Αυτές τις ώρες, που δεν υπάρχει και τόση όρεξη για ποδοσφαιρική ανάλυση, θέλω απλά να πω ένα ΜΠΡΑΒΟ στους ποδοσφαιριστές που μας κάνανε περήφανους. Ελπίζω το λάθος που έγινε στην Τούμπα να μην ξανά γίνει. Αυτή η φουρνιά παικτών μπορεί να κερδίσει κάθε αντίπαλο αν το πιστέψει και αν μπει στο γήπεδο μόνο για την νίκη και ας είναι αυτό οδηγός για τους εγχώριους στόχους, που θα μας φέρουν πιο κοντά σε στιγμές σαν την σημερινή!

Νιώθεις ποδοσφαιρικά όμορφα, γιατί δεν συμμετείχες στο πρωτάθλημα του Γιουνανιστάν, έστω για μια αγωνιστική.

Νιώθεις χαρούμενος γιατί αυτή είναι η κορύφωση της αιτίας που νιώθεις κορόιδο για 7-8 μήνες, όσο κρατάει το Δράμα εντός συνόρων.

Νιώθεις Ευρωπαίος, κομμάτι μια ποδοσφαιρικής γιορτής.

Νιώθεις ότι ένα ταξίδι φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του…

…νιώθεις όμως και την λαχτάρα, την ελπίδα και την ασύλληπτη τρέλα του  να γίνει αυτό που θα κάνει την καρδιά σου να σπάσει!

Νιώθεις φορέας μια ιδέας, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης, που για εσένα προσωπικά είναι τίτλος τιμής, σε κάνει περήφανο άνθρωπο.

Τέλος, νιώθεις λύπη, γιατί ο μόνος τρόπος για να ξανά βιώσεις ότι έζησες φέτος στην Ευρωπαϊκή σου πορεία είναι να είσαι μια ακόμα μαριονέτα στα χέρια ανθρώπων μικρών, που σε οποιοδήποτε άλλο πεδίο της ζωής τους θα είχαν αποβληθεί σαν ένας κουβάς από σκατά.

Ότι και να γίνει αύριο στην Μόσχα των -20 βαθμών δεν αμαυρώνει μια καταπληκτική πορεία στην Ευρώπη. Μάγκες μας κάνατε περήφανους και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Ένα μαύρο 7 λεπτό με τον Άγιαξ μας στέρησε το όνειρο του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά έδωσε το δικαίωμα για την μεγαλύτερη πρόκριση που θα φανταζόταν ποτέ ο οπαδός του ΠΑΟΚ: Μέσα στην γενέτειρα του.

Δεν έχουμε και πολλά να πούμε για το χθεσινό παιχνίδι του ΠΑΟΚ, υπήρχαν πράγματα που τα καταλάβαινε ακόμα και μικρό παιδί. Τραγική επιλογή 11αδας Χάβου, μπλα μπλα μπλα, κουρασμένοι παίκτες, μπλα μπλα μπλα, ομαδάρα οι Ρώσοι κλπ κλπ κλπ…

Τι μένει λοιπόν να σχολιάσουμε;

Λίγα για την Τούμπα… Ο κόσμος στάθηκε στο ύψος του, έκανε καλή κερκίδα ανά διαστήματα αλλά δυστυχώς λόγω κυρίως της πολύ καλής παρουσίας του ΠΑΟΚ πέρυσι και πρόπερσι, η Τούμπα γέμισε με φιλάθλους ξένους προς την νοοτροπία των οπαδών του ΠΑΟΚ. Είναι αυτή η νέα τάξη ΠΑΟΚτσήδων που αλλοτριωμένη από δημοσιογράφους και μη, θεωρεί το άναμμα ενός πυρσού (για να μην παρεξηγηθούμε για τα αυτονόητα, αναφέρομαι σε άναμμα και σβήσιμο στην κερκίδα και όχι… στο γρασίδι ή έστω στο ταρτάν της Τούμπας) ή ενός πανό που εκφράζει την ιδεολογική ταυτότητα του ΠΑΟΚτσή σαν έγκλημα κατά του Πλατινί… και του Modern Football. Είναι αυτή η τάξη που πρώτα θα προβλέψει ότι θα χάσουμε σίγουρα  γιατί «η ΤΣΣΚΑ είναι πολύ καλύτερη ομάδα» και μετά θα κράξει γιατί τελικά χάσαμε. Τέλος (και το σημαντικότερο) είναι αυτή η τάξη που δεν θα συμμετέχει στην διατήρηση του μύθου της Τούμπας αλλά θα κρύβεται πίσω από την απόδοση της ομάδας. Αδυνατεί να καταλάβει αυτό που όλοι οι ποδοσφαιριστές που παίξανε σαν παίκτες ή σαν αντίπαλοι του ΠΑΟΚ λένε: Ότι η καυτή Τούμπα αλλάζει την ροή και την λογική κάθε αγώνα.

