Σαν κεραυνός εν αιθρία έσκασε χθες αδέρφια μου η απόφαση του Τζίγγερ να παραχωρήσει το 25% των μετοχών της οικογένειας Βαρδινογιάννη στο μπλοκ Πατέρα – Βγενόπουλου και να κάτσει στη γωνία. Ο Γιάννης τελικά δεν πουλάει αλλά χαρίζει καθώς τα παλιά τα τζάκια, τα αρχοντικά και γαλαζοαίματα όταν τους πατήσεις το κάλο γυρίζουν το κεφάλι από την άλλη και σε περιφρονούν. Όπως έλεγε και η αείμνηστη Μαρίκα Νέζερ, «λεφτά, έχουμε», να μη μας βρίζουν θέλουμε.

Ο Γιάννης λοιπόν βαρέθηκε, αηδίασε κι αυτός και το σόϊ του απ τον διαρκή πόλεμο που τους έχει κηρύξει μια μεγάλη μερίδα των οπαδών της ομάδας και ετοιμάζεται να τη κάνει μετά από 31 ολόκληρα χρόνια. Τόσο εύκολο ήταν τελικά; Αρκούσαν δηλαδή μερικά μπινελίκια στο φιλικό με τη Τζένοα και κάτι πανό για να φύγει ο … «δυνάστης των ονείρων μας»;

Δηλαδή, θέλετε να μου πείτε πως τόσο καιρό ο Γιάννης δεν καταλάβαινε ότι τον φτύνουν αλλά νόμιζε ότι βρέχει; Και τώρα ξαφνικά που το κατάλαβε είπε να χαρίσει; Τώρα που πέρασε ένα καλοκαίρι χωρίς αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και με ένα δάνειο να τρέχει για να καλύψει τις ανάγκες της ΠΑΕ;

Εσένα τώρα αγαπητέ αναγνώστη αν έρθει κάποιος και σου πει ότι σου χαρίζει μια Ρολς Ρόϋς, δεν θα πετάξεις απ τη χαρά σου; Μην πεις το αντίθετο. Η πρώτη σκέψη θα είναι όχι απλά θετική, κωλοτούμπες θα κάνεις. Μετά θα σκεφτείς τα έξοδα συντήρησης, τα τέλη κυκλοφορίας, κάτι επισκευούλες που πρέπει να κάνεις, τη φύλαξή της να μη στη φάνε κουλουπού κουλουπού κουλουπού.

Ο Γιάννης λοιπόν χαρίζει μια Ρολς Ρόϋς και για μπόνους σου παρέχει και γκαράζ για δύο χρόνια. Με την προϋπόθεση να μην πουλήσεις κανένα απ τα ακριβά αξεσουάρ που έχει μέσα το αυτοκίνητο. Αυτό που δεν μας είπε ο Γιάννης είναι τι θα κάνει στην περίπτωση που οι Πατεροβγενόπουλοι πουλήσουν τελικά κάποιο … ακριβό γρανάζι της μηχανής (αν και είναι πολύ γενικό αυτό το «να μην πουλήσετε»). Θα μπορεί να πάρει τις μετοχές του πίσω απ τη στιγμή που θα τις έχει μεταβιβάσει;

Όχι βέβαια. Αυτό που θα μπορεί να κάνει θα είναι να το χρησιμοποιεί ως πρόσχημα για να μην συμμετέχει στις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου. Κι εδώ που τα λέμε, κοντά 30% δεν είναι και λίγο. Ποιος θα το καλύπτει αυτό το ποσό; Κι από κοντά θα είναι και οι «σύμμαχοι» Παυλοθανάσηδες που δεν θέλουν σπατάλες και διασπάθιση του παναθηναϊκού χρήματος με Μελίσσηδες και Χριστοδουλόπουλους, γιατί εκείνοι ήταν γατόνια όταν τους φόρτωνε ο Μπαλτάκος, ο κουμπάρος του Ιωαννίδη του Γιάννη ντε, τους Σταυρακόπουλους, τους Μυριούνηδες και τους Βουρτζούμηδες με τον … προϋπολογισμό του κράτους.

Ο δρόμος προς την ελευθερία λοιπόν είναι σπαρμένος με … κωλοδάχτυλα. Κι όσο κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι πρόκειται για αλλαγή σελίδας, εγώ μια απ τα ίδια βλέπω να έχουμε, μια πολυμετοχικότητα της τελευταίας διετίας, απλά θα εναλλάσονται τα ίδια πρόσωπα στο ρόλο των καλών και των κακών. Διότι εδώ που τα λέμε, οι «καλοί» βαφτίστηκαν έτσι επειδή κατάφεραν να πάρουν ένα νταμπλ απ τον «ημιθανή» Κόκκαλη. Αν ο … καβλωμένος Μαρινάκης αποδειχθεί «υγιέστερος» του προκατόχου του και αποφύγει τα χοντρά λάθη που εκ των πραγμάτων θα προκύψουν λόγω της απειρίας του (αν και νομίζω ότι κάποια δεν τα απέφυγε), ο «καπετάνιος στο πλοίο της καρδιάς μας» μπορεί να μετατραπεί σε … κολλητάρι του οχτρού και να σημαδεύεται με βελάκια στο νταρτς του οπαδικού δωματίου μας.

Για τέλος παραθέτω αυτούσια μια ενδιαφέρουσα άποψη αναγνώστριας του gazzetta.gr που προσωπικά ασπάζομαι απόλυτα.

“Ο ΟΠΑΠ, λοιπόν, βγάζει στο σφυρί το Βίντεο Λόττο, το Στοίχημα και τις Slot Machines. Γιατί έτσι μόνο το δημόσιο θα πάρει άμεσα χρήματα. Και εδώ ξεκινάει η σύγκρουση των ισχυρών. Με την προϋπόθεση να μην έχουν καμία ποδοσφαιρική ή μπασκετική ομάδα στην ιδιοκτησία τους. Εδώ και τρεις μήνες ο Μελισσανίδης συνεταιρίσθηκε με την ιταλική εταιρία Lottomatica και την Newrosoft του Μάκη Αγγελόπουλου για να χτυπήσουν τον διαγωνισμό των Slot Machines («φρουτάκια» – «κουλοχέρης»), διαθέτοντας το μεγάλο πλεονέκτημα να εγκατασταθούν στα πρατήρια διανομής υγρών καυσίμων που διαθέτει σε όλη την χώρα. Από εκεί και πέρα, ο Μελισσανίδης θα επιδιώξει να εμπλακεί στο Ιντερνετικό Στοίχημα μαζί με την Lottomatica, εκεί όπου αποφάσισαν να έχουν δυνατή παρουσία ο Κόκκαλης με την Ladbrokes, o Κοντομηνάς με την William Hill, η οικογένεια Βαρδινογιάννη που θα χτυπήσει και το Β’ιντεο Λόττο, η Sporting bet της Οντόνι, η Bwin και η Betfair και η οικογένεια Κοπελούζου αντιπροσωπεύοντας την ιρλανδική Pady Power. Ήδη το σχέδιο νόμου κατατέθηκε σε διαβούλευση και ο ΟΠΑΠ θα διενεργήσει διαγωνισμό για να διαθέσει το Βίντεο Λόττο σε τρεις πάροχους, τρεις πάροχοι θα είναι για τα φρουτάκια, με τον Κοντομηνά να θέλει να συνεργασθεί με εταιρίες κινητής τηλεφωνίας , όπου εκεί θα τοποθετηθούν (τα μηχανήματα) και τον Βαρδινογιάννη να θέλει να τοποθετήσει «φρουτάκια» στα πλοία της ΑΝΕΚ. Στο Ιντερνετικό Στοίχημα άδειες θα παίρνουν όσοι επιχειρηματίες θα μπορούν να καταθέσουν «τοις μετρητοίς» 15.000.000€ και θα παρακρατείται ένα ποσοστό της τάξης του 20% επί των μικτών κερδών.Εξυπακούεται ότι έξω από το παιγνίδι δεν θα μείνει ο Μπόμπολας που θα συνεργασθεί είτε με έναν από τους Κόκκαλη, Βαρδινογιάννη είτε και οι τρεις μαζί.Γι’ αυτό, λοιπόν, έφυγε ο Κόκκαλης, γι’ αυτό φεύγει ο Τζίγκερ, γι’ αυτό και δεν έρχεται ο Μελισσανίδης.”

