Ο Τόμας Ιφαλούσι είναι ένας Τσέχος στόπερ που ήρθε με πολλές περγαμηνές στην Ισπανία φιλοδοξώντας να δώσει επιτέλους λύσεις στο αμυντικό πρόβλημα που χρόνια ταλανίζει την Ατλέτικο Μαδρίτης.

Ο Τόμας Ιφαλούσι γρήγορα διαπίστωσε πως η Primera Division είναι αρκετά κλικ πιο γρήγορη απ το ιταλικό σπαγγέτι – σιρκουί στο οποίο ζούσε και βασίλευε.

Ο βαθμός δυσκολίας του παιγνίου ανέβαινε δε κατακόρυφα κάθε φορά που τιθόταν αντιμέτωπος με την Μπαρσελόνα.

Την οποία οι Ελληνες φίλαθλοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν με τα μάτια τους την προηγούμενη εβδομάδα να διασύρει τον Παναθηναϊκό.

Ο οποίος κατά την εκτίμηση των ειδικών και όχι μόνον την παρασεβάστηκε καθώς οι παίκτες του δεν έριξαν μερικές κλωτσιές στο «ψαχνό» να της κόψουν τον ρυθμό.

Οι οποίοι μετά το τέλος του αγώνα εξομολογήθηκαν πως και να ήθελαν να κλωτσήσουν τους αντιπάλους τους δεν τους προλάβαιναν.

Τα παραπάνω φυσικά δεν ισχύουν για ένα παίκτη της κλάσης του Τόμας Ιφαλούσι.

Ο οποίος μπορεί να απολογήθηκε για την παρακάτω «αξιόποινη πράξη» του λέγοντας τως πήγαινε για τη μπάλα, όμως το πόδι του Μέσσι το … πρόκαμε μια χαρά.

Ο οποίος θα αισθάνεται φυσικά τυχερός μέσα στην ατυχία του, καθώς τουλάχιστον γλύτωσε το κάταγμα …

Δηλαδή τώρα πείτε μου εσείς, πώς διάολο θα περιγράφατε ραδιοφωνικά αυτό το γκολ;

Η Αρσεναλ τον τελευταίο καιρό σκοράρει κατά ριπάς, αλλά σήμερα χρειάστηκε αυτό το … μπλοκ – ιν του Σεσκ για να φύγει με την ισοπαλία απ την έδρα της Σάντερλαντ.

Ένα γκολ που θα θυμόμαστε πολύ περισσότερο απ τα πολλά άλλα πανέμορφα που έχει πετύχει φέτος η ομάδα του Βενγκέρ.  

Λοιπόν φίλε αναγνώστη …

Εσύ που επιθυμείς κάποια μέρα να δεις καλύτερο ποδόσφαιρο σ αυτή τη ρημαδοχώρα

Εσύ που νομίζεις πως το κατέχεις το τόπι και που κρύβεις ένα μικρό (ή μεγάλο) προπονητή μέσα σου τι κατάλαβες απ το χθεσινό παιχνίδι της Μπάρσα με τον Παναθηναϊκό;

Αν κατάλαβες τα παρακάτω

α) Πως ο Παναθηναϊκός έπαιξε χωρίς πάθος

β) Πως παρασεβάστηκε την Μπαρσελόνα

γ) Πως ο Λέτο δεν βοηθούσε τον Βύντρα

δ) Πως ο Κατσουράνης ήταν αδιάφορος

ε) Πως η ομάδα είναι αγύμναστη και δεν έχει φυσική κατάσταση

στ) Πως χρειάστηκε να μπει ο Καραγκούνης για να ρίξει καμιά κλωτς(ι)ά και να τον νοιώσουν οι παίκτης του Γκουαρντιόλα,

είσαι στο σωστό δρόμο

Ελληνα κακομοίρη που νομίζεις πως με μερικά ψευτομερεμέτια της κακιάς ώρας θα κοντράρεις ένα ποδοσφαιρικό σύστημα θεμελιωμένο εδώ και 50 χρόνια.

Καημένε Ελληνα που χαίρεσαι γιατί τουλάχιστον δεν έφαγες 7, αλλά κι εσύ που φαντασιώνεσαι πως αν ήταν η ομάδα σου στη θέση του Παναθηναϊκού θα τα πήγαινε καλύτερα, κοίτα να βρεις ένα τρόπο να βλέπεις καλό ποδόσφαιρο κάθε βδομάδα κι όχι στη χάση και στη φέξη.

Το ξέρω πως δεν φταις μόνο εσύ.

Πως μια το Κόνεξ, μια η Νόβα, είσαι υποχρεωμένος να τα σκας για να δεις καμιά ομάδα που να αλλάζει πάνω από 5 σωστές πάσες μαζεμένες κι όχι αυτή τη μαλακία τη Σουπρολίγκα που το μόνο ενδιαφέρον που έχει είναι να μετράς κάθε βδομάδα τις πατάτες των διαιτητών.

Εχεις ξεχάσει τι σημαίνει μπάλα ρε κατακαημένε Ελληνα λεβέντη τσολιά.

Κι έτσι όπως σ έχουν καταντήσει, δεν μπορείς ούτε καν να απαιτήσεις κάτι καλύτερο απ αυτό που έχεις.