Λίγα για τους παίκτες… Η αλήθεια είναι ότι έχουν τραβήξει μεγάλο λούκι φέτος. Οι περισσότεροι έχουν παίξει 30-35 παιχνίδια, οι επιλογές στο ρόστερ για να ξεκουραστούν είναι μηδαμινές, δεν υποστηρίζονται από κάποιον προπονητή (και κατ’επέκταση διοίκηση) που να τους δίνει όραμα. Και όμως χθες η εικόνα ήταν θλιβερή. Πλήρης παράδοση μετά το γκολ της ΤΣΣΚΑ και καθόλου όρεξη για ανατροπή σκηνικού. Κανένα πάθος. Και κάπου εκεί πρέπει να αναζητηθεί η πραγματική ρίζα του κακού. Είναι ότι οι περισσότεροι είναι σε μεγάλη ηλικία και δεν παίζουν και λίγο για την δικιά τους προβολή όπως για παράδειγμα ο Βιερίνια; Είναι ότι έχουν πάψει να πιστεύουν ότι φέτος μπορούν να πετύχουν κάτι περισσότερο από πέρυσι; Είναι οι αναφορές στην αρχή της παραγράφου; Δεν είμαι εγώ αυτός που θα δώσω την απάντηση αλλά η διοίκηση και το τεχνικό τημ της ομάδας (…) που θα πρέπει να ψάξει τους λόγους.

Είναι χρέος όλων (ποδοσφαιριστών, διοικητικής θωράκισης, τεχνικής προετοιμασίας)  να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους για την κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας. Το χρωστάνε στον εαυτό τους, το χρωστάνε στον κόσμο, το χρωστάνε στον ίδιο τον ΠΑΟΚ.

Καλύτερα μιας αγωνιστικής με τέτοιους διαιτητές, παρά σαράντα αγωνιστικές με Κουκουλάκηδες και Σπάθες…

Άλλη μια ευρωπαϊκή αναμέτρηση για τον Άρη, άλλη μια διαιτησία που μας κάνει να ξεχνάμε την ελληνική μιζέρια. Γιατί μπορεί ο Τέβεζ και ο Τζέκο να ήταν χαμένοι λόγω της πολύ καλής εμφάνισης του Άρη, αλλά είχαμε τουλάχιστον να βλέπουμε έναν Μαγένκο να μαγεύει διαιτητικά. Όπως και σε όλα τα παιχνίδια του ΠΑΟΚ και του Άρη στην Ευρώπη φέτος, πιο έκπληκτοι είμαστε από τις αποδόσεις των διαιτητών, παρά των παικτών των Βιγιαρεάλ, Μπάγερν και Ατλέτικο…

ΥΓ. Ελπίζω… να μην μετατραπεί το ποστ αυτό σε voodoo post ενόψει Πέμπτης!

ΥΓ2. Μπράβο στον Άρη. Ο Σάκατα και ο Νέτο στην νέα του θέση, θα είναι τα μελλοντικά του όπλα. Ο Σηφάκης είναι ο καλύτερος Έλληνας τερματοφύλακας.

ΕΠΟ. Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Κάτι δεν κάθεται καλά στα αρχικά. Είτε δεν είναι τόσο Ελληνική, είτε Ελληνικές χαρακτηρίζονται μόνο οι ομάδες του κέντρου!

Την ώρα λοιπόν που αλλάζουν οι ημερομηνίες για να πάρει ο Παναθηναϊκός τερματοφύλακα, την ώρα που το Σάββατο πρωί «εκδικάζονται» εφέσεις για να προλάβει να παίξει ο Μιραλάς, την ώρα που από Πέμπτη άλλαξε η εκδίκαση της υπόθεσης της ΑΕΚ για σήμερα ώστε να προλάβει την τιμωρία της (άσχετο, αλλά πολλά μπράβο στον ΠΑΟΚ που… δεν έστειλε δικηγόρους όπως ο Ολυμπιακός στην αντίστοιχη υπόθεση του ΠΑΟΚ, μικρές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν το ήθος της κάθε ομάδας. Εξάλλου μόνο κακό θα έκανε στον ΠΑΟΚτσή η τιμωρία της ΑΕΚ αφού το τρόπαιο το θέλει αμόλυντο και πενηνταρίσιο) η ΕΠΟ ίσως παίρνει την πρώτη σωστή απόφαση της. 2 μήνες αποχή στον Μάκη Χάβο που προφανώς πέταξε το κέρμα στον επόπτη στο πρώτο παιχνίδι του προημιτελικού Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ. Έτσι πρέπει να εξηγείται και το πρόστιμο στον Ολυμπιακό εξάλλου!