ΥΓ. Το σπάσιμο της ρήτρας θεωρείται πώληση κύριε Γιάννη;

«Εμείς από εδώ και πέρα κοιτάμε τα παιχνίδια σε Ελλάδα και Ευρώπη. Τώρα, αν μας πάρει τηλέφωνο ο… Μέσι, τα πράγματα αλλάζουν»

Κάρλος Φρέϊτας, τεχνικός διευθυντής του Παναθηναϊκού

Ο άνθρωπος που πήρε αμυντικό χαφ αντί για στόπερ προκειμένου να στείλει τον Κατσουράνη στα στόπερ στην περίπτωση που χτυπήσει ή κλατάρει ο Ζιλμπέρτο Σίλβα (καταλάβατε τίποτα; ) και αριστεροδέξιο εξτρέμ αντί για σέντερ φορ επειδή στην ανάγκη παίζει και πίσω απ το σέντερ φορ που αν δεν είναι ο Σισέ θα είναι ο Πετρόπουλος, τώρα είναι έτοιμος να ξαναχτυπήσει. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες κάνουν λόγο για συμφωνία του με τον πατέρα του Λιονέλ Μέσσι. Ο δαιμόνιος Πορτογάλος σχεδιάζει να μετατρέψει τον Μέσσι σε τερματοφύλακα προκειμένου να αξιοποιήσει τον Καρνέζη σε ρόλο σέντερ φορ σε περίπτωση που πάθει χλαπάτσα ο Πετρόπουλος και σκουλαμέντο ο Σισέ. Σύμφωνα με τον Φρέϊτας ο νεαρός τερματοφύλακας έχει σωματοδομή σέντερ φορ και τσάμπα χαραμίζεται στον πάγκο του τριφυλλιού περιμένοντας να πάθει σκορβούτο ο Τζόρβας για να του πάρει τη θέση.

Το μόνο που απομένει για να κλείσει η μεταγραφή είναι να πείσει ο μπαμπάς Μέσσι την διοίκηση της Μπαρσελόνα ν αφήσει τον Λίο ελέυθερο.

Πράγμα που όπως εκτιμά ο Φρέϊτας δεν θα είναι και τόσο δύσκολο με δεδομένο το πρωτοφανές για την εποχή επίπεδο υγρασίας (καταλάβατε τίποτα; )

Εχεις πάρει που λες αγαπητέ αναγνώστη τη λίστα για τα ψώνια απ την κυρά σου και αφού της ρίχνεις μια τελευταία ματιά προσπαθώντας να θυμηθείς απ έξω τι γράφει (πράγμα συνήθως μάταιο) εφορμάς με το καροτσάκι σου γεμάτο με άδεια μπουκάλια μπύρας για επιστροφή και κατευθύνεσαι προς τα ράφια τα οποία αν και έχεις επισκεφθεί άλλες πεντακόσιες φορές στη ζωή σου συνήθως τα μπερδεύεις. Εγώ να σας πω την αλήθεια ζαλίζομαι μόλις μπω σε σούπερ μάρκετ. Θες η αλλοπρόσαλλη κίνηση του πλήθους, θες τα πολλά χρώματα, θες το γεγονός ότι το μάτι σου τρέχει για να βρει τον διάδρομο, το ράφι και τελικά το προϊόν που αποζητάς, τα παίζω ο άνθρωπος και όταν βγαίνω έξω στον καθαρό αέρα θέλω κανένα πεντάλεπτο για να συνέλθω.

Αλλά ας μην ξεφεύγουμε απ το θέμα μας. Το χαρτί το γράφει καθαρά: σέντερ φορ για πάγκο, κεντρικός αμυντικός με στοιχειώδη ευφυία και ταχύτητα και αν περισσέψουν λεφτά ένα επιτελικό χαφ αποφλοιωμένο με θύρα WiFi.

Κοιτάς και ξανακοιτάς τη λίστα, πηγαίνεις στο διάδρομο που γράφει «σοκολάτες – ζαχαρώδη – κεντρικοί αμυντικοί» αλλά δεν μπορείς να βρεις άκρη με τίποτα. Η μια ετικέτα γράφει «στόπερ με χαμηλά λιπαρά», η άλλη «λίμπερο με φτερά», τι στο διάολο να πάρεις απ αυτά τώρα;

Μάλλον τίποτα γιατί τα κόβεις και ακριβά και εν τω μεταξύ σ έχει πιάσει κι ένα άγχος γιατί σε ένα τέταρτο το σούπερ μάρκετ κλείνει, άσε που δεν πιάνει και το ρημαδιασμένο το κινητό εκεί μέσα και δεν μπορείς να καταφύγεις στη γυναίκα σου για επιπλέον οδηγίες.

Βλαστημάς μέσα απ τα δόντια και συνεχίζεις να ψάχνεις τα ράφια με τους σέντερ φορ.

«Σέντερ φορ ευθυτενείς και ψηλόλιγνοι», «σέντερ φορ κοντοί και γρήγοροι», «σέντερ φορ της μίας επαφής», τι να διαλέξεις πάλι; Μάλλον τίποτα για τους γνωστούς λόγους και προχωράς για το τρίτο προϊόν της λίστας σου, το αποφλοιωμένο επιτελικό χαφ. Όταν φτάνεις μπροστά στο ράφι με τα επιτελικά χαφ διαπιστώνεις με έκπληξη και οργή πως δεν υπάρχει τίποτ άλλο εκτός από ένα τσαλακωμένο και ανοιγμένο σακουλάκι με ένα αμφιβόλου προελεύσεως προϊόν. Ρίχνοντας μια πιο προσεχτική ματιά ανακαλύπτεις πως η ημερομηνία λήξης έχει παρέλθει και βρίζοντας μέσα απ τα δόντια σου κατευθύνεσαι προς την έξοδο αφού μάλιστα βλέπεις τις ταμίες στα περισσότερα γκισέ να έχουν αρχίσει ήδη την καταμέτρηση της ημέρας.

Κι ενώ είσαι έτοιμος να περάσεις έξω και να πάρεις τηλέφωνο τη γυναίκα σου για να της πεις πως δεν βρήκες τίποτα και … «άλλη φορά να έρχεσαι μόνη σου, μην με ξαναανακατέψεις μ αυτές τις μαλακίες», το μάτι σου πέφτει στο ράφι με τις προσφορές.

«Ηλεκτρονικός πολυκόφτης για φασόλια γίγαντες σε έξι άτοκες δόσεις» γράφει η ταμπελίτσα κι εσύ χαζογελάς ενώ γραπώνεις χαιρέκακα την ευκαιρία προλαβαίνοντας στο τσακ ένα ναύτη που μάλλον συνόδευε την θεία του με προβλήματα καταρράκτη απ ότι κατάλαβες και χαλβάδιαζε αρκετή ώρα τον πολυκόφτη. Παραδίπλα το μάτι σου πέφτει σε μια άλλη προσφορά: επιθετικοί πολυσουγιάδες για το ξελέπισμα του κυπρίνου, πληρώνεις κάτι λίγα κι αν δεν σου κάνει, το επιστρέφεις μέσα σ ένα χρόνο και παίρνεις τα λεφτά σου πίσω.

Με τον πολυκόφτη και τον πολυσουγιά στο καροτσάκι τρέχεις τώρα να προλάβεις να ξεφορτωθείς τα άδεια μπουκάλια μπύρας.

Ουφ! Στο τσακ τα κατάφερες, αφού μπροστά σου στην ουρά ήταν μια αντιπαθέστατη Αγγλίδα απ το Λίβερπουλ που ξεφόρτωσε καμιά οχτακοσαριά μπουκάλια. Πω πω, είπες από μέσα σου, πόσο πίνουν αυτοί οι Αγγλοι …

Στο ταμείο η υπάλληλος σε κοιτάζει με νυσταγμένο και επιτιμητικό ύφος όταν ακούμπησες την πραμάτεια σου στο πάσο για να πληρώσεις. Στριφογύρισε τον πολυκόφτη για αρκετή ώρα μέχρι να βρει το barcode με την τιμή, ενώ είναι σίγουρο πως από μέσα της έλεγε «πώς διάολο αγοράζουν αυτές τις μαλακίες»

Εσύ δεν δίνεις σημασία, εισπράτεις τα λεφτά απ τα μπουκάλια και βγαίνοντας έξω βγάζεις με γρήγορες κινήσεις το κινητό απ την κωλότσεπη και παίρνεις τηλέφωνο στο σπίτι.

