Καθώς ο Κριστιάνο Ρονάλντο πετύχαινε ένα από τα ωραιότερα γκολ της σεζόν συνέβαιναν ταυτόχρονα μια σειρά από εντυπωσιακά κατορθώματα: Στα 27 γκολ στέκεται όχι μόνο άνετα πρώτος στον πίνακα των υπόλοιπων σκόρερ, αλλά και μπροστά από 12 ολόκληρες ομάδες της Liga. Ηγείται μιας τρομακτικής επίθεσης, που με 75 γκολ σε 22 παιχνίδια είναι η καλύτερη στην ιστορία σε αυτό το σημείο του πρωταθλήματος. Αυτό, το 4,000ό εντός έδρας γκολ της Ρεάλ σήμανε και τη στιγμή που ο Κριστιάνο έχει σκοράρει περισσότερο στη Μαδρίτη από ό,τι στο Μάντσεστερ – σε λιγότερο από τα μισά ματς.

Κυριότερα, σφράγισε τη διαφορά 10 πόντων στο πρωτάθλημα από τη Μπαρτσελόνα, η οποία μια μέρα πριν είχε πέσει θύμα της αδυναμίας της να επιβιώσει του rotation.

Αλλά άσε τους αριθμούς, δες τι λένε τα σώματα και η κίνηση σε αυτή τη φάση. Ο Κριστιάνο είναι ταχύς, ακριβής και ασυγκράτητος, σαν την ίδια την ομάδα της οποίας ηγείται. Δεν παίζει παιχνίδι υπομονής, παρά βρίσκει χώρο και εκτελεί με ταχύτητα, με αποφασιστικότητα, χωρίς έλεος, την μόνη άλλη ομάδα που τους σταμάτησε φέτος. Με το που η μπάλα καρφώνεται στα δίχτυα, ολοκληρώνοντας την ακατανόητη τροχιά της, το μεγάλο #7 τρέχει προς τον προπονητή του και οι δυο τους μοιράζονται μια παθιασμένη αγκαλιά-ξέσπασμα, καθώς όλη η υπόλοιπη ομάδα γίνεται ένα κουβάρι γύρω τους, πάνω τους.

Τυπικά δεν βρισκόμαστε σε κάποια ξεχωριστής κρισιμότητας καμπή του πρωταθλήματος: η διαφορά μεγάλωσε ανάμεσα στους διεκδικητές αλλά απομένουν 16 αγώνες (ή, όπως το έθεσε ο Μουρίνιο, “χρειάζονται ακόμη 39 βαθμοί”). Όμως στη θέα μιας εκ νέου ενωμένης και ψυχωμένης Ρεάλ Μαδρίτης που αποπνέει μια αύρα οργισμένης αρμονίας, είναι σαφές πως καθώς ο Κριστιάνο έστελνε τη μπάλα σε αυτή την προκλητικής ακρίβειας καμπύλη, έστελνε ταυτόχρονα και την διψασμένη του ομάδα σε ένα είδος (τελικής) ευθείας.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτού του στιγμιότυπου δεν είναι απαραιτήτως ότι σκόραρε τερματοφύλακας. (Αν και το ότι στην πρεμιέρα του Donovan για την Everton σκόραρε ο έτερος Αμερικάνος της ομάδας, ο Tim Howard, είναι κάπως διασκεδαστικό.)

Αυτό που δε μπορώ να σταματήσω να κοιτάζω, ριπλέι μετά το ριπλέι, ψάχνοντας διαρκώς για κάποια ένδειξη περί του αντιθέτου, είναι το πλήρες ξενέρωμα του Howard με αυτό που έκανε. Κανείς συμπαίκτης του δε δείχνει να κοντοστέκεται μπροστά στη δυσκολία του γκολκίπερ να πανηγυρίσει την Ελευθεροπούλεια ατυχογκέλα του αντιπάλου συναδέλφου του – και γιατί να το κάνει άλλωστε.

Προφανώς για όλους τους υπόλοιπους παίκτες της Everton, αυτό είναι ένα ακόμα γκολ (και χωρίς κόπο, μάλιστα). Για τον Howard, είναι απλώς ο χειρότερος εφιάλτης ενός τερματοφύλακα. Κι είναι ο ίδιος που τον έχει μόλις προκαλέσει.