Μπράβο στον Πιλάβιο λοιπόν για την περήφανη απόφασή του!

Και μια πρόωρη πρόβλεψη ενός αδαούς Ταλιμπάν από την χώρα βορείως της Ελλάδας: Οι ημέρες του ΠΟΚ φαίνεται πως γύρισαν ανεπιστρεπτί. Η μοιρασιά προφανώς έχει γίνει και οι 3 ομάδες της Αθήνας θα καταλήξουν είτε με τρόπαια , είτε με τα λεφτά του Τσάμπιονς Λιγκ.

Ας είναι! Είναι ωραία να είσαι από τους απ’έξω. Είναι περήφανα! Και όσοι φίλαθλοι-οπαδοί της ομάδας του ΠΟΚ κοκκινίζουν από ντροπή, ας κάνουν υπομονή! Ομάδα δεν αλλάζεις, κάποιο σκάνδαλο σε μια-δυο βδομάδες θα κάνει αυτά να ξεχαστούν!

Επιτέλους έφτασε η εποχή του virtual reality gaming. Και φαίνεται εντυπωσιακό…

Ότι όλα στο σύμπαν είναι δανεικά το έχουμε ξαναπεί. Όταν βάζεις λοιπόν 2 ομάδες να παίξουν, η μια έχοντας περάσει στα ημιτελικά του κυπέλλου ενώ ο αντίπαλος είχε 4 δοκάρια στον πρώτο αγώνα και η άλλη έχοντας αποκλειστεί στο 98 από σέντρα, το αποτέλεσμα είναι τόσο προβλέψιμο όσο η δεύτερη τσόντα της Τζούλιας. Στο τέλος θα τελειώσει μόνο ο Γκοβού…

Φυσικά, δεν είναι μόνο το σύμπαν υπεύθυνο για το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ έχασε στο καλύτερο παιχνίδι που έκανε τα τελευταία 3 χρόνια, σε ντέρμπι. Είναι κάτι από την ατυχία-αστοχία-κακή βραδιά των επιθετικών του, είναι κάτι από το πολύ καλά εκτελεσμένο  φάουλ του Νίνη, είναι και η βλακεία του Τσιρίλο και του Χαλκιά που αν συνδυαστεί φτάνει του Καραγκούνη, ε δεν ήθελε και πολλά περισσότερα…

Το σημαντικό για τον ΠΑΟΚ είναι να μην μείνει σε αυτό το αποτέλεσμα αλλά να προσπαθήσει να βελτιώσει την τελική προσπάθεια, γιατί με 17 – 3 τελικές στο παιχνίδι, δεν γίνεται να χάνεις. Τον Παναθηναϊκό θα τον αντιμετωπίσει άλλες 2 φορές στα play och και εκεί είναι που πρέπει να κερδίσει η ομάδα.

Και που είσαι σύμπαν, τότε να θυμηθείς αυτό το παιχνίδι…

Άλλο ένα παιχνίδι ΠΑΟΚ – Ολυμπιακού, άλλη μια σύγκρουση κόσμων. Το μεγαλύτερο κοινωνικό ντέρμπι της Ελλάδας, έρχεται να μας (απο)δείξει ότι η μπάλα είναι μόνο η αφορμή. Τυχεροί παίκτες του ΠΑΟΚ, έχουν την ιστορική ευκαιρία να μείνουν στην ιστορία για άλλη μια φορά.

Στην ιστορία θα μείνει και ο κόσμος του ΠΑΟΚ που έξω από την Τούμπα, θα φωνάξει, θα αντιδράσει. Δεν θα είναι μέσα στο γήπεδο αφού στην τραγελαφική αυτή χώρα, το άσπρο γίνεται μαύρο  και τελικά… ερυθρόλευκο σύμφωνα με τις επιταγές ανθρώπων χωρίς ήθος. Είπαμε, η μπάλα είναι μόνο η αφορμή.

