Αποτελέσματα αναζήτησης για: Μύθοι της Δημιουργίας

Μύθοι της Δημιουργίας: Ραούλ Ταμούδο

  [5 Σχόλια]

captura-de-pantalla-2015-02-11-a-las-16-13-31

Την τέταρτη μέρα της Δημιουργίας, ο Ύψιστος αποφάσισε το βράδυ να ξεκουραστεί και να δει λίγο Τσάμπιονς Λιγκ. Μόλις είχε κάτσει στον καναπέ, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι, χτύπησε το κουδούνι. Ο Άγιος Πέτρος είχε φύγει να πάει να δει το ματς στο μπαρ του Παραδείσου και έτσι ο Θεός σηκώθηκε να ανοίξει. Ένα νέο παλικάρι περίμενε απ’ έξω. Ο Θεός έτοιμος να διαολοστείλει τον νεαρό με μια του λέξη (η απόσταση Παράδεισος-Κόλαση ως γνωστόν είναι σύντομη), είδε ότι ο νεαρός είχε συμπαθητική φάτσα και μαλλί σαν του Τεν-Τεν.

– Συγγνώμη, μήπως άργησα; Σήμερα δεν μοιράζετε την επιτυχία στους ποδοσφαιριστές;
– Ναι, τέκνον μου. Σήμερα μοίραζα όλη μέρα. Έφτιαξα ποδοσφαιριστές που θα έχουν στην καριέρα τους τεράστιες επιτυχίες. Πρωταθλήματα, κύπελλα, μουντιάλ και πάει λέγοντας και όταν σταματήσουν το ποδόσφαιρο όλοι θα τους αποθεώνουμε. Δυστυχώς άργησες.

Ο μικρός Ραούλ Ταμούδο σκέφτηκε λίγο (ήταν από τότε έξυπνος) και ρώτησε τον Πανάγαθο: «Και τι μπορείτε να μου δώσετε τώρα;» Ο Θεός το σκέφτηκε, ξαναείδε την συμπαθή μούρη του νεαρού Καταλανού και του απάντησε: «Μου έχει μείνει ταλέντο στο ψυγείο, αλλά χωρίς πολλά άλλα. Χωρίς δις, χωρίς μεγάλη ζωή, χωρίς τεράστιες επιτυχίες, με πολλή αγωνία και αρκετές αποτυχίες. Το θες;»

Ο Ραούλ Ταμούδο χωρίς δεύτερη σκέψη απάντησε στον Πάνσοφο. «Το ταλέντο και η δουλειά φέρνουν τις επιτυχίες. Και αν δεν είναι μεγάλες ή πολλές, τόσο το καλύτερο γιατί όταν έρχονται τις χαίρεσαι και τις εκτιμάς περισσότερο».

Και έτσι ξεκίνησε η σχεδόν 15ετής καριέρα του Ραούλ Ταμούδο στην Εσπανιόλ. Ενός ποδοσφαιριστή που δεν κέρδισε πρωταθλήματα και Μουντιάλ, ούτε τη δόξα και τη φήμη άλλων συναδέλφων του.

Αυτό δεν τον σταμάτησε από το να σκοράρει κατά ριπάς, να φτάνει διψήφιους αριθμούς γκολ κάθε σεζόν και να παίζει πάντα σε μεταγραφικά σενάρια διαφόρων συλλόγων. Μερικοί από εμάς  κάναμε πραγματικότητα τα όνειρά του όταν τον αγοράσαμε στις ομάδες μας σε κάποιο φούτμπολ μάνατζερ. Ταχύτητα, μυαλωμένο και έξυπνο παιχνίδι και καλά τελειώματα. Ο Ραούλ Ταμούδο ήταν πάντα ο γρήγορος επιθετικός που μας ερχόταν στο μυαλό όταν θέλαμε να περιγράψουμε αυτό το ποδοσφαιρικό στυλ.

Μούρη, μούρη, μούρη

Κι αν δεν έχει τόσες επιτυχίες γιατί η μοίρα τον έφερε στην ομάδα κομπάρσο της Βαρκελώνης, οι μεγάλες του στιγμές δεν είναι λίγες. Πρωταγωνιστής στο κύπελλο του 2000, όταν έβαλε ένα επικό γκολ κλέβοντας την μπάλα από τον τερματοφύλακα Τόνι της Ατλέτικο Μαδρίτης. Δείγμα της οξυδέρκειάς του και ένα γκολ που έγραψε ιστορία ακόμα και στην κωμική σειρά Crackovia. Παρών και σε πιο δύσκολες στιγμές όταν το 2004 έσωζε την τελευταία αγωνιστική την Εσπανιόλ από υποβιβασμό με το γκολ του επί της Μούρθια ύστερα από την ασίστ ενός ακόμα αντι-ήρωα του Ιβάν ντε λα Πένια:

Ήταν εκεί όμως και στην επόμενη επιτυχία, το κύπελλο του 2006 σκοράροντας και πάλι. Και φυσικά στην επιτυχία που τον έκανε αγαπημένο στην Μαδρίτη, το περιβόητο «Ελ Ταμουδάθο». Το γκολ που πάγωσε το Καμπ Νου στο 90′ και έκρινε ένα πρωτάθλημα, χαρίζοντάς το ουσιαστικά στη Ρεάλ. Ένα από τα πιο συγκλονιστικά φινάλε όλων των εποχών, με δυο γκολ με διαφορά δευτερολέπτων να στέλνουν την κούπα από τη Βαρκελώνη στην Μαδρίτη.

Τα χρόνια πέρασαν, ο Ταμούδο έφυγε από την αγαπημένη του Εσπανιόλ, πήγε στη Σοσιεδάδ και τώρα στη γειτονιά των Βαγιέκας στην Μαδρίτη. Συνεχίζει αυτό που ξέρει καλύτερα να κάνει. Να βάζει κρίσιμα γκολ. Το έκανε και την Κυριακή που έγραψε το 1-0 για τη Ράγιο στο 90′ απέναντι στη Γρανάδα και την έσωσε. Μετά το τέλος του αγώνα και πριν πάει να δει τα αθλητικά σπίτι του με ρεπορτάζ για όλους τους πρωταθλητές της Ευρώπης δήλωσε κάτι σαν αυτό που είχε πει την τέταρτη μέρα της Δημιουργίας:

«Αυτό το γκολ είναι η περίληψη όλης της δουλειάς που κάναμε αυτό το χρόνο. Υποφέραμε παραπάνω από το κανονικό, αλλά αυτή είναι η μοίρα. Τελικά το ποδόσφαιρο απέδωσε δικαιοσύνη»

Άλλοι μύθοι της Δημιουργίας:
Σούπερ-Πίπο Ιντζάγκι
Ρομάριο
Τερματοφύλακες
Πελέ vs Μαραντόνα

Μύθοι της Δημιουργίας: Οι τερματοφύλακες

  [1 Σχόλιο]

Το πρωί της τελευταίας μέρας της Ποδοσφαιρικής Δημιουργίας, αφού πρώτα είχε ρυθμίσει και την τελευταία λεπτομέρεια και είχε παραγγείλει τις πίτσες, τις μπύρες και την πρώτη παρτίδα από χειροποίητες μπάλες από τα εξαθλιωμένα παιδάκια της Κίνας, ο Ποδοσφαιρικός Θεός έκανε κάποια προσωπικά τηλεφωνήματα.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας, μερικές εκατοντάδες μαυροφορεμένοι τύποι με γάντια εμφανίστηκαν για να ακούσουν το σχετικό ‘κήρυγμα’ σοφίας και συμβουλών:

«Ο τερματοφύλακας κύριοι, είναι η αρχή και το τέλος μιας ομάδας. Η βάση. H κολόνα. Μια λέξη απεχθάνεται, όπως ο Διάβολος το λιβάνι: Το «ρίσκο». Και μια λέξη έχει γραμμένη σε ένα μικρό, ξύλινο καδράκι πάνω από το κρεβάτι του: «Σιγουριά».  Όλη η ομάδα στηρίζεται σ’ αυτόν κι αυτός απαγορεύεται να ριψοκινδυνεύει και να διαταράσσει την ηρεμία της. Οι αποκρούσεις του πρέπει να είναι σταθερές και σίγουρες, τα διωξίματα του χωρίς ίχνος αμφιβολίας για την κατάληξη τους. Όταν όλοι οι συμπαίκτες σκέφτονται το πως θα επιτευχθεί ένα γκολ μπροστά, αυτός έχει πάντα στο μυαλό του το πως θα αποτρέψει ένα γκολ πίσω.

Η περιοχή είναι το βασίλειο του και η φυλακή του. Σε αυτήν είναι δυνάστης και κυρίαρχος, έξω από αυτή είναι ευάλωτος και επικίνδυνος. Η έξοδος από αυτή επιτρέπεται σε απειροελάχιστες περιπτώσεις και πρέπει να γίνεται με αστραπιαία ταχύτητα και σε όσο το δυνατόν πιο κοντινή απόσταση από την εστία. Ένας βασικός κανόνας πρέπει να αποτελεί τη βάση κάθε τέτοιας εξόδου: Μακριά από κάθε είδους ριψοκίνδυνη ενέργεια που θα δημιουργήσει επικίνδυνες καταστάσεις στο απροστάτευτο πλέον τέρμα.