Το χειρότερο πάντως που σου συνέβη χθες το βράδυ φουκαριάρη Ελληνα φίλαθλε, είναι που γούρλωσες τα μάτια και νόμιζες πως αυτή η Μπάρσα που έβλεπες είναι διαστημική ομάδα.

Αν την παρακολουθούσες πιο συχνά κατακαημένε άτυχε Ελληνα φίλαθλε, θα καταλάβαινες πως αυτή η Μπάρσα που έβλεπες χθες το βράδυ, για τα δικά της δεδομένα, ήταν μια κακή Μπάρσα. Μια Μπάρσα με αργό ρυθμό και φλυαρία.

Μια Μπάρσα που για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι τρώει γκολ στην πρώτη αντεπίθεση που δέχεται.

Μια Μπάρσα η οποία ακόμα παίζει χωρίς σέντερ φορ.

Μια Μπάρσα στην οποία δεν φαίνεται να μπορεί ο Ινιέστα να παίξει δίπλα στον Τσάβι.

Μια Μπάρσα που αν δεν βελτιωθεί δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει νικηφόρα απ το Καλντερόν και κινδυνεύει να μείνει αρκετά πίσω στην διεκδίκηση του πρωταθλήματός από πολύ νωρίς.

Απ αυτή τη Μπάρσα έφαγε 5 χθες ο Παναθηναϊκός

Από μια Μπάρσα που ακόμα δεν είναι στα καλά της και που πολύ απλά έπαιζε με μια ελληνική ομάδα με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Δεν έκανε τίποτα σπουδαίο χθες βράδυ η Μπάρσα.

Περπατώντας σου έδειξε πόσο για τα μπάζα είναι το μαλακοποδόσφαιρο που έχεις την ατυχία να «απολαμβάνεις» σ αυτή την κωλοχώρα που είχες την ατυχία να βρίσκεσαι.

Για όλους εμάς που μας αρέσει το όμορφο και θεαματικό ποδόσφαιρο, ίσως το σημερινό κείμενο να μην χρειαζόταν.

Το γράφω μόνο και μόνο γιατί από χθες το βράδυ άκουσα και διάβασα ένα σωρό μαλακίες απ αυτούς που είναι επιφορτισμένοι να διαπλάθουν ποδοσφαιρική συνείδηση στην Ελλάδα.

Άλλο ένα δείγμα της ατυχίας που μας δέρνει

Μα στο πηγάδι κατουρήσαμε;

Στη δεκαετία του ’90 είχα γνωρίσει ένα πρόεδρο ομάδας Β’ Εθνικής, απ τις καλές της εποχής και μου εξήγησε πολλά πράγματα γύρω απ το πώς λειτουργεί αυτό το (τέλος πάντων) ελληνικό σύστημα που αφορά το ποδόσφαιρο.

Εκείνο που μου έμεινε βαθειά χαραγμένο στη μνήμη, ίσως γιατί έμοιαζε με ανέκδοτο, ήταν ένας απ τους πιο διαδεδομένους τρόπους «πλευρίσματος» διαιτητή.

Μαθαίνουμε που λες ότι την Κυριακή μας σφυράει ο Αμεροληπτίδης.

Βάζουμε κάποιον δικό μας να τον συναντήσει.

- Κύριε Αμεροληπτίδη, εγώ και η ομάδα μας η Πέρα Αετοράχη, εκτιμούμε ιδιαίτερα το ήθος σας

- Καλοσύνη σας

- Ξέρουμε πως δεν είστε δεμένος σε άρματα και σφυράτε πάντα ό,τι βλέπετε

- Σας ευχαριστώ πολύ

- Το καρπούζι στη μέση το κόβετε πάντα κι αν πετάγονται κάτω τίποτα σπόρια, αυτό γίνεται κατά λάθος

- Είστε πολύ ευγενικός …

- Την αλήθεια λέω. Όχι μόνο εγώ. Ολη η πιάτσα έχει να το λέει για τον Αμεροληπτίδη

- Τι θέλετε ακριβώς να συζητήσουμε; Δεν είναι και πολύ σωστό να μιλάμε τώρα, την Κυριακή σας σφυρίζω με τα Ανω Χαλαστά

- Μην ανησυχείτε κύριε Αμεροληπτίδη. Κατ αρχήν δεν έχω καμιά σχέση με την Πέρα Αετοράχη. Κατά δεύτερον δεν θέλω να σας ζητήσω τίποτα κακό. Μια πολύ ηθική πρόταση θα σας κάνω και θα φύγω

- Ηθική … πρόταση; Δηλαδή;

- Κοιτάξτε … Όπως σας είπα, ο πρόεδρός μας ο κύριος Χυλοπίτας εκτιμά ιδιαίτερα το ήθος σας …

- Παρακάτω …

- Αν λοιπόν την Κυριακή μας παίξετε 50 – 50 και χάσουμε, θα σας δώσει σαν δώρο 50000 δραχμές

- Τι μου λέτε;

- Βεβαίως. Θα γίνουμε χορηγοί της δικαιοσύνης. Σταυροφόροι του 50-50!

- Καλό ακούγεται. Για συνεχίστε …

- Αν τώρα παίζοντας πάντα 50-50 έρθουμε ισοπαλία, θα πάρετε 150000 δραχμές

- Και για να καταλήξουμε …

- Αν τέλος παίζοντας πάντα 50-50 κερδίσουμε, τότε θα λάβετε ένα εκατομμύριο δραχμές.

- Πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση.

- Στην ουσία εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να μην μας αδικήσετε. Να σφυρίξετε 50 – 50, αυτό που κάνετε πάντα δηλαδή. Και τώρα σας χαιρετώ και ελπίζω να σκεφτείτε προσεχτικά την πρότασή μου …

Κάπως έτσι καλοί μου φίλοι επηρεάζονταν οι διαιτητές τη δεκαετία του ’90 και φαντάζομαι και παλιότερα. Ισως και πιο πρόσφατα.

Τώρα θα μου πείτε γιατί σας την είπα αυτή την ιστορία.

Γιατί όσο περνάνε οι μέρες και συνεχίζεται η συζήτηση (ο θόρυβος καλύτερα, γιατί συζήτηση δεν βλέπω) για τη διαιτησία, τόσο παγιώνεται μέσα μου η πεποίθηση πως δεν μιλάμε για το ίδιο πράγμα.

Τι είναι αλήθεια αυτό το 50-50;

Όταν λέμε 50-50, είμαστε σίγουροι πως εννοούμε όλοι το ίδιο πράγμα;

Για παράδειγμα, δεν υπήρχε σχεδόν κανένας που να αμφισβήτησε πως ο Δαλούκας αδίκησε προχθές τον Αρη.

Την προηγούμενη αγωνιστική όμως είχαμε τον Μαρινάκη να χαλάει τον κόσμο ότι αδικήθηκε με τον Ηρακλή. Την άποψή του δεν την συμερίστηκαν πολλοί μη Ολυμπιακοί (για να μην πω ούτε καν όλοι οι Ολυμπιακοί).

Ο Μαρινάκης λοιπόν και δυστυχώς οι περισσότεροι Ελληνες παράγοντες όταν λένε 50-50 εννοούν να μην αδικηθούν κατά την κρίση τους. Αν ευνοηθούν δεν τρέχει και τίποτα. Ας φωνάξει ο δίπλα που αδικήθηκε να ευνοηθεί κι αυτός στο επόμενο.

Μια άλλη συνηθισμένη εικόνα στο ελληνικό ποδόσφαιρο, είναι να διαμαρτύρονται και οι δύο ομάδες σε έναν αγώνα για τον διαιτητή, θεωρώντας πως αδικήθηκαν.

Γι αυτό λέω, όλοι αυτοί που φωνάζουν για το 50-50 και εννοώ τους παράγοντες κι όχι τους φιλάθλους, ας συμφωνήσουν πρώτα μεταξύ τους τι σημαίνει αδικία και τι εύνοια.

Γιατί έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε κάθε αγωνιστική όποιος χάνει να τα χώνει στους διαιτητές και μερικές φορές ακόμα κι όταν κερδίσει γιατί φοβάται μην θεωρηθεί πως ευνοήθηκε και «σφαχτεί» στον επόμενο αγώνα.

Για να καταλήξω, δεν νομίζω πως το 50-50 είναι θέμα συμφωνίας κυρίων.

Πρώτ απ όλα είναι θέμα ποδοσφαιρικής κουλτούρας την οποία ουδέποτε διαθέταμε και γι αυτό ποτέ δεν θα το δούμε.

Μέχρι να καταλάβουμε πως προστασία της επένδυσής μας δεν είναι να ασχολούμαστε όλη την ώρα με τη διαιτησία, επηρεάζοντάς την ή βρίζοντάς την, θα έχουμε το ποδόσφαιρο που μας αξίζει …

Αντιγράφω κατά λέξη από σημερινό δημοσίευμα της sport24.gr

Ξαφνική συνάντηση με τον πρόεδρο του Παναθηναϊκού, Νικόλα Πατέρα, είχε το βράδυ της Δευτέρας ο διοικητικός ηγέτης του Ολυμπιακού, Βαγγέλης Μαρινάκης, με «καυτό» θέμα συζήτησης μεταξύ των δύο ανδρών τη διαιτησία.

Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Φως», ο Βαγγέλης Μαρινάκης δεν έμεινε μόνο στην επίσκεψή του στα γραφεία της ΕΠΟ το απόγευμα της Δευτέρας όπου και είχε συνάντηση μίας ώρα με τον Σοφοκλή Πιλάβιο, αλλά είχε τρίωρη συνάντηση στη συνέχεια με τον ισχυρό άνδρα του Παναθηναϊκού και καλό του φίλο, Νικόλα Πατέρα.

Ο λόγος φυσικά που έγινε αυτή η συνάντηση δεν ήταν άλλος από το πολεμικό κλίμα των τελευταίων ημερών, ύστερα από τη διαιτησία του Γιώργου Δαλούκα στο «Κλεάνθης Βικελίδης» και το αμφισβητούμενο πέναλτι με το οποίο οι «πράσινοι» πήραν τους τρεις βαθμούς της νίκης κόντρα στον Άρη.

Όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ της εφημερίδας, οι δύο άνθρωποι που έχουν αυτή τη στιγμή το τιμόνι των δύο «αιωνίων» του ελληνικού ποδοσφαίρου αποφάσισαν να ακολουθήσουν κοινή γραμμή στο μέτωπο της διαιτησίας, με τον στόχο να είναι να μπουν τέλος στα κακώς κείμενα, κάτι το οποίο θα απαιτήσουν από την ΕΠΟ και τις αρμόδιες διαιτητικές αρχές.

Κατάλαβες Πιλάβιε που κάνεις του κεφαλιού σου κι έχεις καταντήσει μπουρδέλο το ελληνικό ποδόσφαιρο;

Κομμένα αυτά που ήξερες.

Τώρα έρχονται οι αδερφοί Κατσάμπα και θα σου τρίψουν τη μούρη στο χώμα

Αργήσαμε λίγο, αλλά τον βρήκαμε τον ένοχο …

Στο οικοδόμημα του ελληνικού ποδοσφαίρου, ανέκαθεν εναλλάσονταν οι μεγάλοι στο ρόλο του νταβά ή της τσατσάς, γιατί όπως γνωρίζουν κι οι πέτρες το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ένα μπουρδέλο, όχι τύπου καμπαρέ πολυτελείας αλλά σαράβαλου νεοκλασσικού της οδού Λιοσίων.

Στο οικοδόμημα του ελληνικού ποδοσφαίρου, ο νταβάς περιμένει να τελειώσει ο πελάτης – χαζοφίλαθλος γιά να μπουκάρει στο δωμάτιο γιά να τσεπώσει το παραδάκι.

Στο μπουρδέλο που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο και οι κοπέλες δεν παύουν να προσπαθούν να κρύψουν κανένα δεκάευρο στο σουτιέν τους η στη θήκη της ζαρτιέρας.

Στο μπουρδέλο που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο, οι κοπέλες δεν έπαψαν ποτέ να ψάχνουν γιά μιά έξτρα βίζιτα ειδικά προς το τέλος της σεζόν όπου κάποιοι πελάτες πρέπει να φύγουν γιά άλλες γειτονιές και κάποιοι άλλοι να μείνουν.

Στο μπουρδέλο του ελληνικού ποδοσφαίρου, όπως σ όλα τα μπουρδέλα του κόσμου δεν υπάρχουν «παρθένες» ούτε καν μωρές.

Στο μπουρδέλο του ελληνικού ποδοσφαίρου υπάρχουν χαζοπελάτες που θεωρούν πως οι νταβάδες είναι καλοί ανθρώποι, ή τέλος πάντων καλύτεροι απ τους άλλους νταβάδες

Στο μπουρδέλο που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο, οι πελάτες φαντασιώνονται πως οι κοπέλες θα παρατήσουν το βούρκο στον οποίον έχουν κυλήσει και κάποια μέρα θα παντρευτούν, θα κάνουν οικογένεια, θα μαντάρουν κάλτσες και θα μαγειρεύουν παστίτσιο

Στο μπουρδέλο που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο κανείς δεν έρχεται γιά να πηδήξει.

Ολοι έρχονται γιά να δούν ποδόσφαιρο.

Η τουλάχιστον έτσι νομίζουν …

ΥΓ. Στα μπουρδέλα της οδού Λιοσίων δεν υπάρχουν κοπέλες

Ποτέ δεν υπήρχαν …

«Νομίζω πως αισθάνθηκα μια επαφή με το σώμα και έχασα την ισορροπία μου».

Τάδε έφη Λουκάς Βύντρα, παιδί σοβαρό και μετρημένο, απαραίτητο εργαλείο στα χέρια όλων των προπονητών που έχουν περάσει απ τον Παναθηναϊκό, που σε πείσμα της εξέδρας πάντα ξεκινούσαν απ αυτόν την ενδεκάδα, αναφορικά με το χθεσινό πέναλτυ που πήρε απ τον Χαβίτο.

Εγώ τι να πω; Το μόνο που έχω να πω είναι πως θυμήθηκα ένα καλό μου φίλο που όταν θέλει να αποφύγει κάποια χαμαλοδουλειά, πετάει ένα «φίλε, νομίζω πως θ αρρωστήσω» και τη κάνει μ ελαφρά πηδηματάκια.

Και εις ανώτερα Λουκά. Την επόμενη φορά εύχομαι να μη νομίζεις. Να είσαι σίγουρος …

Σ ένα παιχνίδι που δεν προσέφερε πολλές συγκινήσεις αφού οι δύο ομάδες προσπαθούσαν περισσότερο να μη χάσουν παρά να κερδίσουν, ο Παναθηναϊκός επικράτησε του Αρη με 0-1 στο Κλεάνθης Βικελίδης και σημείωσε την πρώτη του νίκη στο φετινό πρωτάθλημα. Για να τα καταφέρει χρειάστηκε ένα πέναλτυ που δεν θα σφύριζε ούτε ο Νικόλας Πατέρας. Ο Δαλούκας κατάφερε για μια φορά ακόμη να στρέψει όλα τα βλέμματα και την δικαιολογημένη οργή του Αρη επάνω του. Εκτιμώ πως η φάση ήταν πολύ εύκολη και αν ένας διαιτητής ξεγελιέται από μια τέτοια βουτιά καλό είναι να κρεμάσει τη σφυρίχτρα του και ν αφήσει ήσυχο το δόλιο αυτό άθλημα.

