Αν ο Ντιέγκο Σιμεόνε σου πει ότι σε συγχώρεσε, μην τον πιστέψεις

  [8 Σχόλια]

Ήταν ένα σημαντικό παιχνίδι στο Σαν Μαμές στις 8 Δεκεμβρίου του 1996. Η τοπική Αθλέτικ και η Ατλέτικο Μαδρίτης, σε ένα κακό αγωνιστικό χώρο έδιναν μάχη σε ένα πρωτάθλημα που κατέληξαν κι οι δύο να κερδίζουν την έξοδό τους στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Μόλις στο 5ο λεπτό, η μπάλα φεύγει προς το πλάγιο. Ο Ντιέγκο Σιμεόνε την καλύπτει. Πίσω του έρχεται το μεγάλο ταλέντο της Μπιλμπάο. Το καμάρι των Βάσκων, το ομορφόπαιδο που στα 22 του ήδη είχε τέσσερις γεμάτες χρονιές με το πλούσιο μαλλί, το γλυκό πρόσωπο και την σπουδαία τεχνική. Ο Ζουλιέν Γκερέρο.

Ο Βάσκος κάνει ένα τάκλιν, περισσότερο για την τιμή των όπλων, για να δυσκολέψει τον Αργεντίνο χαφ. Ο Σιμεόνε, πανέξυπνος, έχει ήδη καταλάβει σαν να έχει μάτια στην πλάτη την κίνηση του αντιπάλου του. Κανονικά, ο οποιοσδήποτε παίκτης αφήνει απλά την μπάλα να βγει έξω. Ο Σιμεόνε όμως θέλει από το 5′ να δείξει ποιος είναι το αφεντικό στο ματς. Πατάει πάνω στο πόδι του αντιπάλου, χωρίς καμία αμφιβολία αν έχει πρόθεση και στη συνέχεια σηκώνει και το χέρι για να δείξει ότι το πλάγιο είναι δικό του. Οι ζωντανές εικόνες της τηλεόρασης φέρνουν το αιματοβαμμένο πόδι του Γκερέρο στα σπίτια όλης της Ισπανίας που σοκάρεται. Ο Γκερέρο δηλώνει ότι το χτύπημα έγινε επίτηδες και λέει ότι δεν θέλει να μιλήσει «για αυτό το άτομο». Ο Σιμεόνε βγαίνει στην αντεπίθεση με δικές του δηλώσεις:

«Αυτός που πονάει είμαι εγώ. Εκμεταλλεύτηκαν αυτή την κατάσταση για να πουν βλακείες. Μόνο εγώ γνωρίζω αν είχα πρόθεση να τραυματίσω τον Ζουλιέν Γκερέρο. Αυτός έπεσε στο έδαφος χωρίς πρόθεση να πάει στην μπάλα, προσπάθησα να τον αποφύγω και είχα την ατυχία να τον βρω στο πόδι»

Το δράμα του πόνου και της ατυχίας δεν φαίνεται να συγκινεί την ισπανική λίγκα πάντως, καθώς τιμωρεί τον Αργεντίνο με τρεις αγωνιστικές και πρόστιμο 100.000 πεσέτες. Είναι ένα από τα χτυπήματα που μένουν αξέχαστα στο ισπανικό ποδόσφαιρο. Ο πρόεδρος της Αθλέτικ αποκαλεί τον Σιμεόνε «δημόσιο κίνδυνο», αλλά ο Χεσούς Χιλ στηρίζει τον παίκτη του λέγοντας ότι όλα αυτά γίνονται επειδή χτύπησε το χρυσό αγόρι του Μπιλμπάο που κανείς δεν πρέπει να το αγγίζει και θυμάται τα δύο πέναλτι που δεν έδωσε ο διαιτητής στην Ατλέτικο στο ματς.

Τρεις μήνες αργότερα, η Μπαρσελόνα υποδέχεται την Ατλέτικο Μαδρίτης για έναν αγώνα του Κόπα ντελ Ρέι. Είναι 26 Φεβρουαρίου του 1997 και ο τσολιάς που ακούει στο όνομα Φερνάντο Κόουτο  πηδάει στον αέρα σε μία διεκδίκηση με τον Τσόλο Σιμεόνε. Ο Πορτογάλος βγαλμένος από ταινίες πολεμικών τεχνών μπορεί να μη το κατέχει το τόπι, αλλά δείχνει σπάνια προσόντα του ταλέντου του πατώντας στον αέρα τον μηρό του Αργεντίνου. Ο Σιμεόνε πέφτει κάτω και χρειάζεται να κάνει ράμματα στο ματωμένο του πόδι. Το δράμα του συγκινεί λιγότερο από αυτό του Ζουλιέν Γκερέρο, πολλοί χαμογελούν με ικανοποίηση (ειδικά στη χώρα των Βάσκων) καθώς είναι μια ποδοσφαιρική θεία δίκη. Το αίμα στο πόδι του Αργεντίνου δεν προκαλεί τέτοια έκρηξη, ο Κόουτο απλά παίρνει μια κίτρινη από τον διαιτητή Μεχούτο Γκονθάλεθ.