Στην Ελλάδα του 2011, που οι κάτοικοι των ακριτικών νησιών πεθαίνουν περιμένοντας ένα ελικόπτερο, ενώ αυτό με μεγάλη ευκολία πετάει πάνω από την Τούμπα για την ασφάλεια του εκπρόσωπου του «κράτους», 250 χρόνια μετά τον Διαφωτισμό της Ευρώπης και την απαλλαγή της από ανθρώπους σαν αυτούς που τώρα διοικούν την Ελλάδα, οι αξίες βρίσκονται σε επίπεδο χοιροστασίου.

Ντροπή να ζεις στην χώρα, που δεν ενοχλείται από την αστυνομοκρατία και την απαγόρευση ελευθερίας, αλλά ενοχλείται από τις αξίες που βρίσκονται αντιμέτωπες με αυτήν…

Περάσαν δύο μέρες από τον πρώτο αγώνα μεταξύ Ολυμπιακού – ΠΑΟΚ και οι σκέψεις μου για το παιχνίδι, ακόμα δεν καταφέραν να μπούνε σε ένα καλούπι, ώστε να διαμορφώσω την τελική μου… «ετυμηγορία». Από την μια ο Τριτσώνης του πρώτου ημιχρόνου και από την άλλη ο ΠΑΟΚ του δευτέρου που έδωσε βοήθειες στον διαιτητή να αποφύγει το ρεζιλίκι, με κάνουν να σκέφτομαι πόσο περίεργο ήταν τελικά αυτό το αποτέλεσμα σε σχέση με την τριάρα του πρωταθλήματος.

Καταρχήν, όποτε ο ΠΑΟΚ παίζει με τον Ολυμπιακό, η διαιτησία πρέπει να είναι επιπέδου Πρέμιερ Λίγκ και στην νοοτροπία της και το σημαντικότερο, στην δικαιοσύνη της. Σε κάθε άλλη περίπτωση, δεν γίνεται ποτέ να βγάλεις από το μυαλό του ΠΑΟΚτση ότι η κόκκινη στον Αβραάμ (σε φάση που δεν δόθηκε ούτε φάουλ!) ή του Πάντελιτς, δεν ήταν «ανθρώπινα» λάθη. Δυστυχώς για άλλη μια φορά, θαυμάσαμε την Σούπερ Λιγκ σε όλο της το μεγαλείο. Διαιτησίες… αμερόληπτες, οπαδοί που θεωρούν τον αγωνιστικό χώρο «Φοντάνα ντι Τρέβι», αποδυτήρια… ησυχαστήρια, συνθήματα… πατριωτικά και επίπεδο ποδοσφαίρου Πριμέρα.

Δεν ήταν όμως όλα τόσο μαύρα, αφού από τον ΠΑΟΚ τουλάχιστον, αυτοί οι δυο παίκτες που για τους οποίους  στα παιδιά μας θα λέμε ότι κάποτε είχαμε «τον καλύτερο ξένο αμυντικό που πάτησε στην Ελλάδα» και τον «εξυπνότερο, ποιοτικότερο, cojon…ατότερο, ποδοσφαιριστή που έπαιξε αμυντικό χαφ στην Ελλάδα» αποδείξανε άλλη μια φορά το μεγαλείο της ποδοσφαιρικής τους κουλτούρας και ποιότητας. Κοντρέρας και Γκαρσία, λοιπόν μαζί με αυτόν τον ξεδιάντροπο αλήτη Βιερίνια είναι οι λόγοι που ο ΠΑΟΚ έχει μπει σε τροχιά διεκδίκησης του κυπέλλου με επανάληψη του σεναρίου του 2003, που χρειάστηκε να αποκλείσει δυο μεγάλες ομάδες προκειμένου να βρεθεί στο τελικό με μια χαμηλότερης ποιότητας και μεγέθους ομάδα με φυσικό αποτέλεσμα να σηκώσει και το κύπελλο. Κατά τ’άλλα όλα στο σύμπαν είναι δανεικά, και όπως στο πρώτο παιχνίδι η ομάδα έχασε με 3-0, έτσι τώρα κατάφερε και πήρε την ισοπαλία με συνθήκες που μόνο αυτό δεν προμήνυαν.