Όλοι οι ποδοσφαιριστές μπορούν κάτω υπό συγκεκριμένες συνθήκες να χάσουν τη σοβαρότητα και την πειθαρχία τους. Εσείς όχι!»

Ο Ρενέ Χιγκίτα, αν και δέχτηκε την κλήση, βαρέθηκε να πάει στη συνάντηση…

Μύθοι της Δημιουργίας: Ρομάριο

  [Καθόλου σχόλια]

Την τρίτη μέρα της Ποδοσφαιρικής Δημιουργίας, ο Ποδοσφαιρικός Θεός έστειλε στον Ρομάριο προσωπική πρόσκληση για να τον επισκεφτεί. Ο Ρομάριο έφτασε αργά το μεσημέρι, αργοπορημένος και σχεδόν μεθυσμένος.

Και ο Ρομάριο ρώτησε τον Ποδοσφαιρικό Θεό: «Γιατί με κουβάλησες εδώ πρωί-πρωί;»
Και ο Ποδοσφαιρικός Θεός αποκρίθηκε: «Σήμερα μοιράζω την αίσθηση του γκολ κι έχω πολύ μεγάλα σχέδια για σένα. Θα γίνεις ο μεγαλύτερος γκολτζής όλων των εποχών. Θα σκοράρεις με το κεφάλι, με την πλάτη γυρισμένη, με το γόνατο, πεσμένος, με τη φτέρνα, με ψαλιδάκι, με τη μύτη του παπουτσιού, με μακρινά σουτ, με τακουνάκι, με φάλτσο, ανάμεσα απ’ όλη την αντίπαλη άμυνα. Θα σκοράρεις με όποιον τρόπο μπορείς να φανταστείς. Με τρόπους που ο αμυντικός δεν θα μπορεί να προβλέψει και ο τερματοφύλακας δεν θα μπορεί να σταματήσει. Το όνομα σου θα γίνει συνώνυμο της έννοιας γκολ. Σε κάποιες χώρες όταν σκοράρουν θα λένε ‘Ρομάριο’! Θα είσαι στην κορυφή, θα σε μνημονεύουν για εκατοντάδες χρόνια, θα σε λατρεύουν δισεκατομμύρια, θα σε τιμούν με κάθε ευκαιρία. Θα πετύχεις περισσότερα από 2.000 γκολ στην καριέρα σου. Νούμερο αστρονομικό! Εξωγήινο! Θεϊκό!»

Και ο Ρομάριο, με μια ματιά γεμάτη δυσπιστία και επιφύλαξη, ρώτησε: «Και τι πρέπει να κάνω για να τα καταφέρω όλα αυτά;»
Και ο Θεός ανταπάντησε: «Θα δουλέψεις. Θα μοχθήσεις. Θα προσπαθήσεις. Θα κάνεις καθημερινή προπόνηση για πολλές ώρες. Θα ζεις αθλητικά και αγωνιστικά. Θα έχεις πνεύμα καθαρό και αμόλυντο. Θα γυμνάζεσαι συνεχώς κι όταν νιώθεις ότι έχεις φτάσει στα όρια σου, θα κοπιάζεις παραπάνω! Θα είσαι πρότυπο αθλητή».

Και τότε ο Ρομάριο ρώτησε ξανά: «Και δεν μου λες, με ελάχιστη προπόνηση και καθόλου γυμναστική, τι απ’αυτά μπορώ να καταφέρω;»

Romario_1000
(O Ρομάριο σκοράρει με πέναλτι το γκολ νούμερο 1.000 – σύμφωνα πάντα με τις δικές του μετρήσεις – τον Μάιο του 2007)

Ρονάλντο και ‘Μύθοι της δημιουργίας’

  [Καθόλου σχόλια]

Την ώρα που στην Ευρώπη οι παίκτες κάνουν μπάνια και οι οπαδοί ονειρεύονται τις μεταγραφές της ομάδας τους να σαρώνουν τους αντιπάλους, στην Βραζιλία συνεχίζουν να κάνουν αυτό για το οποίο γεννήθηκαν: να παίζουν μπάλα. Κι επειδή το εθνικό πρωτάθλημα και τα δεκάδες περιφερειακά πρωταθλήματα που υπάρχουν στο ποδοσφαιρικό ημερολόγιο δεν αρκούν, αυτήν την εβδομάδα είχαμε Βραζιλιάνικο κύπελλο.

