠ σε άρθρο για την (όντως εξαιρετική εκείνη τη χρονιά) Λεβερκούζεν.

  • 3 gargaduaaas // 19 Ιανουάριος, 2017 στις 12:13

    @LEKES και @Σταύρος

    Σκέφτηκα να το γράψω αυτό στο κείμενο, να το κολλήσω κάπου, να βρω ένα τρόπο απλά τελευταία στιγμή δεν το έκανα για να γλιτώσουμε όλοι από τέτοιες συγκινήσεις. Τεράστια εκείνη η εμφάνιση του ΠΑΟ στο Καμπ Νου.

  • 4 Αλέξανδρος // 19 Ιανουάριος, 2017 στις 14:29

    Την επόμενη χρονιά πέρα από την κακή πορεία στο πρωτάθλημα, δεν έχασε 6-2 από το μεγαλύτερο γλεντζέ της Ευρώπης;

    Πως γίνεται μια ομάδα μέσα σε μία σεζόν να καταρρακωθεί τόσο ρε φίλε; Θα μου πεις αν είχες χάσει όσα χάσανε αυτοί μέσα σε λίγες μέρες θα ήθελες καιρό για να επανέλθεις.

  • 5 Αεκος // 19 Ιανουάριος, 2017 στις 16:35

    Και αυτή την υπερομάδα χωρίς την προσθήκη του Μπαστούρκ την απέκλεισε σε διπλούς αγώνες η ΑΕΚ μια χρονιά πριν πάει τελικό

  • 6 Dreamdim // 19 Ιανουάριος, 2017 στις 18:33

    Δεν υπάρχει λεβερκουζεν,μονο ΝΕΒΕΡκουζεν.Αλλά η κοψιά του ξανθού ανατολικογερμαναρά του Κάρστεν του Ράμελοβ και η καπατσοσύνη του μικρού αλλά δαιμόνιου Νόηβιλ ήταν απο τα highlights τότε του Τσου-λου

  • 7 mike // 19 Ιανουάριος, 2017 στις 21:39

    Δεν είναι «Ραμελόου», αλλά «Ράμελοβ» (έλεος). Δεν είναι «Νόεβιλ», αλλά «Νόιβιλ». Δεν είναι «Μίκαελ», αλλά «Μίχαελ».

  • 8 vangel86 // 19 Ιανουάριος, 2017 στις 22:40

    Από εκείνον τον τελικό με τη Ρεάλ θυμάμαι την κεφαλιά του Μπουτ που είχε κατέβει μπακότερμα στο 90φευγα για την ισοφάριση και την έπιασε ο (αναπληρωματικός σε εκείνο το παιχνίδι) Κασίγιας.

    Επίσης, ναι μεν το γκολ του Ζιντάν έχει μείνει στην ιστορία, αλλά το παιχνίδι ήταν ισορροπημένο και μια ξενέρα την νιώσαμε όσοι γουστάραμε την έκπληξη.

  • 9 KwstasArsenal // 19 Ιανουάριος, 2017 στις 22:45

    Dreamdim, Never-κουπεν ειναι. χαχαχα

  • 10 gargaduaaas // 19 Ιανουάριος, 2017 στις 23:58

    @mike
    εντάξει βρε φίλε έχουμε δει και χειρότερα

  • 11 Τζοντζο // 20 Ιανουάριος, 2017 στις 02:10

    3 τρόπαια σε μιά εβδομάδα είχε χάσει και η μπαγερν το 2012 αν θυμάμαι καλά.
    Να είμαστε καλά να χάνουν έτσι οι Γερμανοί!