Τέλος θα ήθελα να πω και κάτι για τον Ολυμπιακό. Είναι κρίμα, μια τόσο ολοκληρωμένη και ποιοτική ομάδα (τώρα σοβαρά θα διώξουν τον Ζαϊρί για να πάρουν τον Χαβίτο;!) να έχει ανάγκη τον κάθε Τριτσώνη προκειμένου να περάσει τον πολύ φτωχότερο του, οικονομικά,  ΠΑΟΚ. Είναι κρίμα, να στέλνει δικηγορίσκους προκειμένου να εξασφαλίσει την τιμωρία του ΠΑΟΚ για τον επαναληπτικό. Δυστυχώς, τα λάθη του παρελθόντος για άλλη μια φορά φαίνονται να επαναλαμβάνονται, ρίχνοντας τον σύλλογο τους ακόμα πιο χαμηλά στα μάτια του Έλληνα φιλάθλου. Προτιμώντας να μην εστιάσουν στις πολύ καλές μεταγραφές τους, αλλά στις μεταγραφές των παραγόντων. Και τελικά είναι σαδομαζοχιστικό να δίνεις τόσα λεφτά για τον Ριέρα και τον κάθε Ριέρα την ώρα που την δουλεία σου μπορείς να την κάνεις φθηνότερα και όπως αποδείχτηκε ακόμα πιο αποτελεσματικά… Εκτός αν έχεις ανάγκη τελικά να τα δώσεις κάπου για να γίνεις περισσότερο… «νόμιμος».

Τον λένε Κασάνο και υπόσχεται δωρεάν εξέταση προστάτη για όλους!

Γεια σου Κασάνο τρελό αγόρι!

Αυτή η έκφραση ταιριάζει καλύτερα από ποτέ στους ΠΑΟΚτσήδες που βλέπουν την ομάδα τους την μια στιγμή να τους κάνει περήφανους και τις άλλες τρεις να τους πικραίνει. Και αυτό είναι το δείγμα μιας ομάδας που δεν έχει κανέναν απολύτως προγραμματισμό, κανέναν απολύτως επικεφαλή να δείξει ποιος κάνει κουμάντο και το χειρότερο κανέναν ορατό στόχο.

Ο ΠΑΟΚ του 2011 κινείται στους ρυθμούς του Ζαγοράκη, δηλαδή χαμηλά την μπάλα, χαμηλά τους στόχους, «χαμηλό» προπονητικό τιμ και ούτως καθεξής. Την ώρα που τα αποδυτήρια ξανά γίνονται american bar, με την ευθύνη του μαθητευόμενου τεχνικού διευθυντή (και προπονητή φυσικά) ο οποίος έχει διαρρεύσει στους δημοσιογράφους-γραφεία τύπου, ότι θέλει να διώξει την μισή ομάδα. Πιο συγκεκριμένα, εδώ και 15 μέρες φεύγουν οι Φιλομένο, Μουσλίμοβιτς, Κριστιάνο, Ελ Ζαρ, Μπαλάφας, Σαβίνι, Μπουσαϊντί, Ζουέλα και πωλούνται οι Βιερίνια και Βιτόλο. Επίσης σαν νέος στόχος, ορισμένος εν μια νυκτί και από ποιόν άραγε, είναι το να αγωνιστούν όσο το περισσότερο νέοι παίκτες από τα τσικό. Και μετά από όλους αυτούς τους «επαγγελματικούς» χειρισμούς, η ομάδα καλείται να δώσει σημαντικά παιχνίδια. Νοοτροπίες φτωχομπινέδων ή χειρότερα υπόπτως ανίκανων.

Και την ώρα που η κατρακύλα στην Ελλάδα δεν έχει σταματημό και το πισωγύρισμα είναι πιο έντονο από ποτέ, ο Ζαγοράκης εξοπλίζει τον Χάβο με μεγάλο Μπάμπη Μιχαηλίδη, πρωτοπόρο και νέο μυαλό της προπονητικής ο οποίος έχει κάνει 4-5 καριέρες στον ΠΑΟΚ, όλες φυσικά πετυχημένες αφού σήκωσε πρωταθλήματα και κύπελλα… Γιατί όχι λοιπόν άλλη μια φορά;

Οικονομικά, η χρονιά των 19.000 διαρκείας, του παχυλού τηλεοπτικού, των περισσοτέρων χορηγών από κάθε άλλη χρονιά και του μποναμά της UEFA δείχνει για άλλη μια φορά να κλείνει με άνοιγμα, με παίκτες απλήρωτους και προπονητή των 100.000 ευρώ, την ώρα που 3 μήνες πριν η ΠΑΕ είχε διαρρεύσει ονόματα προπονητών με 1 εκ. ευρώ συμβόλαια.

Οι ΠΑΟΚτσήδες σαστισμένοι προσπαθούν να καταλάβουν πως γίνεται η ομάδα να είναι ακόμα και στους τρεις στόχους της την ώρα που στο πρωτάθλημα πάει για double score από την ομάδα που κέρδισε δυο φορές μέσα στην έδρα της λίγους μήνες πριν. Εκτός και αν ο στόχος του πρωταθλήματος λογίζεται σαν ενεργός εφόσον δεν αποβληθείς από το πρωτάθλημα πριν τον Μάιο.