(Μύθοι της Δημιουργίας: Διοργανώσεις Λατινικής Αμερικής

Την μέρα που στην Λατινική Αμερική αποφάσισαν πως το να ντριπλάρεις μέχρι να ζαλιστεί και ο τελευταίος στο γήπεδο και να κλωτσάς μέχρι να ματώσει η τάπα σου δεν είναι αρκετά, αλλά χρειάζεται να μετράει κάποιος και βαθμούς, ξεκίνησε ένας άτυπος διαγωνισμός για το ποιός θα εμπνευστεί την πιο αστεία διοργάνωση. Για το σκοπό αυτό, σε κάθε χώρα, συντάχθηκαν επιτροπές που αποτελούταν από γέρους σοφούς, μαθηματικούς, πολιτικούς και μάγους. Ως μετρ του αθλήματος, οι Βραζιλιάνοι πρωταγωνίστησαν για μεγάλο διάστημα, αλλάζοντας την μορφή του εθνικού πρωταθλήματος και τον αριθμό των ομάδων που συμμετέχουν σ’αυτό, κάθε χρόνο (!), φτάνοντας στο σημείο πολλές φορές, οι ομάδες να μην παίζουν όλες μεταξύ τους! Πολλές λεπτομέρειες για επιμέρους παραμέτρους που θεσμοθετήθηκαν και αναιρέθηκαν μέσα σε μερικούς μήνες είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθούν, γιατί οι περισσότεροι απ’αυτούς που επιχείρησαν να ασχοληθούν σοβαρά με το θέμα, είτε έχουν αυτοκτονήσει, είτε είναι εσώκλειστοι σε κάποιο τρελάδικο.

Στην προσπάθεια τους, να σπάσουν την κυριαρχία αυτή, οι Ουρουγουανοί επινόησαν ένα τέτοιο σύστημα διεξαγωγής του πρωταθλήματος τους, που στο τέλος κάθε χρονιάς αναγκάζει όλη την χώρα να περιμένει μια ομάδα στατιστικολόγων να υπολογίσουν ποιος είναι ο πρωταθλητής, ποιος θα αγωνιστεί στο Λιμπερταδόρες και το Σουνταμερικάνα και ποιος θα υποβιβαστεί. Αποκορύφωμα της εκπληκτικής έμπνευσης αποτέλεσε το 2007, όταν πριν την τελευταία αγωνιστική του τουρνουά Clausura η Penarol έπρεπε να κερδίσει την Danubio για να μπορέσει να παίξει στον ημιτελικό με την νικήτρια του Apertura, η οποία ήταν η Danubio, τον οποίο αν κέρδιζε, θα διεκδικούσε το πρωτάθλημα στον τελικό με αντίπαλο – σωστά μαντέψατε – την (πρώτη στην γενική συγκομιδή βαθμών) Danubio!

Ξενερωμένοι από το καλύτερο μπάχαλο που είχαν εμπνευστεί οι Ουρουγουανοί, οι Βραζιλιάνοι πήραν πρόσφατα την μεγάλη απόφαση να εφαρμόσουν στο πρωτάθλημα τους, το πληκτικό σύστημα των δυο γύρων, χωρίς πλει οφ και λοιπές μπούρδες και κράτησαν όλο το μπέρδεμα, για το κύπελλο τους. Βγάζοντας το άχτι τους εκεί, έβαλαν περίεργες νοκ αουτ φάσεις, εισαγωγή στην διοργάνωση ανάλογα με την θέση της ομάδας στην κατάταξη της τοπικής ομοσπονδίας, διπλά παιχνίδια που γίνονται μονά, αν ο φιλοξενούμενος κερδίσει στο πρώτο ματς με περισσότερα από δυο γκολ διαφορά, αποκλεισμούς των ομάδων που παίζουν στο Λιμπερταδόρες και πολλά άλλα καλούδια, που ποτέ κανένας δεν κατάφερε να καταγράψει ολοκληρωτικά.)

Στο κύπελλο αυτό λοιπόν, η Κορίνθιανς αντιμετώπισε στον ημιτελικό την Βάσκο Ντα Γκάμα κι εκεί ο Ρονάλντο μας προσέφερε την πιο αστεία φάση των τελευταίων πολλών μηνών, μια φάση τόσο βραδυκίνητη, που ούτε στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να συμβεί.