- Ελα Σούλα. Λάκης εδώ. Κοίτα Σούλα, δεν βρήκα τίποτα απ αυτά που μου έγραφες στο χαρτί … μη φωνάζεις ρε μάνα μου … ρε κάτσε να σου πω … ψώνισα ρε μανίτσα μου … αφού δεν μ αφήνεις να μιλήσω … τι πήρα; … Πήρα ένα πολυκόφτη για γίγαντες κι ένα πολυσουγιά να ξελεπίζεις ψάρια … Το ξέρω ρε Σούλα πως δεν ήθελες αυτά … αλλά τα βρήκα σε τιμή ευκαιρίας … Τι να τον κάνεις τον πολυκόφτη, αφού σου έχω αγοράσει άλλους πέντε; Ρε Σούλα, αυτός είναι άλλο πράγμα. Ευρωπαϊκός, γερή κατασκευή. Γιατί δεν παίρνεις τον άλλο που αγοράσαμε πρόπερσι απ το πανηγύρι της Πάτρας να τον βάλεις να σκουπίζει τα χαλιά; Μη φωνάζεις ρε μανίτσα μου … Μια ιδέα είπα … Τέλος πάντων ρε Σούλα, εγώ τον ψώνισα κάτι θα τον κάνουμε. Το πολύ – πολύ αν δεν σ αρέσει δώστον δανεικό του χρόνου στη θειά σου τη Θανάσαινα που μας δίνει φρέσκα αυγουλάκια για τα μικρά. Τι είναι το άλλο; Πολυσουγιάς μανίτσα μου. Επιθετικός πολυσουγιάς για ψάρια ποταμίσια. Ωραίο πράμα! Τι σημαίνει αυτό; Δεν ξέρω ρε Σούλα, όταν τον δεις ρώτα τον. Το ξέρω ρε Σούλα πως δεν ήθελες τέτοια μαλακία, αλλά δεν γίνεται να το βάλεις να ξεβουλώνει τα σιφώνια; Μια ιδέα είπα ρε μάνα μου, μη φωνάζεις … Τα μπουκάλια; Αυτά ναι. Τα ξεφορτώθηκα! Ε είδες που με αποπαίρνεις; Εκανα και μια δουλειά της προκοπής , γαμώ τα σούπερ μάρκετ μου μέσα και τις ευκαιρίες τους!

Σε οποιαδήποτε προηγμένη ποδοσφαιρικά χώρα, η δική μας πρώτη αγωνιστική θα χαρακτηριζόταν απολύτως φυσιολογική. Καθώς ούτε ντροπή είναι, ούτε η συντέλεια του κόσμου να μην κερδίσει ο «μεγάλος» τον «μικρό». Ισα – ίσα που κάτι τέτοιο θα έπρεπε να μας γεμίζει με αισιοδοξία γιά το μέλλον, αφού φαίνεται πως το πρωτάθλημα μπορεί να γίνει πιό ανταγωνιστικό. Στον καταραμένο αυτό τόπο όμως, όταν ο Γολιάθ δεν νικά τον Δαυίδ τότε έρχεται η συντέλεια του κόσμου. Το μαστίγωμα και το αυτομαστίγωμα πάνε σύννεφο, η υψηλή κριτική και η αγανάκτιση έχουν την τιμητική τους, ενώ στο παιχνίδι εισέρχονται (αν και δεν έλειψαν ποτέ) πύρινες δηλώσεις γιά την διαιτησία που με το καλημέρα ξεκίνησε άσχημα γιά τα γούστα μας.

Τον χορό σύρουν τα ΜΜΕ, ευτυχισμένα και τυχερά καθώς βρήκαν δουλειά γιά κανένα μήνα, αν υπολογίσουμε πως παρεμβάλονται και οι υποχρεώσεις της Εθνικής ομάδας.

Ειδικά οι ραδιοφωνικές εκπομπές με παρεμβάσεις ακροατών ετοιμάζουν … χαρτόκουτες γιά να υποδεχτούν τα … κέρματα των φιλάθλων ένθεν κακείθεν που θα τηλεφωνούν γιά να διατρανώσουν την πίστη τους πως η ομάδα τους δεν είναι χειρότερη απ τις άλλες, ενώ βεβαίως δεν θα λείψουν κι εκείνοι που θα γκρινιάξουν γιά τις μεταγραφές, τους προπονητές και τους προέδρους.

C’ est la vie στην Ελλάδα του ποδοσφαιρικού μεσαίωνα, εκεί όπου το Χ του απαράδεκτου Παναθηναϊκού χαρακτηρίζεται … πλάτη με το καλημέρα έναντι του αιώνιου αντιπάλου που μπορεί να έχασε, αλλά ήταν μιά κλάση καλύτερος ως ομάδα.

Ας χαρούμε λοιπόν και ας απολαύσουμε τη στιγμή.

Το πανηγύρι άρχισε!

Η Αρλ είναι μιά πανέμορφη κωμόπολη στα Νότια της Γαλλίας, γεμάτη ρωμαϊκά μνημεία μεταξύ των οποίων δεσπόζει μιά αρένα τύπου «Κολοσσαίου».

Ο Βαν Γκογκ έζησε εκεί μόλις δύο χρόνια (1888-1889) και εμπνεύστηκε ούτε λίγο ούτε πολύ 300 ζωγραφικούς πίνακες!

Από το 1970, στην Αρλ διοργανώνεται ένα απ τα πιό διάσημα φωτογραφικά φεστιβάλ της Ευρώπης.

Και μιάς και αναφέρθηκα στην τέχνη της φωτογραφίας από φέτος ο επισκέπτης – φωτογράφος θα έχει την ευκαιρία μαζί με την αρένα τύπου Κολοσσαίο, να φωτογραφίσει και δύο αξιόλογα μπρούτζινα αγάλματα που αναπαριστούν τους Αρχαγγέλους να παίζουν ποδόσφαιρο. Μεταφέρθηκαν εκεί απ τα βάθη της Ρηνανίας και θα παραμείνουν γιά τουλάχιστον ένα χρόνο καθώς δένουν απόλυτα με το περιβάλλον…

Εδώ και ένα μήνα το FC Barcelona απέκτησε ένα πολύ ιδιαίτερο μέλος. Ο νεογέννητος Beeckman, γιός του 23χρονου φοιτητή αρχιτεκτονικής Wesley και της 24χρονης νοσοκόμας Annekke Maes απ το Nieuwerkerk, μια μικρή πόλη 60 χιλιόμετρα έξω απ τις Βρυξέλλες, πήρε το όνομα της αγαπημένης ομάδας των γονιών του και λέγεται … Μπάρσα!

Το ζευγάρι κατέληξε σ αυτή την όχι και τόσο συνηθισμένη απόφαση, αφού την ημέρα που συζητούσε για το όνομα που θα έπαιρνε το παιδί τους αν γεννιόταν αγόρι, κάνοντας ζάπιγκ στην τηλεόραση έπεσε πάνω σ έναν αγώνα των blaugrana.

Η Annekke είχε την ιδέα την οποία υιοθέτησε αμέσως και ο Wesley (σιγά μην το αρνιόταν).

Τώρα το ζεύγος περιμένει να μεγαλώσει λίγο ο μικρούλης τους για να τον πάρουν μαζί τους στο Camp Nou και να μπορέσει να ακούσει με τα αυτάκια του τους στίχους του ύμνου της ομάδας:

Εχει ένα όνομα γνωστό σε όλους, Μπάρσα Μπάρσα Μπάρσα!

ΥΓ. Αν αναρωτιέστε τι όνομα θα έδιναν στο παιδάκι σε περίπτωση που γεννιόταν κορίτσι, η απάντηση είναι απλή

Θα το έβγαζαν … Λόνα

Η τρέλα δεν πάει στα βουνά!

Τα όσα θλιβερά συνέβησαν προχθές στο Ελ Πάσο, φέρνουν στο μυαλό κάποια άλλα που είχαν συμβεί πέρυσι στις Σέρρες και σε κάνουν να προβληματίζεσαι γιά όσα πιθανόν να συμβούν μεθαύριο στο Περιστέρι. Εκεί όπου ο Παναθηναϊκός δίνει το πρώτο εν Ελλάδι φιλικό του παιχνίδι στην μετά Πατέρα εποχή. Ηδη κάποιοι ακονίζουν τα αντιΤζιγγερικά μαχαίρια τους (ελπίζω να μείνουν μόνο στις απειλές του πληκτρολογίου). Πάντως καλού-κακού η αστυνομία ας αγρυπνά. Γιατί αν συμβούν τίποτα … ομορφιές κανένας δεν θα δικαιούται να το παίζει έκπληκτος.

Δυστυχώς κάποιοι δεν πηγαίνουν διακοπές ή καλύτερα, κάνουν κι αυτοί την «προετοιμασία» τους …

ΥΓ. Και γιά να μην παρεξηγηθώ, οποιαδήποτε φωνή αντίδρασης στην ιδιοκτησία, καλοδεχούμενη. Τις … δυναμικές παρεμβάσεις δεν γουστάρω.