Αυτός είναι ο ΠΑΟΚ του 2011 και αυτός θα είναι μέχρι ο πρόεδρος του να βάλει μυαλό, ευχή που πλέον ακούγεται σαν επίκληση για θαύμα.

Salaam Alaikum

Αυτή είναι η λέξη που τιτλοφορείται στις περισσότερες εφημερίδες και έχει σχέση με την απροθυμία του Βγενόπουλου να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του για εξαγορά του Παναθηναϊκου. Προδοσία! Προφανώς, το γεγονός ότι τα λεφτά είναι δικά του και ότι θέλει μπορεί να τα κάνει, δεν ενδιαφέρει τα εκατομμύρια των φιλάθλων του Παναθηναϊκού, που νιώθουν προδομένοι;  Ακόμα πιο πολύ πλάκα όμως έχουν οι διάλογοι που διαβάζουμε στο gazzetta.gr:

ΘΑΝΑΣΗΣ: Να μείνεις, Νικόλα, μη φεύγεις. (Ποιο κορόιδο θα έχουμε μπροστά να τρώει τα σκατά για να φαινόμαστε εμείς οι μάγκες που τα χώνουμε;)

ΠΑΤΕΡΑΣ: Όπως εσύ αποφάσισες να μου πεις εμένα να μείνω, και εσύ να αποδεχθείς την απόφαση να μη μείνω. Ανέλαβε εσύ, Θανάση. (Που μας το παίζεις και μάγκας…)

ΘΑΝΑΣΗΣ: Όχι, δεν θέλω. (Για μαλ..ες ψάχνεις; Εγώ έχω χτίσει ολόκληρο όνομα στο άθλημα που παίζω χωρίς αντίπαλο, εδώ με αντιπάλους γιατί να τα γκρεμίσω όλα;)

ΠΑΤΕΡΑΣ: Τώρα πρέπει να βρεθεί κάποιος πρόεδρος για να αναλάβει άμεσα στην ομάδα και εγώ θα είμαι στο πλευρό του. Ο πρόεδρος πρέπει να αποφασιστεί από εμάς. Γιάννη, τι λες; (…που έχεις και τις μετοχές;)

ΤΖΙΓΚΕΡ: Εγώ και η οικογένειά μου έχουμε πάρει την απόφαση να μην κάνουμε σε τίποτα πίσω σε αυτά που έχουμε πει. Δηλαδή δωρίζουμε το 25% των μετοχών, το οποίο μπορεί να το πάρει όποιος θέλει. Εγώ είμαι εδώ και περιμένω. Σε καμία περίπτωση εγώ και η οικογένειά μου δεν πρόκειται να αναμειχθούμε ξανά ενεργά με τον Παναθηναϊκό, αλλά εννοείται πως θα είμαστε πάντα κοντά στην ομάδα και θα συμμετέχουμε στις αυξήσεις με το 30% που θα μας αναλογεί. Ούτε προεδριλίκια μάς ενδιαφέρουν. (Βρείτε έναν πρόεδρο από αυτούς που κάνανε το συλλαλητήριο…)

ΠΑΤΕΡΑΣ: Ο πρόεδρος πρέπει να βγει τώρα. Αδαμάντιε, θέλεις να αναλάβεις; Εγώ προτείνω εσένα. (Και δεν είναι επειδή βγήκες στο αμπεμπαμπλόμ…)

ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ ΠΟΛΕΜΗΣ: Όχι, έχω δουλειές. (Εγώ για τα κεράσματα ήρθα!)

ΠΑΤΕΡΑΣ: Ο γιος σου θέλει να αναλάβει; (Διάολε, πάλι στην οικογένεια έπεσε…)

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΠΟΛΕΜΗΣ: Όχι, διότι δεν έχω το ανάστημα να αναλάβω πρόεδρος. (Θα γίνω ρόμπα στους φίλους μου, άσε που κυνηγάω και ένα γκομενάκι αυτόν τον καιρό που είναι Ολυμπιακός!)

ΠΑΤΕΡΑΣ: Μήπως τελικά να αναλάβει ο πατέρας σου; (Διάολε, το πάτερν του αμπεμπαμπλόμ φταίει! Πρέπει να ξεκινάει κάθε φορά από διαφορετικό άτομο!)

ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ ΠΟΛΕΜΗΣ: Θα το σκεφτούμε. (Αν έχει στην ΠΑΕ το ίδιο catering…)

ΠΑΤΕΡΑΣ: Σήμερα κιόλας πρέπει να βρούμε λύση. (Εγώ σπίτι σαν πρόεδρος δεν πάω! Θα τους την φέρω σήμερα!)