Ο Σιμεόνε το παίζει κουλ. Λέει ότι δεν θέλει η Ατλέτικο να ζητήσει τη δίωξη του παίκτη. «Πρέπει να δώσουμε το παράδειγμα, αν και την προηγούμενη φορά την πληρώσαμε. Αυτό πρέπει να γίνει ένα μάθημα σε όλους, ώστε να καταλάβουν ότι τα πράγματα πρέπει να μένουν μέσα στο γήπεδο. Όλα τελειώνουν με τον διαιτητή να βλέπει κάτι ή να μην το βλέπει». Σαν να βλέπεις τον Τζον Πέσι να λέει πως ό,τι γίνεται στο Βέγκας, μένει στο Βέγκας.

Αυτό που δεν καταλαβαίνει ο κόσμος βέβαια είναι ότι ο Σιμεόνε δεν το βλέπει… χριστιανικά. Τα «πράγματα που πρέπει να μένουν στο γήπεδο» δεν σημαίνουν συγχώρεση, «ασ’το να πάει στο διάολο» ή κάτι τέτοιο. Ή έστω, aς πούμε ότι αν ο Σιμεόνε είναι αρκετά θρήσκος, μάλλον προτιμά την Παλαιά Διαθήκη κι όχι την Καινή. Κι ο Αργεντίνος το απέδειξε αρκετούς μήνες αργότερα. Το καλοκαίρι του 1997 μετακομίζει στην Ιταλία και την Ίντερ. Έναν χρόνο αργότερα, ο Φερνάντο Κόουτο σε μια ακόμα σπουδαία (και κομματάκι ανεξήγητη γιατί προσωπικά δεν τον θεωρούσα ιδιαίτερα καλό παίκτη) μεταγραφή του πηγαίνει στην φοβερή Λάτσιο του Σβεν Γκόραν Έρικσον.

Τότε που δεν χορταίναμε να βλέπουμε Σέριε Α

Στις 18 Οκτωβρίου του 1998 η Ίντερ του Ζαμοράνο υποδέχεται την Λάτσιο του Σάλας σε έναν χιλιανό εμφύλιο. Είναι μια χρονιά μετριότητας για την Ίντερ που θα καταλήξει στην 8η θέση, σε αντίθεση με την απίστευτη Λάτσιο, με παιχταράδες όπως Μιχαΐλοβιτς, Σέρζιο Κονσεϊσάο, Αλμέιδα και Νέντβεντ, που θα βγει 2η, μόλις έναν βαθμό πίσω από την πρωταθλήτρια Μίλαν. Εκείνο το ματς είναι ένα σόου της Λάτσιο που ανοίγει το σκορ στο πρώτο λεπτό με τον Σάλας. Ο Σάλας αποχωρεί στο 14′ τραυματίας, αλλά αυτό δεν εμποδίζει τους λατσιάλι να κάνουν το 1-3 στο 40′. Ο Σιμεόνε δεν νοιάζεται γι’ αυτό. Περιμένει τη στιγμή του.

Αυτή έρχεται στο 45′. Μια εναέρια μονομαχία του με τον Κόουτο, όπως αυτή του 1997. Ο Αργεντινός πάει με δύναμη και δίνει μια γερή στο πρόσωπο του Πορτογάλου. Δεν αρκεί. Γυρίζει στον πεσμένο Κόουτο και τον πατάει μεγαλοπρεπώς. Κατόπιν, κάνει ότι πάει να δει πώς είναι και να του δώσει το χέρι. Ο διαιτητής φυσικά δεν συγκινείται και τον αποβάλλει. Η Ίντερ μένει με 10 παίκτες, το σκορ φτάνει στο 2ο ημίχρονο στο 1-5 και τελικά οι γηπεδούχοι εκμεταλλεύονται το χαλάρωμα της Λάτσιο και μειώνουν σε ένα πιο τιμητικό 3-5 με τον Βέντολα. Η εκδίκηση γίνεται πραγματικότητα, ο Σιμεόνε σαν… κύριος αποχωρεί, πιστός στη φιλοσοφία ότι όλα μένουν στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.

Ο Αργεντίνος μετά το χτύπημα στον Γκερέρο έφυγε για τα γήπεδα της Ιταλίας χωρίς να επισκεφτεί ξανά το Σαν Μαμές. Γύρισε όμως το 2013 ως προπονητής πλέον της Ατλέτικο. Οι Βάσκοι παρά το γεγονός ότι είχαν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια δεν το ξέχασαν. Τον στόλιζαν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, με τον Τσόλο να χαμογελάει και να ανοίγει διάλογο (από το 1.35 και μετά στο παραπάνω βίντεο) με αρκετούς εξ αυτών. Πιστός στο «όλα μένουν στο χορτάρι», ο Σιμεόνε δεν αντέδρασε στα «ίχο ντε πούτα» που άκουγε εν χορώ από ανθρώπους μόλις λίγα μέτρα πιο πίσω του. Πιθανότατα γιατί ξέρει ότι τα περισσότερα του αξίζουν και δεν μετανιώνει για τα όσα άθλια έκανε ως παίκτης.