Σ αυτό το blog σπάνια γράφω καλά πράγματα για την ομάδα μου. Προτιμώ να τονίζω τα τρωτά, εκείνα που μ ενοχλούν ή που πρέπει ν αλλάξουν. Όμως αυτός ο Παναθηναϊκός που παρακολούθησα στα δύο φιλικά με Ιντερ και Μίλαν με υποχρεώνει να βγάλω το καπέλο στον Νίκο Νιόπλια και να πω πως αυτός ο Παναθηναϊκός ή καλύτερα αυτή η φιλοσοφία που εκφράζει ο Παναθηναϊκός στο γήπεδο είναι ό,τι καλύτερο θυμάμαι τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Δεν παραγνωρίζω ότι βρισκόμαστε σε φάση προετοιμασίας, δεν παραγνωρίζω ούτε τις ελλείψεις των αντιπάλων, ούτε τον βαθμό ετοιμότητάς τους.

Αυτό που εγώ βλέπω, είναι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τον Παναθηναϊκό να προσπαθεί να παίξει παιχνίδι κυριαρχίας απέναντι σε αντιπάλους που παλιά μόνο στο άκουσμά τους θα ταμπουρωνόταν πίσω και θα έλπιζε σε μια δυό φάσεις. Ο Παναθηναϊκός πιέζει ψηλά για να κλέψει τη μπάλα, όχι από «υποχρέωση», η μετάβαση απ την άμυνα στην επίθεση γίνεται ακαριαία και πάντα υπάρχει ένα πλάνο, ένας τρόπος να φτάσει στο τέρμα με οργανωμένο τρόπο και όχι στην τύχη.

Για μένα που τόσα χρόνια μπούχτισα να βλέπω βαθειές γιόμες απ την άμυνα στην επίθεση αυτό είναι βάλσαμο για τα μάτια μου.

Το να κάνεις πέντε πεντακάθαρες φάσεις για γκολ απέναντι στη Μίλαν στο πρώτο ημίχρονο και στο δεύτερο να έχεις δοκάρι, ένα κανονικό γκολ που μόνο ο διαιτητής δεν είδε (η μπάλα πέρασε τη γραμμή ένα μέτρο), άλλες 3 τουλάχιστον σπουδαίες ευκαιρίες για γκολ και απέναντί σου η Μίλαν να έχει μια καθαρή φάση στο 87’ και μια-δυό ακόμα φάσεις αναμπουμπούλας (όχι καθαρές ευκαιρίες) αποτυπώνουν ανάγλυφα το τι συνέβη σήμερα τα ξημερώματα στο Ντιτρόϊτ.

Η εικόνα του Παναθηναϊκού δεν άλλαξε ούτε απ τις πολλές αλλαγές του δευτέρου ημιχρόνου.

Ατομικά θα ήθελα να σταθώ σε μερικά σημεία.

- Στην πρώτη του εμφάνιση με την πράσινη φανέλα ο Ζαν Αλέν Μπουμσόνγκ έπαιξε σχεδόν ολόκληρο 90λεπτο και έδειξε πως μαζί με τον Καντέ μπορεί να συνθέσει ένα εξαιρετικό κεντρικό αμυντικό δίδυμο. Ανίκητος στο ψηλό παιχνίδι, έγκαιρος στις τοποθετήσεις του, με σωστές απομακρύνσεις (όχι διωξίματα πανικού), έδειξε να υστερεί μόνο όταν ο αντίπαλος τον έχει μπροστά του με τη μπάλα στο χόρτο, όπου φάνηκε κάπως αργός.

- Ο Καντέ που παρακολουθούμε στα φιλικά είναι πολύ καλύτερος απ τον περσινό Καντέ, πιο σίγουρος, με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και πολύ καλός στα μαν του μαν.

- Επιτέλους καλό παιχνίδι απ τον Γκοβού. Ανασταλτικά «κατάπιε» όποιον επιχειρούσε να τον περάσει στο κέντρο, ενώ στην επίθεση είχε ένα τετ-α-τετ, πέτυχε το γκολ που εξέθεσε τους διαιτητές, ενώ πιστώνεται μια καταπληκτική ασίστ στον Σισέ στο πρώτο μέρος. Ακόμα πάντως προσαρμόζεται αφού είναι ο παίκτης εκείνος που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον «ψάχνεται» για το πού θα δώσει τη μπάλα, πράγμα λογικό γι αυτή την περίοδο.

- Ο Νίνης συνεχίζει σε υψηλές στροφές πραγματοποιώντας εμφανίσεις κλάσης. Εύχομαι μόνο να είναι υγιής, γιατί πραγματικά φέτος μπορεί να είναι η χρονιά του.

- Ο Λέτο ξεκίνησε άσχημα, αλλά σε αντίθεση με πέρυσι που στα μισά παιχνίδια ήταν εξαφανισμένος, σήμερα όσο περνούσε η ώρα ανέβαινε βγάζοντας πείσμα και διάθεση στο γήπεδο. Αν γίνει και λίγο πιο ομαδικός … (ζητάω πολλά, το ξέρω)

- Ο Μαρίνος είναι σίγουρο πως θα φάει τη θέση του Σεϊταρίδη. Ο Γιούρκας πάντως δεν μοιάζει με τον γνωστό τουρίστα – πιλότο ακριβών σπορ αυτοκινήτων. Το θέμα είναι πότε θα κλατάρει … Το δεύτερο θέμα είναι μήπως τους προλάβει όλους ο Λουκάς (μπρρρρρρρρ)

- Αριστερά πίσω πρόβλημα. Ο Σπυρόπουλος δεν μπορεί με τίποτα, ο Νιόπλιας θα πρέπει να ετοιμάσει γρήγορα τον Ιωαννίδη, ενώ η μόνη αξιόπιστη εναλλακτική είναι ο Καντέ, κάτι τέτοιο όμως θα χαλάσει το κέντρο της άμυνας.

- Βύντρα και Σαριέγκι μπήκαν στο γήπεδο κι αμέσως θυμηθήκαμε τις παλιές καλές στιγμές της ομάδας με τις στραβοκλωτσιές και τις μπάπα μπούπα απομακρύνσεις.

- Αν ο Καραγκούνης συνεχίσει να παίζει τόσο λίγο (δηλαδή λιγότερο από 30 λεπτά ανά παιχνίδι) ίσως να το σκεφτώ να αγοράσω και διαρκείας φέτος! (μην με παρεξηγείτε, μπορεί να φταίει η υπερβολική δόση καφεϊνης)

Αυτά τα ολίγα και καλημέρα σας – καληνύχτα μας …

Οταν ο πρόεδρας τα σέρνει, ούλοι τρέμουνε την αποτυχία. Καθότι ο πρόεδρας βάζει τα λεφτά του και δεν γουστάρει να χάνει ποτές. Θέλει μόνο να κερδάει. Κι όταν δεν κερδάει φταίνε συνήθως οι άλλοι. Αν εγώ ας πούμε πάω κι αγοράσω ένα ερείπιο με 50 μύρια και πέσει στον πρώτο σεισμό, θα πρέπει να φταίει ο μηχανικός που το έχτισε τη δεκαετία του τριάντα κι όχι εγώ που πέταξα τα λεφτά μου. Γιατί όποιος τα σκάει έχει ούλα τα δίκια του κόσμου.

Μέχρι πριν μιά βδομάδα ο Χολέμπας και ο Μοντεστό ήταν απλά δύο απ τους παικταράδες που απέκτησε ο Θρύλος σ αυτή τη μεταγραφική περίοδο. Τώρα ο ένας μετατράπηκε σε Χολέρα και ο άλλος σε Μοδίστρα. Στα παιχνίδια με τη Μπέσα ο Λίνεν κέρδισε πόντους γιατί ο Ολυμπιακός αν και απέναντι σε τέτοιο αντίπαλο επέδειξε σοβαρότητα και στα δύο παιχνίδια, σημάδι μεγάλης ομάδας. Από χθες το βράδυ, ο Λίνεν μετατράπηκε σε αποδιοπομπαίο τράγο διότι (άκουσον άκουσον) παρότι η Μακάμπι δεν ήταν πολύ καλύτερη της Μπέσα (απλά λίγο πιό σφιχτή στην άμυνα), ο Ολυμπιακός δεν παρουσιάστηκε σοβαρός και με ψυχή και αποκλείστηκε.