ΤΖΙΓΚΕΡ: Βάσει νόμου δεν μπορούμε σήμερα να βγάλουμε πρόεδρο. Χρειάζονται 48 ώρες.

ΠΑΤΕΡΑΣ: Τότε ορίζουμε νέο συμβούλιο για την Πέμπτη το πρωί για να βγάλουμε κανονικό και όχι υπηρεσιακό πρόεδρο.

ΤΖΙΓΓΕΡ: Πέμπτη; Την Τετάρτη φεύγω για διακοπές στη Σουηδία. Θα εξουσιοδοτήσω τα ξαδέρφια μου να ψηφίσουν υπέρ του νέου προέδρου, όποιος και αν είναι αυτός. (Έχω ήδη κανονίσει ραντεβού με τον Άγιο Βασίλη στην γειτονική Φιλανδία! Χάνουμε την ώρα μας για τον ΠΑΟ να χάσουμε και τις διακοπές μας;!)

Αυτές τις μέρες ο Παναθηναϊκός ζει ιστορικές στιγμές αφού κινδυνεύει από ομάδα συνυφασμένη με την βιομηχανική και κυρίως εφοπλιστική αφρόκρεμα της Ελλάδας να «καταλήξει» σε ομάδα που για να πορευτεί δεν θα χρειάζεται τα εκατομμύρια τους αλλά πολύ αγάπη, στήριξη, καλή διαχείριση και πρόσωπα κοινής εμπιστοσύνης για να την διοικήσουν. Ας μην τρομάζουν οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού. Υπάρχει ζωή και μετά τα εκατομμύρια των εφοπλιστών. Πάντα στα δύσκολα γίνεται το απαραίτητο ξεσκαρτάρισμα, και μένουν αυτοί που πραγματικά αγαπάνε την ομάδα. Στα δύσκολα είναι που οι φίλαθλοι θα πρέπει να στηρίξουν οικονομικά την ομάδα τους. Και σε πιθανές επιτυχίες, η ηδονή θα είναι η μεγαλύτερη δυνατή. Γιατί όταν πανηγυρίζεις μια επιτυχία θα ξέρεις ότι δεν την κέρδισες χάρη των εκατομμυρίων ενός εφοπλιστή, αλλά γιατί εσύ, ο διπλανός σου στην κερκίδα, ο άρρωστος με τον ΠΑΟ γείτονας σου, ματώσατε οικονομικά για αυτήν. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά, από το να ξέρεις ότι είσαι μέρος της ιστορίας μιας ομάδας, με οποιοδήποτε τρόπο σου αναλογεί (εισιτήρια διαρκείας, αγορά μετοχών, εκδρομή σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης κλπ) και όχι απλά ο θεατής που γίνεται μάγκας με τα «φρύδια» άλλων. Στην τελική τι πέτυχε πέρυσι και φέτος ο Παναθηναϊκός με τα εκατομμύρια των εφοπλιστών του; Ένα πρωτάθλημα που για να κερδίσει πανικόβλητος έστειλε τον Σπάθα στο παιχνίδι του ανταγωνιστή του και μια εξευτελιστική πορεία στην Ευρώπη.

Ναι υπάρχει αύριο και μετά τα λεφτά αυτών που βγάζουν λεφτά στο όνομα της ομάδας σας. Φτάνει να την στηρίξετε και να μην την απαξιώσετε.

Την στιγμή που Τούρκοι οπαδοί θα σηκώνουν τον Δικέφαλο Αετό, θα έχω πειστεί ότι τελικά το ποδόσφαιρο είναι το μόνο κοινωνικό φαινόμενο που δεν γνωρίζει σύνορα. Τον υψώσαν. Και ήταν στο παιχνίδι με της Μπεσίκτας με την Ραπίντ πριν 3 μέρες.

Η σημερινή βραδιά ήταν ο καλύτερος επίλογος ενός διημέρου που θα το θυμόμαστε για καιρό. Δεν είναι τόσο η νίκη ή η πρόκριση αλλά ο τρόπος που επιτεύχθηκε. Κατά την γνώμη μου, σε αυτό το παιχνίδι πιο μουδιασμένος – «φοβισμένος» ήταν ο κόσμος παρά οι παίκτες του ΠΑΟΚ. Αυτοί ξέρανε ότι είναι καλύτερη ομάδα από την Δυναμό, ο κόσμος όμως έλεγε για την πρόκριση… «Δύσκολα». Και όμως αυτή η αντιμετώπιση επηρέασε τους παίκτες το πρώτο ημίχρονο του αγώνα, που ήταν μονόλογος των φίλων του Χίτλερ. Ευτυχώς όμως, το απίστευτο παιχνίδι του Τσιρίλο (παράδοξο 1ο) ενέπνευσε τους υπόλοιπους παίκτες και μαζί με λίγη τύχη, το πρώτο 45λεπτό πέρασε αναίμακτα.