8 Σχόλια μέχρι τώρα

  • 1 Antoniadis // 9 Ιανουάριος, 2019 στις 14:06

    O μεγαλύτερος αλήτης ως παίκτης και ως προπονητής…Ως παίκτης εξισου αλητης μονο ο Ιμπραημοβιτς ως προπονητης παραμενει αξεπεραστος

  • 2 Elaith // 9 Ιανουάριος, 2019 στις 15:23

    Ο Ζλάταν γιατί;
    Δεν του έχω καμία συμπαθεία, αλλά δεν θα τον έλεγα αλήτη.

  • 3 balkou // 9 Ιανουάριος, 2019 στις 15:32

    Cholo είδωλο.

  • 4 Κολτσονέρο Τζαλορόσο // 10 Ιανουάριος, 2019 στις 15:13

    Ποιος Σιμεόνε και κουραφέξαλα…
    http://img18127.imagevenue.com/img.php?image=23349_Claudio_122_269lo.jpg

  • 5 Ανώνυμος // 11 Ιανουάριος, 2019 στις 03:58

    Τζεντίλε νούμερο ένα, μπράβο σου Κολτσονέρο Τζαλορόσο.

    Για τον Ιμπραήμοβιτς κι εγώ δε θα τον έλεγα αλήτη.

  • 6 Κολτσονέρο Τζαλορόσο // 11 Ιανουάριος, 2019 στις 22:51

    @Ανώνυμος:
    Ήθελα να σ’ ευχαριστήσω νωρίτερα, αλλά ήθελα να πω και κάτι ακόμα που θα συνέβαλε στη συζήτηση.

    Τόσο στο περιστατικό με τον Γκερέρο όσο και σ’ αυτό με τον Κόουτο, ο Σιμεόνε έβαλε τη «φιγούρα» του και τον εγωισμό του πάνω απ’ την ομάδα του, τιμωρήθηκε κι άφησε την ομάδα του ξεκρέμαστη.

    Σε 417 παιχνίδια με τη Γιουβέντους ο Τζεντίλε αποβλήθηκε μόνο μία φορά. Σε 71 με την εθνική ομάδα δεν αποβλήθηκε ούτε μία.

    Τις προάλλες είδα ξανά τον τελικό του 1982. Στο 10′ ο Τζεντίλε ρίχνει μια καλαμιά στον Μπράιτνερ, πιο πολύ για να του σπάσει τον τσαμπουκά παρά το πόδι. Στο 20′ ο Φίσερ ανταποδίδει με μια αγκωνιά στον Τζεντίλε. Το χτύπημα είναι πολύ δυνατό κι ο Τζεντίλε πέφτει κάτω σφαδάζοντας, όμως ούτε διαμαρτύρεται στον διαιτητή ούτε πάει να ζητήσει τα ρέστα από τον Φίσερ. Δεν γυρίζει καν να τους κοιτάξει. Ούτε τρέχει να κλαφτεί στη δασκάλα ούτε πάει να πουλήσει τζάμπα μαγκιά. Μένει λίγο στο έδαφος και μετά σηκώνεται και συνεχίζει κανονικά.

    Όσα ανέφερα παραπάνω πιστεύω ότι λένε περισσότερα για τον χαρακτήρα του Τζεντίλε απ’ ό,τι ένα αφιέρωμα μιας βρετανικής φυλλάδας στους 50 σκληρότερους ποδοσφαιριστές ή ένα εξυπνακίστικο σχόλιο κάποιου άσχετου στα σόσιαλ μίντια.

    Καλό Σ/Κ.

  • 7 Ανώνυμος // 13 Ιανουάριος, 2019 στις 04:26

    @6Κολτσονέρο Τζαλορόσο

    Έτσι ακριβώς όπως τα είπες. Δεν ήταν κλέφτης/πονηρός να προσποιηθεί πόνο για να κερδίσει αποβολή αντιπάλου, ούτε διακόπτης καριερών των αντιπάλων του.

    Υ.Γ. Και τη μία και μοναδική κόκκινη στο ματς με την Μπριζ το 1978 για χέρι την πήρε !

  • 8 Κολτσονέρο Τζαλορόσο // 14 Ιανουάριος, 2019 στις 05:37

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα.
    Ευχαριστώ πολύ τον ανώνυμο φίλο για τα καλά του λόγια.
    Επειδή όμως επαναλαμβάνει δύο φορές το ίδιο σχόλιο, πιστεύω ότι η μία από τις δύο μπορεί να παραλειφθεί.
    Εφόσον λάβετε υπόψη το παρόν μήνυμα, παρακαλώ να το διαγράψετε κι αυτό.
    Και πάλι ευχαριστώ.

Σχολιάστε:

XHTML: Μπορείτε να κάνετε χρήση των εξής tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>