Δηλαδή είπε ο Λίνεν να φανεί σοβαρός στη Μπέσα που της είχε ρίξει πέντε τεμάχια έξω και ασόβαρος με τη Μακάμπι που του έβγαλε την Παναγία στο Φάληρο και την κέρδισε 2-1 μόλις έμεινε με 10. Πραγματικά αξιοπρόσεκτη μεταστροφή.

Απ την άλλη ο πρόεδρας που τα σέρνει κάτω και τα ακουμπάει χοντρά, είπε να περιμένει πρώτα να αποκλείσει την Μακάμπι (γιατί άραγε; Αφού σίγουρο ήταν) και μετά να πάει ν αγοράσει αμυντικό χαφ και σέντερ φορ και τερματοφύλακα και πλάγιο μπακ.

Ο πρόεδρας που τα σέρνει κάτω εγκαινίασε την εποχή γκαλάκτικος στον Πειραιά. Μόνο που δεν φρόντισε να ρωτήσει τί τύχη είχαν οι αυθεντικοί γκαλάκτικος του Φλορεντίνο Πέρες

Μέχρι ο πρόεδρας να καταλάβει πως οι ομάδες δεν χτίζονται με το πάτημα ενός κουμπιού επειδή αυτός πήγε και τα έσκασε χοντρά, κανείς δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Κι αν γιά τον Λίνεν δεν υπήρχε αεροπλάνο γιά την επιστροφή, γιά τον επόμενο μπορεί να μην υπάρχει τρένο, πούλμαν ή ταξί. Αλλωστε και αυτόνανε που θέλει να φέρει, δεν τονε συγχώρησε ο προηγούμενος πρόεδρας επειδής αποκλείστηκε από κάτι τσίρκα απ τη Κύπρο, άσχετο αν ο πρόεδρας του έφερε 3 μεταγραφές δύο μέρες πριν τον πρώτο αγώνα (γιά να μην ξεχνιόμαστε, ε;)

Ετσι πέτε του τού Ερνέστου, αν και πρέπει να το ξέρει …

ΥΓ. Οπου «πρόεδρας» και «προηγούμενος πρόεδρας» βάλτε τις λέξεις «μεγαλοεπενδυτής» και «πρώην μεγαλοεπενδυτής».

Στη Λατινική Αμερική η μόδα της κολύμβησης παρέα με εκπαιδευμένα δελφίνια είναι ευρέως διαδεδομένη. Μιά τέτοια επιχείρηση στο Μεξικό διαφημίζει στο παρακάτω βίντεο ο Λιονέλ Μέσσι μαζί με την μνηστή του Antonella Rocuzzo.

Παπούτσια, πατατάκια, δελφίνια …

«Δελφίνι, δελφινάκι, πάμε πιό γρήγορα» λέει το λαϊκό άσμα. Ελπίζω όχι γιά να συναντήσουμε μιά ώρα αρχίτερα τον Ροναλντίνιο …

Οταν μιά ελληνική ομάδα νικά έστω και σε φιλικό αγώνα την πρωταθλήτρια Ευρώπης και νταμπλούχο Ιταλίας, δεν μπορεί παρά να αισθάνεται ευφορία και να προσβλέπει με αισιοδοξία στο μέλλον, ακόμα κι αν η αντίπαλός της αγωνίστηκε με αρκετούς «αναπληρωματικούς», ακόμα κι αν είναι πιό ανέτοιμη σ αυτή τη φάση απ την ελληνίδα αντίπαλό της.

Είναι λογικό να συμβαίνει αυτό, όμως λογικό και αναγκαίο είναι να μπει κάποιο φρένο στην υπεραισιοδοξία που μόνο καλός σύμβουλος δεν είναι. Διάβασα και άκουσα πολλά αυτές τις δύο μέρες και ομολογώ πως δεν πίστευα στα μάτια και στ αυτιά μου. Ο ένας δηλώνει σίγουρος πως θα ξανακατακτήσει το νταμπλ, ο άλλος ζητάει να γίνει από τώρα απονομή, ο τρίτος δηλώνει έτοιμος γιά μεγάλα πράγματα και στην Ευρώπη και γενικώς το καλάμι είναι μεγάλο και χωράει πολλούς επάνω.

Να υπενθυμίσω πάντως, πως ο Παναθηναϊκός ιστορικά έφερνε καλά αποτελέσματα με ομάδες (μεγάλες ή μικρότερες) που τον αντιμετώπιζαν ανοιχτά, που δεν ταμπουρώνονταν και δεν έπαιζαν γιά το 0 στα μετόπισθεν.

Το θέμα είναι πως γιά να κατακτήσεις τίτλους θα πρέπει να έχεις λύσεις και απέναντι σε τέτοιες … αντιτουριστικές αντιπάλους, όπου δεν θα σου αρκούν 2-3 επιτυχημένες αντεπιθέσεις γιά να καθαρίσεις την μπουγάδα.

Και όσο κι αν η εμφάνιση του Παναθηναϊκού με την Ιντερ ήταν εξαιρετική, δεν ξέφυγε απ τον κανόνα των επιτυχημένων αντεπιθέσεων. Στο θέμα της κατοχής της μπάλας και της σωστής κυκλοφορίας, ο Παναθηναϊκός δεν δείχνει ιδιαίτερα αλλαγμένος σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Κι αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στη λειτουργία της μεσαίας του γραμμής. Με λίγα λόγια το μεγάλο στοίχημα είναι αν ο Νίνης αντέξει φέτος στο ξύλο και αν μπορεί να τροφοδοτεί σωστά τους επιθετικούς σε κοντρόλ επιθέσεις. Τότε τα πράγματα θα είναι πιό εύκολα γιά τους πράσινους και η άλωση των … Τροπολιτσών πιό απλή. Αν όχι, τότε η προσφυγή στις παλιές και δοκιμασμένες μεθόδους των Καραγκούνιων πτώσεων και γυροβολιών φαντάζει μονόδρομος με αντιαισθητικά και αμφίβολα αποτελέσματα.

Κατά τη γνώμη μου ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν ακόμα ένα καλό επιτελικό χαφ, αλλά αυτό θα έστελνε ακόμα πιό βαθειά στον πάγκο τον … ιστορικό αρχηγό της ομάδας.

Και έτσι προκύπτει γιά τον Νιόπλια το δεύτερο στοίχημα της φετινής σεζόν. Να πείσει τον Καραγκούνη πως γιά το καλό της ομάδας αλλά και τη δική του υστεροφημία αυτή η χρονιά θα πρέπει να είναι η τελευταία του.

Το πόσο καλά έπαιξε σήμερα τα ξημερώματα στο Τορόντο ο Παναθηναϊκός κόντρα στην Ιντερ δεν είναι ανάγκη να το διαβάσετε από μένα. Σίγουρα υπάρχουν άλλοι πιο ειδικοί στους ύμνους και τους διθυράμβους που με αφορμή μια καλή εμφάνιση μπορούν να κάνουν και τον Σαριέγκι … Μπεκενπάουερ. Είναι αλήθεια πάντως πως η ομάδα μας απέδωσε εξαιρετικά στο πρώτο ημίχρονο και ήταν εμφανώς βελτιωμένη σε σχέση με την εικόνα που έδειξε στα προηγούμενα φιλικά.

Είναι γεγονός ακόμη πως υπάρχουν κάποια στοιχεία που σε κάνουν να αισιοδοξείς, όπως για παράδειγμα το ότι οι παίκτες δείχνουν πιό δυνατοί απ την προηγούμενη χρονιά. Το να δουλέψεις πάνω στη δύναμη σε περίοδο προετοιμασίας μπορεί να φαντάζει αυτονόητο, δεν είναι όμως εύκολο όταν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις ξεκινούν νωρίς στις αρχές Αυγούστου για παράδειγμα ή ακόμη νωρίτερα.

Χρόνια είχε ο Παναθηναϊκός να απολαύσει μια κανονική προετοιμασία στην οποία να δουλέψει το ίδιο καλά τα κομμάτια της φυσικής κατάστασης, της «ταχυδύναμης», της έκρηξης, της αλτικότητας, στοιχείων που σίγουρα χρειάζεται μια ομάδα για να μπορεί να ξεδιπλώσει στο χορτάρι τις όποιες αρετές της ή να εφαρμόσει σωστά την τακτική της.

Ο φετινός Παναθηναϊκός μπορεί να μην βρίθει από νέα πρόσωπα, όμως δείχνει πιο μονταρισμένος και δυνατός, ένα σκαλί καλύτερος απ αυτό που ήταν πέρυσι.