Στο δεύτερο ημίχρονο, πληροφορούμενος προφανώς για την «πατάτα» του, άρχισε να σφυρίζει ακατάπαυστα φάουλ, τα περισσότερα υπέρ του Αρη, εφαρμόζοντας κανονισμούς μπάσκετ περί … σωματικής επαφής.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα άθλιο θέαμα με χιλιάδες διακοπές κι ένα διαρκή εκνευρισμό που διαπερνούσε το γήπεδο και τις εξέδρες. Με λίγα λόγια ένα παιχνίδι που θα ξεχαστεί γρήγορα, αφού στο αγωνιστικό κομμάτι λίγα θα έχουμε να θυμόμαστε

Ο Παναθηναϊκός ήταν ένα κλικ καλύτερος απ τον Αρη αφού απέφυγε τα χοντρά λάθη, κυκλοφόρησε καλύτερα τη μπάλα και είχε πιο γεμάτο κέντρο.

Ο Αρης μου φάνηκε πολύ άτολμος επιθετικά, χωρίς εμπνεύσεις και οργάνωση απ τον άξονα με τους Χαβίτο και Νέτο να προσπαθούν χωρίς κανείς όμως να μπορεί να ολοκληρώσει τις προσπάθειές τους.

Πάντως η νέα εποχή του 50 – 50 ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις κι αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος θα μιλάμε για την καλύτερη ΕΛΛΗΝΙΚΗ λίγκα όλων των εποχών.

Σαν κεραυνός εν αιθρία έσκασε χθες αδέρφια μου η απόφαση του Τζίγγερ να παραχωρήσει το 25% των μετοχών της οικογένειας Βαρδινογιάννη στο μπλοκ Πατέρα – Βγενόπουλου και να κάτσει στη γωνία. Ο Γιάννης τελικά δεν πουλάει αλλά χαρίζει καθώς τα παλιά τα τζάκια, τα αρχοντικά και γαλαζοαίματα όταν τους πατήσεις το κάλο γυρίζουν το κεφάλι από την άλλη και σε περιφρονούν. Όπως έλεγε και η αείμνηστη Μαρίκα Νέζερ, «λεφτά, έχουμε», να μη μας βρίζουν θέλουμε.

Ο Γιάννης λοιπόν βαρέθηκε, αηδίασε κι αυτός και το σόϊ του απ τον διαρκή πόλεμο που τους έχει κηρύξει μια μεγάλη μερίδα των οπαδών της ομάδας και ετοιμάζεται να τη κάνει μετά από 31 ολόκληρα χρόνια. Τόσο εύκολο ήταν τελικά; Αρκούσαν δηλαδή μερικά μπινελίκια στο φιλικό με τη Τζένοα και κάτι πανό για να φύγει ο … «δυνάστης των ονείρων μας»;

Δηλαδή, θέλετε να μου πείτε πως τόσο καιρό ο Γιάννης δεν καταλάβαινε ότι τον φτύνουν αλλά νόμιζε ότι βρέχει; Και τώρα ξαφνικά που το κατάλαβε είπε να χαρίσει; Τώρα που πέρασε ένα καλοκαίρι χωρίς αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και με ένα δάνειο να τρέχει για να καλύψει τις ανάγκες της ΠΑΕ;

Εσένα τώρα αγαπητέ αναγνώστη αν έρθει κάποιος και σου πει ότι σου χαρίζει μια Ρολς Ρόϋς, δεν θα πετάξεις απ τη χαρά σου; Μην πεις το αντίθετο. Η πρώτη σκέψη θα είναι όχι απλά θετική, κωλοτούμπες θα κάνεις. Μετά θα σκεφτείς τα έξοδα συντήρησης, τα τέλη κυκλοφορίας, κάτι επισκευούλες που πρέπει να κάνεις, τη φύλαξή της να μη στη φάνε κουλουπού κουλουπού κουλουπού.

Ο Γιάννης λοιπόν χαρίζει μια Ρολς Ρόϋς και για μπόνους σου παρέχει και γκαράζ για δύο χρόνια. Με την προϋπόθεση να μην πουλήσεις κανένα απ τα ακριβά αξεσουάρ που έχει μέσα το αυτοκίνητο. Αυτό που δεν μας είπε ο Γιάννης είναι τι θα κάνει στην περίπτωση που οι Πατεροβγενόπουλοι πουλήσουν τελικά κάποιο … ακριβό γρανάζι της μηχανής (αν και είναι πολύ γενικό αυτό το «να μην πουλήσετε»). Θα μπορεί να πάρει τις μετοχές του πίσω απ τη στιγμή που θα τις έχει μεταβιβάσει;

Όχι βέβαια. Αυτό που θα μπορεί να κάνει θα είναι να το χρησιμοποιεί ως πρόσχημα για να μην συμμετέχει στις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου. Κι εδώ που τα λέμε, κοντά 30% δεν είναι και λίγο. Ποιος θα το καλύπτει αυτό το ποσό; Κι από κοντά θα είναι και οι «σύμμαχοι» Παυλοθανάσηδες που δεν θέλουν σπατάλες και διασπάθιση του παναθηναϊκού χρήματος με Μελίσσηδες και Χριστοδουλόπουλους, γιατί εκείνοι ήταν γατόνια όταν τους φόρτωνε ο Μπαλτάκος, ο κουμπάρος του Ιωαννίδη του Γιάννη ντε, τους Σταυρακόπουλους, τους Μυριούνηδες και τους Βουρτζούμηδες με τον … προϋπολογισμό του κράτους.