  • 12 Ανώνυμος // 24 Ιανουάριος, 2017 στις 01:02

    Συγχαρητήρια στον κύριο gargaduaaas που κατάφερε για άλλη μία φορά να μας εκνευρίσει μετά τα καλοκαιρινά άρθρα του περί «ερχόμαστε με αέρα Τσάμπιονσιπ για τα σαπάκια της εθνικής Αγγλίας. Τότε τα άκουσε πιο χοντρά, τώρα θα είμαι πιο λιτός στο σχολιασμό μου. Καλή, χρυσή η Λεβερκούζεν εκείνης της περιόδου, αλλά δεν άξιζε να φτάσει εκεί που έφτασε. Και εξηγούμαι: στη δεύτερη φάση ομίλων κληρώθηκε με Λα Κορούνια, Γιουβέντους και Άρσεναλ. Ξεκίνησε με μία ξεγυρισμένη τεσσάρα από τη Γιουβέντους και στη συνέχεια κέρδισε (πειστικά η αλήθεια είναι) τη Λα Κορούνια. Από κει κι έπειτα τύχη και συγκυρίες την οδήγησαν στην πρόκριση. Αντί να χάσει 0-3 από την Άρσεναλ ισοφαρίζει στις καθυστερήσεις σε 1-1. Μετά τρώει την επόμενη τεσσάρα της στο Λονδίνο και η βαθμολογία διαμορφώνεται ως εξής: Λα Κορούνια 7, Άρσεναλ 7, Γιουβέντους 4, Λεβερκούζεν 4. Στο do or die 5ο ματς υποδέχεται τη Γιουβέντους και παράλληλα θέλει νίκη της Λα Κορούνια μέσα στην Άρσεναλ για να είναι αδιάφοροι οι Ισπανοί στο τελευταίο μεταξύ τους ματς. Και ω του θαύματος γίνεται το διπλό στην Αγγλία, νικάει η ίδια τη Γιουβέντους και πάμε στο 6ο ματς. Η Λα Κορούνια στον πρώτο γύρο έχει σαρώσει μέσα έξω τη Μάντσεστερ και είναι η γνωστή μεγάλη Λα Κορούνια της πενταετίας 2000-2005 στα φόρτε της, αλλά για ένα…… μυστήριο λόγο χάνει και παραχωρεί και την πρώτη θέση στους Γερμανούς. Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια, καθώς απέφυγαν στους 8 τη Ρεάλ, την Μπαρτσελόνα και τη Μάντσεστερ κι έπεσαν στην τότε μέτρια Λίβερπουλ. Προκρίνονται με τα γνωστά γκολ του Λούσιο στο τέλος και προκρίνονται στους 4 όπου αντιμετωπίζουν τη Μάντσεστερ. Όποιος έχει δει τα δύο παιχνίδια νομίζω θα κατάλαβε ποια ομάδα έπρεπε να παίξει στον τελικό με τη Ρεάλ. 3 φορές προηγήθηκε η Μάντσεστερ συνολικά στα 2 παιχνίδια και τις 3 ισοφαρίστηκε με τυχερά γκολ και κόντρα στη ροή των παιχνιδιών (αντί να διευρύνεται το σκορ κάθε φορά ισοφάριζαν οι Γερμανοί). Δεν προηγήθηκαν 1-2 όπως έγραψες στο άρθρο. Και ο Νόιβιλ δεν ισοφάρισε στον επαναληπτικό με πέναλτι αλλά με τυχερό γκολ του Νόιβιλ, οριζόντιο δοκάρι και μέσα που ούτε ο ίδιος δεν πίστευε πού την έστειλε Τα ίδια πήγαν να γίνουν και στον τελικό, η Λεβερκούζεν να είναι για 3 γκολ και να είναι στο 1-1. Ευτυχώς που ο Ζιντάν αποκατέστησε την τάξη και ηρεμήσαμε. Το ότι στο τέλος πίεσαν για την ισοφάριση δε λέει κάτι για τη συνολική εικόνα του αγώνα, καθώς όλες οι ομάδες το ίδιο θα έκαναν, όλα για όλα θα τα έπαιζαν κι ας το έτρωγαν στην αντεπίθεση.
    Και κάτι τελευταίο, επίσης εκνευρισμό: ποια διαιτησία στο Ρεάλ-Μπαρτσελόνα, θα μας τρελάνεις ???? Στο ρελαντί την πήρε η Ρεάλ και σοβαρεύτηκε μόνο μετά το 1-1 στο 49′ του δεύτερου αγώνα (που έγινε με αυτογκόλ του Ελγκέρα).

  • 13 Ανώνυμος // 24 Ιανουάριος, 2017 στις 12:46

    @Ανώνυμος
    Το μόνο λάθος που έχει το κείμενό μου είναι το γκολ του Νόεβιλ. Έχεις δίκιο, δεν το θυμόμουν καλά και -ως συνήθως- ξεχνάω ή δεν γουστάρω να γκουγκλάρω όταν γράφω για να τσεκάρω λεπτομέρειες. Το έκανα και ναι, έχεις δίκιο. Ήταν ένα τυχερό τέρμα. Που να τα θυμάμαι και γω όλα…

    ps: Αυτό με τον εκνευρισμό που γράφεις να το κοιτάξεις. Αν εκνευρίζεσαι τόσο πολύ για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τους αποκλεισμούς της, τις μέτριες εμφανίσεις των ημερών μας και δεν ξέρω και γω τι άλλο (και δεν με ενδιάφερει κιόλας καθόλου) μην μου απαντάς. Μπήκες στο google να δεις την πορεία της Λεβερκούζεν στο ΤσουΛου τη σεζόν 2001-2002 να μου πεις ΤΙ;

  • 14 gargaduaaas // 24 Ιανουάριος, 2017 στις 12:48

    Δικό μου το παραπάνω σχόλιο.

  • 15 Ανώνυμος // 24 Ιανουάριος, 2017 στις 22:49

    Πιο πολύ συγχύζομαι με το άρθρο περί εθνικής Αγγλίας παρά με αυτό και ξεσπάω ακόμη και σήμερα για κείνο, όποτε βλέπω το όνομά σου στο τέλος ενός άρθρου.

  • 16 gargaduaaas // 25 Ιανουάριος, 2017 στις 18:21

    @Ανώνυμος
    Κόμπλεξ λέγεται, όχι ξέσπασμα! Καλή καρδιά εκ μέρους μου. Να ΄σαι καλά!

  • 17 Ανώνυμος // 26 Ιανουάριος, 2017 στις 07:10

    Κόμπλεξ μου έχεις δημιουργήσει, θα συμφωνήσ ! Καλή συνέχεια πάντως σε όλο το τιμ. Να μας κρατάτε διαδικτυακή, ενημερωτική συντροφιά.

  • 18 gargaduaaas // 26 Ιανουάριος, 2017 στις 11:37

    @Aνώνυμος
    Να είμαστε καλά να τσακωνόμαστε χαχα

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>