Αν αυτό θα φτάσει για να κατακτήσει και πάλι η ομάδα τους στόχους της δεν το γνωρίζω, γιατί βλέπετε στο ποδόσφαιρο δεν παίζεις μόνος, παίζουν και οι αντίπαλοι. Το βέβαιο πάντως είναι πως η ομάδα «χτίζεται» σωστά, με ηρεμία και όταν στο παζλ προστεθεί και ο Μπουμσόνγκ θα μπορούμε να μιλήσουμε με μεγαλύτερη σιγουριά για το μέλλον.

Πάντως δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως ενώ οι «παλιοί» Σισέ – Λέτο – Νίνης συνεννοούνται με κλειστά μάτια, ο «καινούργιος» Γκοβού χρειάζεται ακόμα ένα διάστημα προσαρμογής.

Άλλη μια απόδειξη πως οι ομάδες δεν γίνονται απ τη μια στιγμή στην άλλη, δεν είναι «συλλογές κοσμημάτων» αλλά απαιτείται χρόνος και πρόγραμμα.

Στις ομάδες που δεν έχουν οικονομικά προβλήματα, ο ρόλος του τεχνικού διευθυντή μοιάζει με αυτόν του εκλέκτορα κάποιας εθνικής ομάδας. Εχει δηλαδή να διαλέξει παίκτες από μια τεράστια δεξαμενή και απλά πρέπει να προσέξει να πάρει τους καλύτερους για την ομάδα. Πώς δήλωσε ο Μαντσίνι μετά την απόκτηση του Κολάροφ ότι θέλει δύο παίκτες παγκόσμιας κλάσης σε κάθε θέση; Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν έχεις για πρόεδρο κάποιον Σαουδάραβα που το πηγαίνει το πετροδολλάριο με την κάνουλα. Όταν πάλι αφεντικό σου είναι ο Γιάννης ο σωφέρ, τότε η δουλειά σου δεν είναι τόσο να ασχολείσαι με την αγορά, αλλά με τον τύπο. Η δουλειά σου είναι να υπεραμυνθείς των μίζερων επιλογών που προκύπτουν απ το πενιχρό σου μπάτζετ.

Κατά συνέπεια, δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία οι ποδοσφαιρικές σου γνώσεις, όσο η ευστροφία σου, η ετοιμολογία σου και γενικά πρέπει να είσαι περισσότερο συνδικαλιστής σε αμφιθέατρο της Νομικής παρά τεχνικός διευθυντής. Στον φετινό Παναθηναϊκό φαίνεται πως τα λεφτά είναι λίγα αλλά η πολιτική περισσεύει.

Παραθέτω λοιπόν μερικά αποσπάσματα από πρόσφατη συνέντευξη του Κάρλος Φρέϊτας και σε παρένθεση βάζω τις πραγματικές τους σκέψεις την ώρα της ερώτησης.

-Με τον κεντρικό αμυντικό τι γίνεται;

«Δεν μπορούμε να λέμε όλα όσα κάνουμε στον Τύπο. Δουλεύουμε όμως κάθε μέρα για να λύσουμε αυτό το πρόβλημα με τον καλύτερο τρόπο. Αν είχαμε ένα τσεκ επιταγών και απλά μας έλεγαν να το υπογράψουμε, θα ήταν απλό να πάρουμε ακόμη και τον Τζον Τέρι. Δεν είναι έτσι όμως και πρέπει να κάνουμε την δουλειά μας όπως πρέπει».

(Με το … καρνέ επιταγών που έχουμε, ψάχνουμε κάποιον ελεύθερο, κάτω από 38 χρονών, γνωστό στο ευρύ κοινό που τουλάχιστον να μην τραυματιστεί μέχρι να φτάσει στο αεροδρόμιο)

-Τις επόμενες μέρες αισιοδοξείτε ότι θα έχουμε κάτι;

«Έτσι νομίζω. Έχουμε έναν μήνα ακόμη μπροστά μας».

(Λυσσάξατε πιά. Να τον βρείτε εσείς τον διάσημο που θα έρθει και θα μας πληρώσει κι από πάνω)

-Ναι αλλά προφανώς θέλετε τον παίκτη γρήγορα…

«Ναι. Και η Ρεάλ αυτό θέλει να κλείσει το ρόστερ της όσο το δυνατόν γρηγορότερα, αλλά αυτό δεν είναι εύκολο. Αν δείτε την αγορά δεν κινείται και πολύ. Όλοι περιμένουν τις τελευταίες δύο εβδομάδες για να κλείσουν τα ρόστερ τους. Επειδή τώρα τα μπάτζετ δεν είναι και τόσο μεγάλα. Χρειάζεται υπομονή για να κλείσουμε το θέμα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο».

(Καλά, είμαι μεγάλος γάτος. Μέχρι να κλείσει η Ρεάλ τον Μαϊκόν μπορώ να λέω μαλακίες με το κιλό)

-Έχετε περισσότερες από μία λύσεις με τις οποίες ασχολείστε;

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες ασχολούμαστε με τρεις τέσσερις περιπτώσεις. Ξέρουμε όμως ποιος είναι αυτός που πραγματικά θέλουμε. Ο πρώτος στόχος».

(Οπου φυσιολογικές συνθήκες, σημαίνει να υπάρχουν λεφτά. Υπό … αφύσικες συνθήκες δεν ασχολούμαστε με τίποτα).

-Μπορούμε να μιλήσουμε πιο ειδικά; Για παράδειγμα για τον Γκαλάς. Έχει τελειώσει το θέμα, είναι δύσκολο;

«Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Όμως ίσως να χρειαζόμαστε κάποιον ψηλότερο. Αν δεις το ύψος των αμυντικών μας κυμαίνεται εκεί στο 1.82-1.83».

(Κάποιον ψηλότερο που να έρθει με κάτι … ψιλά)

-Δηλαδή περίπου 1.85;

«Ψηλότερο. Να είναι καλός στον αέρα».

(Ψηλότερο ρε. Σαν τον Φασούλα ένα πράγμα)

-Ο Κρις όμως είναι 1.83 αλλά πολύ καλός στον αέρα…

«Πολύ καλός ναι. Αλλά πολλά παιχνίδια κρίνονται στις στημένες φάσεις. Μερικές φορές χρειάζεσαι αυτά τα χαρακτηριστικά».

(Πολύ καλός, αλλά ακριβός. Για τις στημένες φάσεις θέλεις κάτι φτηνότερο. Πόσο κάνει ένας τοίχος ας πούμε;)

-Πότε θα τελειώσει το θέμα;

«Όποτε αυτό είναι δυνατό. Έχουμε να κάνουμε με πολλά πράγματα. Όταν θες καλούς παίκτες είναι πιο δύσκολο να τους πάρεις. Θέλει υπομονή».

(Όταν θέλεις καλούς παίκτες χωρίς λεφτά χρειάζεται μεγάλη υπομονή. Πόση; Εχει ο μεγαλοδύναμος. Μπορεί και 40-50 χρόνια)

-Σε ποιο επίπεδο έχετε εμπλακεί σε όλα αυτά τα θέματα, επειδή είστε λίγο καιρό στην ομάδα;

«Από την πρώτη μέρα. Δεν είμαι εδώ για να βλέπω, είμαι εδώ για να δουλέψω. Ασχολούμαι λοιπόν και με αυτούς που θα έρθουν, αλλά και με αυτούς που θα φύγουν».

(Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα με τι μαγαζάκι έχω να κάνω)

-Με αυτούς που θα φύγουν τι γίνεται;

«Δουλεύουμε πάνω σ’ αυτό. Αν κοιτάξετε το ρόστερ, υπάρχουν πολλά νέα παιδιά. Είναι σημαντικό να αισθανθούν την ομάδα. Όταν πάμε το επόμενο ταξίδι θα είναι μικρότερος ο αριθμός».

(Μπορεί να μην έχουμε να πληρώσουμε αεροπορικά για όλους)

-Πόσο δύσκολο είναι να παραχωρηθούν ποδοσφαιριστές που δεν αγωνίστηκαν πολύ τα τελευταία χρόνια;

«Το είπες μόνος σου. Είναι πολύ δύσκολο. Όπως είπα τις τελευταίες δύο εβδομάδες η αγορά θα είναι διαφορετική».

(Πολύ δύσκολο. Δεν υπάρχουν πολλές ομάδες σαν τον Παναθηναϊκό που ψάχνει ακριβώς τέτοιους παίκτες)

-Αν έρθει πρόταση για κάποιο μεγάλο όνομα τι θα κάνετε;

«Για μας αυτοί οι παίκτες είναι κλειδιά. Είναι στην ομάδα και θα είναι την ερχόμενη σεζόν».