Στο δεύτερο ημίχρονο, ευτυχώς, η ομάδα συνειδητοποίησε ότι δεν έχει να κάνει με κανένα μεγαθήριο και αν παίξει την βασική μπάλα που ξέρει μπορεί άνετα να προκριθεί. Σε αυτό βοήθησε και η μαεστρία του Χάβου (παράδοξο 2ο) που σκέφτηκε να γυρίσει τον Φωτάκη από δεξί χαφ στο κέντρο, για να δώσει βοήθεια στον άρρωστο Ταλιμπάν Γκαρσία και τον Βιτόλο με τον χτυπημένο μηνίσκο. Επίσης ανέβασε λίγο περισσότερο τον Μπουσαϊντί μετατρέποντας το σχήμα σε (περίπου) 3-5-2. Μεγάλο ρίσκο αλλά και μεγάλη δικαίωση. Ο ΠΑΟΚ ανέβηκε, δημιούργησε ευκαιρίες και σε έναν τέλειο συνδυασμό των 2 επιθετικών του , που έχουμε να δούμε πολύ – πολύ καιρό, ο Σαλπιγγίδης σκόραρε (παράδοξο 3ο)!  Με αυτό το γκολ του μάλιστα κερδίζει και από το sombrero, ένα δίμηνο ασυλίας και υπομονής για το επόμενο γκολ του.

Από εκεί και πέρα, τα τσιράκια του Κλίντον δεν μπορέσαν να κάνουν ούτε φάση, εμφανώς απογοητευμένα που δεν θα τιμήσουν το νυχτερινό κέντρο που είχε κάνει κράτηση ο Σαμίρ. 30.000 από αυτούς θα έχουν το κασκολάκι που τους έκανε η διοίκηση δώρο, ώστε να βλέπουν το σήμα του ΠΑΟΚ και να θυμούνται ποιος έβαλε τέλος στα όνειρά τους για πορεία στην Ευρώπη μετά τα Χριστούγεννα.

Κάπου εκεί ο ΠΑΟΚ με 11 βαθμούς πέρασε σαν δεύτερος στον όμιλο, με 3 νίκες, 2 ισοπαλίες με την Μπρυζ παρακαλώ και 1 μόνο ήττα, φυσιολογική από την Βιγιαρεάλ στην Ισπανία. Μάζεψε τους απαραίτητους πόντους του ώστε να είναι ισχυρός τα επόμενα χρόνια στα προκριματικά, συνέχισε να είναι πρώτο θέμα στην ιστοσελίδα της UEFA, έδωσε την ευκαιρία στον κόσμο του για ένα ακόμα ταξίδι στην Ευρώπη ώστε να μεταλαμπαδεύσει την ιδέα του ΠΑΟΚ  και το σημαντικότερο όλων, επανέφερε το όνομα του στα χείλη των ποδοσφαιρόφιλων της Ευρώπης.

Για αντίπαλο θα ήθελα μια μεγάλη ομάδα, αφού και ο ΠΑΟΚ έχει αποδείξει ότι με αυτές τα καταφέρνει πολύ καλύτερα. Δεν θα αντέξω πάλι μια Ολλανδική, αλλά θα δεχτώ με χαρά μια Γερμανική.

Τέλος να ευχηθώ καλή επιτυχία στον συμπολίτη, θα είναι πραγματικά απολαυστικό να συνεχίσουν στην Ευρώπη οι 2 ομάδες της Θεσσαλονίκης, την ώρα που οι 3 της Αθήνας θα βρίσκονται στον καναπέ. Ας με συγχωρέσει η ΑΕΚ για αυτό, αλλά στην τελική δεν αποφασίζω εγώ ποιος θα περάσει, αλλά το αν η Ζενίτ χτυπήσει ή όχι το παιχνίδι.

Μπαλάφας, Αραμπατζής, Ηλιάδης.

Τα μωρά του Κωστίκου επιστρέφουν, πιο άγρια από ποτέ. Τούμπα, 19.30. Να είστε εκεί με δικιά σας ευθύνη, γιατί τόσο ταλέντο, δεν αντέχεται!