Ο δρόμος προς την ελευθερία λοιπόν είναι σπαρμένος με … κωλοδάχτυλα. Κι όσο κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι πρόκειται για αλλαγή σελίδας, εγώ μια απ τα ίδια βλέπω να έχουμε, μια πολυμετοχικότητα της τελευταίας διετίας, απλά θα εναλλάσονται τα ίδια πρόσωπα στο ρόλο των καλών και των κακών. Διότι εδώ που τα λέμε, οι «καλοί» βαφτίστηκαν έτσι επειδή κατάφεραν να πάρουν ένα νταμπλ απ τον «ημιθανή» Κόκκαλη. Αν ο … καβλωμένος Μαρινάκης αποδειχθεί «υγιέστερος» του προκατόχου του και αποφύγει τα χοντρά λάθη που εκ των πραγμάτων θα προκύψουν λόγω της απειρίας του (αν και νομίζω ότι κάποια δεν τα απέφυγε), ο «καπετάνιος στο πλοίο της καρδιάς μας» μπορεί να μετατραπεί σε … κολλητάρι του οχτρού και να σημαδεύεται με βελάκια στο νταρτς του οπαδικού δωματίου μας.

Για τέλος παραθέτω αυτούσια μια ενδιαφέρουσα άποψη αναγνώστριας του gazzetta.gr που προσωπικά ασπάζομαι απόλυτα.

“Ο ΟΠΑΠ, λοιπόν, βγάζει στο σφυρί το Βίντεο Λόττο, το Στοίχημα και τις Slot Machines. Γιατί έτσι μόνο το δημόσιο θα πάρει άμεσα χρήματα. Και εδώ ξεκινάει η σύγκρουση των ισχυρών. Με την προϋπόθεση να μην έχουν καμία ποδοσφαιρική ή μπασκετική ομάδα στην ιδιοκτησία τους. Εδώ και τρεις μήνες ο Μελισσανίδης συνεταιρίσθηκε με την ιταλική εταιρία Lottomatica και την Newrosoft του Μάκη Αγγελόπουλου για να χτυπήσουν τον διαγωνισμό των Slot Machines («φρουτάκια» – «κουλοχέρης»), διαθέτοντας το μεγάλο πλεονέκτημα να εγκατασταθούν στα πρατήρια διανομής υγρών καυσίμων που διαθέτει σε όλη την χώρα. Από εκεί και πέρα, ο Μελισσανίδης θα επιδιώξει να εμπλακεί στο Ιντερνετικό Στοίχημα μαζί με την Lottomatica, εκεί όπου αποφάσισαν να έχουν δυνατή παρουσία ο Κόκκαλης με την Ladbrokes, o Κοντομηνάς με την William Hill, η οικογένεια Βαρδινογιάννη που θα χτυπήσει και το Β’ιντεο Λόττο, η Sporting bet της Οντόνι, η Bwin και η Betfair και η οικογένεια Κοπελούζου αντιπροσωπεύοντας την ιρλανδική Pady Power. Ήδη το σχέδιο νόμου κατατέθηκε σε διαβούλευση και ο ΟΠΑΠ θα διενεργήσει διαγωνισμό για να διαθέσει το Βίντεο Λόττο σε τρεις πάροχους, τρεις πάροχοι θα είναι για τα φρουτάκια, με τον Κοντομηνά να θέλει να συνεργασθεί με εταιρίες κινητής τηλεφωνίας , όπου εκεί θα τοποθετηθούν (τα μηχανήματα) και τον Βαρδινογιάννη να θέλει να τοποθετήσει «φρουτάκια» στα πλοία της ΑΝΕΚ. Στο Ιντερνετικό Στοίχημα άδειες θα παίρνουν όσοι επιχειρηματίες θα μπορούν να καταθέσουν «τοις μετρητοίς» 15.000.000€ και θα παρακρατείται ένα ποσοστό της τάξης του 20% επί των μικτών κερδών.Εξυπακούεται ότι έξω από το παιγνίδι δεν θα μείνει ο Μπόμπολας που θα συνεργασθεί είτε με έναν από τους Κόκκαλη, Βαρδινογιάννη είτε και οι τρεις μαζί.Γι’ αυτό, λοιπόν, έφυγε ο Κόκκαλης, γι’ αυτό φεύγει ο Τζίγκερ, γι’ αυτό και δεν έρχεται ο Μελισσανίδης.”