(Δεν πρόκειται να έρθει, αλλά αν έρθει θα τον πουλήσουμε πανηγυρίζοντας!!! )

-Είναι σοφό να δώσεις σε κάποιον δύο φορές τα λεφτά που αξίζει, ή είναι σοφό να περιμένεις για να κάνεις το σωστό deal;

«Το σοφό είναι να βρεις την καλύτερη λύση με το χαμηλότερο δυνατό κόστος».

(Σοφό είναι να μην κάνεις ηλίθιες ερωτήσεις. Λες και δεν ξέρεις εσύ ότι δεν υπάρχει σάλιο)

-Πέρα από κεντρικό αμυντικό ψάχνεται και σε άλλες θέσεις; Μέσο για παράδειγμα ή επιθετικό;

«Έχουμε ανοιχτό μυαλό. Θέλουμε την καλύτερη ποιότητα και θα ξοδέψουμε μέχρι το τελευταίο ευρώ που διαθέτουμε γι’ αυτό. Ακόμη και την τελευταία μέρα των μεταγραφών κάτι μπορεί να γίνει».

(Μόλις το είπα, Μετά τον κεντρικό αμυντικό θα μας μείνει ένα ευρώ για τις υπόλοιπες μεταγραφές. Εχει ο Θεός …)

-Ο Μπορντόν πήγε στο Κατάρ επειδή βρήκε καλύτερο συμβόλαιο. Πως μπορεί ο Παναθηναϊκός να αποφύγει περιπτώσεις παικτών που ψάχνουν απλά τα χρήματα;

«Δεν μπορώ να εξηγήσω τους σκοπούς κάθε παίκτη ξεχωριστά. Ίσως κάποιος στα 34 του να ψάχνει να βρει ένα καλό συμβόλαιο επειδή είναι το τελευταίο της καριέρας του. Γνωρίζουμε την νοοτροπία του καθενός και τους στόχους του. Για τον Μπορντόν σας ρωτάω: Είναι αλήθεια ότι είχε πρόταση από τον Παναθηναϊκό;».

(Κι εγώ στη θέση του Μπορντόν το ίδιο θα κανα)

-Θεωρείτε ότι ο Κρις χρησιμοποίησε τον Παναθηναϊκό;

«Δεν θέλω να μιλήσω με αυτούς τους όρους. Είναι λογικό έναν παίκτη σαν τον Κρις να τον θέλουν πολλοί. Και η ομάδα του να τον κρατήσει».

(Θεωρώ πως εμείς χρησιμοποιήσαμε τον Κρις για να μην μας τα σκοτίζουν για μια –δυό βδομάδες και να κάνουμε καμιά βουτίτσα)

-Μιλάτε αρκετά για τα χρήματα…

«Δεν μιλάω για τα λεφτά αλλά με τη λογική. Το να ξοδεύεις δεν σημαίνει ότι θα φτιάξεις και την καλύτερη ομάδα. Αν ίσχυε αυτό η Πόρτο δεν θα έπαιρνε το Champions League και η Ελλάδα το Euro».

(Μιλάμε με τις εξαιρέσεις επειδή ο κανόνας δεν μας συμφέρει)

-Για τον αμυντικό μέχρι πόσα χρήματα μπορείτε να δώσετε;

«Δεν είναι χρηματικό το θέμα. Πρέπει να βρούμε την καλύτερη λύση. Έχει να κάνει με θέμα νοοτροπίας, αθλητικά προσόντα και τι θέλει να κάνει στην καριέρα του».

(Λεφτά έχουμε. Την καλύτερη λύση ψάχνουμε. Απλά λείπει ακόμα σε διακοπές ο Πουγιόλ)

-Ο Κρις και ο Γκαλάς δεν είναι ψηλοί. Εσείς μας είπατε για άλλα χαρακτηριστικά, έναν ψηλό στόπερ. Άρα είναι καλό να ασχολείστε μαζί τους αφού δεν έχουν αυτά που ψάχνετε;

«Μιλάτε για σημαντικά ονόματα. Όταν πρόκειται για τόσο σημαντικά ονόματα μπορεί να έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά».

(Κάτσε ντε. Αυτό με τους ψηλούς σήμερα το σκεφτήκαμε σαν δικαιολογία)

-Ένα από τα πρώτα χαρακτηριστικά είναι το αν είναι ηγέτης;

«Το βασικό είναι ποιος θα έρθει να πάρει τη φανέλα αμέσως και να βοηθήσει».

(Αν τη βλέπει τη φανέλα, γιατί όταν είσαι υπερήληξ μπορεί να έχεις και κανένα πρόβλημα όρασης)

-Έχετε καλές σχέσεις με άλλες ομάδες όπως η Μίλαν και η Μπαρτσελόνα. Έχετε μιλήσει μαζί τους;

«Αυτό είναι κάτι που θέλω να κάνω μετά την πρώτη Σεπτέμβρη. Ο χρόνος τώρα είναι πολύτιμος. Όταν έρχεσαι στη μέση της μεταγραφικής περιόδου πρέπει να λύσεις συγκεκριμένα προβλήματα».

(Από Σεπτέμβρη θ αρχίσω τα ταξιδάκια στην Ευρώπη. Τώρα με τις ζέστες μια χαρά είναι η Ελλάδα).

-Αυτή την περίοδο δηλαδή δεν θα δούμε κάποια νέα παιδιά από την Μπαρτσελόνα για παράδειγμα;

«Όχι. Μιλάμε για νέα παιδιά που έχουν να κάνουν με τη δική του στρατηγική».

(Θα δείτε. Αν πάτε στη Βαρκελώνη.)

-Ο Παναθηναϊκός έχει καλή ακαδημία. Βλέπετε τον Μαυρία για παράδειγμα…

«Όταν υπάρχει ταλέντο, πρέπει να δίνεις χώρο για να το δείξουν».

(Απ τους πιτσιρικάδες της Μπαρσελόνα στον Μαυρία, όσο να ναι, απότομα αλλάξαμε θέμα … )

-Όταν όμως υπάρχουν νέα παιδιά δεν είναι δύσκολο να πάρεις τον τίτλο; Επειδή υπάρχει η πίεση…

«Αν δείτε την Μπαρτσελόνα έχει τον Μπόγιαν και άλλα παιδιά και είναι πρωταθλητές. Ίσως το κάνει μόνο η Μπαρτσελόνα αλλά υπάρχει το παράδειγμα».

(Ξέχασα να πω και το Μέσσι και το Πέδρο. Σ άλλη συνέντευξη θα το θυμηθώ να το ξεφουρνίσω κι αυτό)

-Πως είναι η συνεργασία σας με τον προπονητή;

«Πολύ καλή μέχρι τώρα. Δουλεύει σκληρά, θέλει τίτλους, έχει καλή σχέση με τους παίκτης».

(Δηλαδή, σου λέω τι κάνει με τους άλλους, όχι μαζί μου …)

-Είστε κοντά στον τρόπο σκέψης, στην νοοτροπία;

«Θεωρώ ότι οι Πορτογάλοι και οι Έλληνες πάνω κάτω έχουμε την ίδια νοοτροπία. Είμαστε Μεσόγειοι».

(Και ξέρουμε και από καλό λάδι …)

-Για τα μεταγραφικά συμφωνείτε μαζί του; Για παράδειγμα ακούγετε ότι ο προπονητής ήθελε τον Κρις. Μας είπατε ότι ο Κρις δεν είναι αρκετά ψηλός…

«Σας το έχει πει συγκεκριμένα; Θέλει το καλύτερο για την ομάδα κι εγώ το ίδιο. Συμφωνήσαμε ότι θέλουμε κάποιον ψηλό».

(Παραμύθι που τρώει κι αυτός ο δόλιος …)

-Αυτός ο παίκτης που θα είναι η ιδανική επιλογή, θα είναι σημαντικό όνομα ή κάποιο νέο παιδί;

«Θα είναι σημαντικό μέλος της ομάδας. Σέβομαι τους προπονητές και όλους τους Έλληνες. Δεν ήρθα εδώ για να περάσω τη δική μου νοοτροπία. Σας παρακαλώ όμως σεβαστείτε ότι μερικές φορές μπορούμε να κάνουμε καλύτερα πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Τι είναι ο διάσημος παίκτης; Πρέπει να είναι 35 ετών; Ή να είναι 20; Οι παίκτες πρέπει να έχουν φρέσκα μυαλά και να βοηθούν την ομάδα».

(Τι είν αυτό που το λένε αγάπη; Αυτές τις μαλακίες να περιγράφεις τον ιδανικό παίκτη όταν δεν θέλεις να πεις ότι θα αγοράσεις τον Μπίαρσμιρ, έμαθα πως τις πρωτοεφάρμοσε ο Τεν Κάτε με τον Αντωνίου. Δεν πήγαν κι άσχημα. Πέρασε το καλοκαίρι …)

-Οι οπαδοί όμως σας είπαν ότι θέλουν καλό όνομα…

«Ήταν ευγενικοί. Και θέλουν να κερδίζουν όπως κι εγώ».