Μύθοι της Δημιουργίας: Πελέ Vs Μαραντόνα

  [5 Σχόλια]
Τη δεύτερη μέρα της Ποδοσφαιρικής Δημιουργίας, κι αφού είχε φτιάξει τα γήπεδα, είχε στρώσει το χόρτο, είχε φουσκώσει τις μπάλες και είχε σχεδιάσει τις γραμμές, ο Ποδοσφαιρικός Θεός απέστειλε σε ελάχιστους παραλήπτες το «άπειρο ταλέντο». Πελέ και Μαραντόνα παρέλαβαν τα πακέτα τους από τους πρώτους.

Την τρίτη μέρα της Δημιουργίας σε ένα σκοτεινό σοκάκι, δίπλα ακριβώς από το κτίριο που ο Θεός δίδασκε στον κόσμο το fair play, ο Διάολος πουλούσε ύπουλα «αλητεία». Ο Πελέ αρνήθηκε να αγοράσει γιατί ο Σατανάς δεν δεχόταν πληρωμή με Mastercard, και εκτός αυτού η ουρά ήταν γεμάτη Αργεντινούς και Ουρουγουανους. Ο Μαραντόνα ήταν ήδη φτιαγμένος, νόμισε ότι πουλάνε κοκαΐνη και αγόρασε διπλή μερίδα.

Πολλά χρόνια μετά ο Πελέ σχολίασε: «Ο Θεός μ’ έστειλε στον κόσμο για να παίζω ποδόσφαιρο». Ο Μαραντόνα (φέρεται να) απάντησε: «Δεν θυμάμαι να έστειλα κανέναν».

Μύθοι της Δημιουργίας: Φίλιπο Ινζάγκι

  [9 Σχόλια]

InzaghiΤη δεύτερη μέρα της Ποδοσφαιρικής Δημιουργίας ο Ποδοσφαιρικός Θεός μοίραζε «τεχνική». Ο Φίλιπο Ινζάγκι άργησε να ξυπνήσει, επειδή το προηγούμενο βράδυ χαμουρευόταν μέχρι αργά με ένα μοντέλο σε γνωστό Ιταλικό κλαμπ. Όταν έφτασε στο Σημείο αντίκρισε μια ατελείωτη ουρά από κοντούς μελαψούς Λατινοαμερικάνους. Τελευταίος στην ουρά ήταν ο Ντενίλσον. «Περιμένεις ώρα;» ρώτησε ο Πίπο. «Από τα ξημερώματα» απάντησε ο Βραζιλιάνος. «Σιγά μην κάτσω να σκάσω» πρόσθεσε ο Πίπο και αποχώρησε.

Την τρίτη μέρα της Ποδοσφαιρικής Δημιουργίας ο Ποδοσφαιρικός Θεός δεν είχε προαναγγείλει τίποτα. Ο Ινζάγκι όμως πήγε στο Σημείο από ένστικτο. Για λόγους που κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να εξηγήσει με σιγουριά – κάποιοι θα το αποκαλέσουν τύχη, κάποιοι άλλοι χάρισμα – ο Θεός αποφάσισε εκείνη τη μέρα να μοιράσει απροειδοποίητα την «αίσθηση του γκολ». Η ουρά ήταν απελπιστικά μικρή. Ο Ινζάγκι πήρε διπλή μερίδα.

(Ο Φίλιπο Ινζάγκι σκοράρει δυο φορές απέναντι στη Σιένα, φτάνει τα 300 γκολ στην καριέρα του και τα πανηγυρίζει με τον ίδιο ακριβώς αξιοθαύμαστο τρόπο που πανηγύρισε και τα προηγούμενα 298: Σαν να είναι τα πιο σημαντικά γκολ στην ιστορία του αθλήματος.)

Οι καλύτερες επεμβάσεις του 2010

  [1 Σχόλιο]

Η Ισπανική ‘Marca’ τις διάλεξε κι εμείς – συμφωνώντας σε μεγάλο βαθμό στις περισσότερες, έστω κι αν λησμονήθηκε η απίστευτη και καθοριστικότατη απόκρουση του Ζούλιο Σέζαρ στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και η αλησμόνητη θυσία του Σουάρεζ στο Μουντιάλ –  σας τις προωθούμε.

Σχετικά:
Οι καλύτερες επεμβάσεις του 2009
Ωδή στον Έντβιν Φαν Ντερ Σαρ
Η μεγαλύτερη στιγμή του Σάχα
Το δράμα του Μοασίρ Μπαρμπόσα
Η δύναμη της συνήθειας
Μύθοι της Δημιουργίας: Η σιγουριά των τερματοφυλάκων