ΥΓ. Το σπάσιμο της ρήτρας θεωρείται πώληση κύριε Γιάννη;

«Εμείς από εδώ και πέρα κοιτάμε τα παιχνίδια σε Ελλάδα και Ευρώπη. Τώρα, αν μας πάρει τηλέφωνο ο… Μέσι, τα πράγματα αλλάζουν»

Κάρλος Φρέϊτας, τεχνικός διευθυντής του Παναθηναϊκού

Ο άνθρωπος που πήρε αμυντικό χαφ αντί για στόπερ προκειμένου να στείλει τον Κατσουράνη στα στόπερ στην περίπτωση που χτυπήσει ή κλατάρει ο Ζιλμπέρτο Σίλβα (καταλάβατε τίποτα; ) και αριστεροδέξιο εξτρέμ αντί για σέντερ φορ επειδή στην ανάγκη παίζει και πίσω απ το σέντερ φορ που αν δεν είναι ο Σισέ θα είναι ο Πετρόπουλος, τώρα είναι έτοιμος να ξαναχτυπήσει. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες κάνουν λόγο για συμφωνία του με τον πατέρα του Λιονέλ Μέσσι. Ο δαιμόνιος Πορτογάλος σχεδιάζει να μετατρέψει τον Μέσσι σε τερματοφύλακα προκειμένου να αξιοποιήσει τον Καρνέζη σε ρόλο σέντερ φορ σε περίπτωση που πάθει χλαπάτσα ο Πετρόπουλος και σκουλαμέντο ο Σισέ. Σύμφωνα με τον Φρέϊτας ο νεαρός τερματοφύλακας έχει σωματοδομή σέντερ φορ και τσάμπα χαραμίζεται στον πάγκο του τριφυλλιού περιμένοντας να πάθει σκορβούτο ο Τζόρβας για να του πάρει τη θέση.

Το μόνο που απομένει για να κλείσει η μεταγραφή είναι να πείσει ο μπαμπάς Μέσσι την διοίκηση της Μπαρσελόνα ν αφήσει τον Λίο ελέυθερο.

Πράγμα που όπως εκτιμά ο Φρέϊτας δεν θα είναι και τόσο δύσκολο με δεδομένο το πρωτοφανές για την εποχή επίπεδο υγρασίας (καταλάβατε τίποτα; )

Εχεις πάρει που λες αγαπητέ αναγνώστη τη λίστα για τα ψώνια απ την κυρά σου και αφού της ρίχνεις μια τελευταία ματιά προσπαθώντας να θυμηθείς απ έξω τι γράφει (πράγμα συνήθως μάταιο) εφορμάς με το καροτσάκι σου γεμάτο με άδεια μπουκάλια μπύρας για επιστροφή και κατευθύνεσαι προς τα ράφια τα οποία αν και έχεις επισκεφθεί άλλες πεντακόσιες φορές στη ζωή σου συνήθως τα μπερδεύεις. Εγώ να σας πω την αλήθεια ζαλίζομαι μόλις μπω σε σούπερ μάρκετ. Θες η αλλοπρόσαλλη κίνηση του πλήθους, θες τα πολλά χρώματα, θες το γεγονός ότι το μάτι σου τρέχει για να βρει τον διάδρομο, το ράφι και τελικά το προϊόν που αποζητάς, τα παίζω ο άνθρωπος και όταν βγαίνω έξω στον καθαρό αέρα θέλω κανένα πεντάλεπτο για να συνέλθω.

Αλλά ας μην ξεφεύγουμε απ το θέμα μας. Το χαρτί το γράφει καθαρά: σέντερ φορ για πάγκο, κεντρικός αμυντικός με στοιχειώδη ευφυία και ταχύτητα και αν περισσέψουν λεφτά ένα επιτελικό χαφ αποφλοιωμένο με θύρα WiFi.

Κοιτάς και ξανακοιτάς τη λίστα, πηγαίνεις στο διάδρομο που γράφει «σοκολάτες – ζαχαρώδη – κεντρικοί αμυντικοί» αλλά δεν μπορείς να βρεις άκρη με τίποτα. Η μια ετικέτα γράφει «στόπερ με χαμηλά λιπαρά», η άλλη «λίμπερο με φτερά», τι στο διάολο να πάρεις απ αυτά τώρα;

Μάλλον τίποτα γιατί τα κόβεις και ακριβά και εν τω μεταξύ σ έχει πιάσει κι ένα άγχος γιατί σε ένα τέταρτο το σούπερ μάρκετ κλείνει, άσε που δεν πιάνει και το ρημαδιασμένο το κινητό εκεί μέσα και δεν μπορείς να καταφύγεις στη γυναίκα σου για επιπλέον οδηγίες.

Βλαστημάς μέσα απ τα δόντια και συνεχίζεις να ψάχνεις τα ράφια με τους σέντερ φορ.

«Σέντερ φορ ευθυτενείς και ψηλόλιγνοι», «σέντερ φορ κοντοί και γρήγοροι», «σέντερ φορ της μίας επαφής», τι να διαλέξεις πάλι; Μάλλον τίποτα για τους γνωστούς λόγους και προχωράς για το τρίτο προϊόν της λίστας σου, το αποφλοιωμένο επιτελικό χαφ. Όταν φτάνεις μπροστά στο ράφι με τα επιτελικά χαφ διαπιστώνεις με έκπληξη και οργή πως δεν υπάρχει τίποτ άλλο εκτός από ένα τσαλακωμένο και ανοιγμένο σακουλάκι με ένα αμφιβόλου προελεύσεως προϊόν. Ρίχνοντας μια πιο προσεχτική ματιά ανακαλύπτεις πως η ημερομηνία λήξης έχει παρέλθει και βρίζοντας μέσα απ τα δόντια σου κατευθύνεσαι προς την έξοδο αφού μάλιστα βλέπεις τις ταμίες στα περισσότερα γκισέ να έχουν αρχίσει ήδη την καταμέτρηση της ημέρας.