(Ελπίζω όταν αγριέψουν να είμαι μακριά)

-Ναι αλλά η ομάδα ψάχνει χρόνια κεντρικό αμυντικό και θα προτιμούσαν κάποιο καλό όνομα…

«Ο Μπεκενμπάουερ δεν παίζει αυτή την εποχή».

(Και ο Μαλντίνι. Και ο Μπαρέζι. Μπουαχαχάααααααααααα)

-Ο Γκαλάς όμως είναι καλό όνομα…

«Αυτό που εγγυόμαστε είναι πως οι παίκτες που κοιτάμε θα έρθουν εδώ και θα βοηθήσουν την ομάδα. Θα την κάνουν πιο δυνατή. Διαφορετικά δεν είναι χρήσιμο να τους φέρουμε».

(Δηλαδή σου λέω τώρα πως ο Γκαλάς θα την αποδυνάμωνε την ομάδα, αλλά εσύ είσαι τόσο μαλάκας που δεν το κατάλαβες)

-Αν η κορυφαία σας επιλογή έχει συμβόλαιο με άλλη ομάδα, υπάρχει δυνατότητα να πληρώσει ο Παναθηναϊκός για να κάνει την μεταγραφή;

«Το θέμα δεν είναι αν μιλάμε για ελεύθερη μεταγραφή ή να πληρώσουμε λεφτά. Δεν έχουμε τέτοια όρια. Το θέμα είναι πόσοι παίκτες στην αγορά είναι ικανοί να βοηθήσουν τον Παναθηναϊκό. Είναι μια ομάδα που νικάει. Δεν ξέρω πολλούς που θα έρθουν και θα βοηθήσουν άμεσα».

(Να που σου το ξεφούρνισα! Αυτός που θα έρθει μην περιμένεις να βοηθήσει άμεσα. Το πιασες το υπονοούμενο μεγάλε μεγάλε;;; )

-Ναι αλλά έχετε οικονομικό όριο…

«Αν η Ρεάλ έχει τέτοια όρια, όλα τα άλλα κλαμπ έχουν τα ίδια προβλήματα».

( Πότε θ αρχίσει πάλι να ξοδεύει ο Πέρες, να δούμε τι παράδειγμα θα λέω μετά. Α! Ότι δανείστηκε ο Ροσέλ!!! )

-Μπορούμε να ρωτήσουμε για ονόματα…

«Όχι δεν μιλάω. Σέβομαι τον Τύπο, υπήρξα δημοσιογράφος, αλλά πρέπει να σεβαστείτε κι εσείς την δουλειά μου. Όταν τελειώσουν οι υποθέσεις να μιλήσουμε κανένα πρόβλημα».

(Ούτ εγώ δεν ξέρω ονόματα βρε άνθρωπε. Τι να σου πω; Ανοιξε κανέναν τηλεφωνικό κατάλογο. Εχει πολλά ονόματα εκεί)

-Λένε ότι γνωρίζετε καλά την αγορά της λατινικής Αμερικής…

«Επίσης γνωρίζω της Κορέας και της Ιαπωνίας. Μου αρέσουν και βελτιώνονται».

(Επίσης ξέρω να μαγειρεύω βακαλάου σούπα)

-Πόσοι παίκτες πρέπει να υπάρχουν στο ρόστερ; 24 ή 25 για παράδειγμα;

«Είναι ένας λογικός αριθμός».

(Ιδέα δεν έχω, αλλά όποιο νούμερο και να μου έλεγες, λογικό θα το έβρισκα)

-Υπάρχουν τέσσερις τερματοφύλακες χωρίς να βάζουμε τον Ραντοβάνοβιτς. Θα φύγει κάποιος;

«Μετά την Αυστρία θα μιλήσουμε με τον προπονητή και τον αντιπρόεδρο για να πάρουμε την απόφαση».

(Εχουμε παίκτη Ραντοβάνοβιτς; Μπασκετμπολίστας δεν ήταν αυτός;)

-Ποιος παίκτης θεωρείτε ότι έχει την μεγαλύτερη αξία στην αγορά αυτή τη στιγμή;

«Η ομάδα το δείχνει αυτό. Στο ποδόσφαιρο πλέον δεν υπάρχουν Πελέ και Μαραντόνα. Μόνο η ομάδα δημιουργεί ονόματα».

(Οποιον και να θεωρώ, δεν μας αφορά. Αυτοί που έχουν μεγάλη αξία, εχουν μεγάλη αξία, δηλαδή δεν τους παίρνεις τσάμπα. Αρα; )

- Τον λόγο έχει ο συνάδερφος Κωνσταντόπουλος και να ετοιμάζεται ο συνάδερφος Γόντικας!

Τώρα για να πω την αλήθεια εγώ την είχα καταλάβει τη δουλειά όταν διάβασα πως η Μαγιόρκα ζητούσε 1,5 εκατομμύρια ευρώ για τον Ιβάν Ραμίς και το ποσό κρίθηκε υπερβολικό απ τη διοίκηση του Παναθηναϊκού.

Δηλαδή σου ζητάνε 1,5 εκατομμύριο ευρώ για τον 26χρονο βασικό στόπερ της πέμπτης ομάδας της περσινής Primera Division κι εσύ λες πως είναι πολλά.

Δεν χρειάστηκε να διαβάσω κάτι άλλο. Κατάλαβα πως το μπάτζετ φέτος «λαχάνιασε» με την μεταγραφή του Γκοβού και από κει και πέρα πάμε με πορδές να βάψουμε αυγά.

Το εγχείρημα της πολυμετοχικότητας το πήρε ο διάολος νωρίς, η επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες της οικογενείας Βαρδινογιάννη έλαβε χώρα με συνοπτικές διαδικασίες και τώρα οι περιπτώσεις Μίτου και Ζντρ(βάλτε δίπλα όσα άλλα σύμφωνα θέλετε)αν Αντριτς φαντάζουν πολύ πιο κοντινές, απ αυτές του Ζιλμπέρτο και του Σισέ.

Την ώρα που ο Μαρινάκης έχει τινάξει τη μπάνκα στον αέρα κατεβάζοντας ό,τι απ το πάνω ράφι μπορεί να καταναλωθεί στην Ελλάδα, εσύ τρως τα μούτρα σου προτείνοντας στον Κρις και τον Γκαλάς να έρθουν στην Ελλάδα με τα μισά απ όσα ξόδεψες για τον Μελίσση. Με γουρλωμένα μάτια γεμάτα απορία δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις την κατάσταση και συνεχίζεις να τρως το χρόνο σε ανέφικτους στόχους. Είναι σαν να έχεις 5 χιλιάρικα στο πατελόνι και ψάχνεις μάντρα να αγοράσεις μεταχειρισμένη αλλά ατρακάριστη Πόρσε Καγιέν.

Λοιπόν Γιαννάκη για να τελειώνουμε, επειδή πρέπει να είμαστε και ρεαλιστές, λεφτά δεν έχεις για σπρώξιμο, το καταλάβαμε, δύο πράγματα σου μένουν να κάνεις.

Το ένα είναι να πουλήσεις. Μην φοβάσαι. Δεν το εννοώ όπως αυτοί που σε κράζουν. Να πουλήσεις παίκτη εννοώ. Κι όταν λέω παίκτη, δεν αναφέρομαι στον Κλέϊτον και τον Γκάμπριελ. Εννοώ παίκτη απ αυτούς που ενδιαφέρουν κάποια ομάδα που μπορεί να σου δώσει εκείνα τα 2-3 εκατομμύρια ευρώ που σου λείπουν για να πάρεις ένα στόπερ της προκοπής και τον Ούγκο Βιάνα.

Η άλλη λύση είναι να πας σε πιο … γήϊνες επιλογές στόπερ και να ξανασκεφτείς τον κύριο της παρακάτω φωτογραφίας. Ξέρω βέβαια πως ο Φρέϊτας δεν τον γνωρίζει καθότι μεγάλωσε μέσα στους Αντερσον Πόλγκα και Ενακαρίρε.

Αλλά ας κάνει μια προσπάθεια. Γιατί απ ότι κατάλαβα ήρθε στην ομάδα για να πάρει δανεικό τον Φερνάντες και ελεύθερο τον Ιωαννίδη. Αυτά όμως Γιάννο μου τα έκανε και ο Αντωνίου …