Κι ενώ είσαι έτοιμος να περάσεις έξω και να πάρεις τηλέφωνο τη γυναίκα σου για να της πεις πως δεν βρήκες τίποτα και … «άλλη φορά να έρχεσαι μόνη σου, μην με ξαναανακατέψεις μ αυτές τις μαλακίες», το μάτι σου πέφτει στο ράφι με τις προσφορές.

«Ηλεκτρονικός πολυκόφτης για φασόλια γίγαντες σε έξι άτοκες δόσεις» γράφει η ταμπελίτσα κι εσύ χαζογελάς ενώ γραπώνεις χαιρέκακα την ευκαιρία προλαβαίνοντας στο τσακ ένα ναύτη που μάλλον συνόδευε την θεία του με προβλήματα καταρράκτη απ ότι κατάλαβες και χαλβάδιαζε αρκετή ώρα τον πολυκόφτη. Παραδίπλα το μάτι σου πέφτει σε μια άλλη προσφορά: επιθετικοί πολυσουγιάδες για το ξελέπισμα του κυπρίνου, πληρώνεις κάτι λίγα κι αν δεν σου κάνει, το επιστρέφεις μέσα σ ένα χρόνο και παίρνεις τα λεφτά σου πίσω.

Με τον πολυκόφτη και τον πολυσουγιά στο καροτσάκι τρέχεις τώρα να προλάβεις να ξεφορτωθείς τα άδεια μπουκάλια μπύρας.

Ουφ! Στο τσακ τα κατάφερες, αφού μπροστά σου στην ουρά ήταν μια αντιπαθέστατη Αγγλίδα απ το Λίβερπουλ που ξεφόρτωσε καμιά οχτακοσαριά μπουκάλια. Πω πω, είπες από μέσα σου, πόσο πίνουν αυτοί οι Αγγλοι …

Στο ταμείο η υπάλληλος σε κοιτάζει με νυσταγμένο και επιτιμητικό ύφος όταν ακούμπησες την πραμάτεια σου στο πάσο για να πληρώσεις. Στριφογύρισε τον πολυκόφτη για αρκετή ώρα μέχρι να βρει το barcode με την τιμή, ενώ είναι σίγουρο πως από μέσα της έλεγε «πώς διάολο αγοράζουν αυτές τις μαλακίες»

Εσύ δεν δίνεις σημασία, εισπράτεις τα λεφτά απ τα μπουκάλια και βγαίνοντας έξω βγάζεις με γρήγορες κινήσεις το κινητό απ την κωλότσεπη και παίρνεις τηλέφωνο στο σπίτι.

- Ελα Σούλα. Λάκης εδώ. Κοίτα Σούλα, δεν βρήκα τίποτα απ αυτά που μου έγραφες στο χαρτί … μη φωνάζεις ρε μάνα μου … ρε κάτσε να σου πω … ψώνισα ρε μανίτσα μου … αφού δεν μ αφήνεις να μιλήσω … τι πήρα; … Πήρα ένα πολυκόφτη για γίγαντες κι ένα πολυσουγιά να ξελεπίζεις ψάρια … Το ξέρω ρε Σούλα πως δεν ήθελες αυτά … αλλά τα βρήκα σε τιμή ευκαιρίας … Τι να τον κάνεις τον πολυκόφτη, αφού σου έχω αγοράσει άλλους πέντε; Ρε Σούλα, αυτός είναι άλλο πράγμα. Ευρωπαϊκός, γερή κατασκευή. Γιατί δεν παίρνεις τον άλλο που αγοράσαμε πρόπερσι απ το πανηγύρι της Πάτρας να τον βάλεις να σκουπίζει τα χαλιά; Μη φωνάζεις ρε μανίτσα μου … Μια ιδέα είπα … Τέλος πάντων ρε Σούλα, εγώ τον ψώνισα κάτι θα τον κάνουμε. Το πολύ – πολύ αν δεν σ αρέσει δώστον δανεικό του χρόνου στη θειά σου τη Θανάσαινα που μας δίνει φρέσκα αυγουλάκια για τα μικρά. Τι είναι το άλλο; Πολυσουγιάς μανίτσα μου. Επιθετικός πολυσουγιάς για ψάρια ποταμίσια. Ωραίο πράμα! Τι σημαίνει αυτό; Δεν ξέρω ρε Σούλα, όταν τον δεις ρώτα τον. Το ξέρω ρε Σούλα πως δεν ήθελες τέτοια μαλακία, αλλά δεν γίνεται να το βάλεις να ξεβουλώνει τα σιφώνια; Μια ιδέα είπα ρε μάνα μου, μη φωνάζεις … Τα μπουκάλια; Αυτά ναι. Τα ξεφορτώθηκα! Ε είδες που με αποπαίρνεις; Εκανα και μια δουλειά της προκοπής , γαμώ τα σούπερ μάρκετ μου μέσα και τις ευκαιρίες τους!

Σε οποιαδήποτε προηγμένη ποδοσφαιρικά χώρα, η δική μας πρώτη αγωνιστική θα χαρακτηριζόταν απολύτως φυσιολογική. Καθώς ούτε ντροπή είναι, ούτε η συντέλεια του κόσμου να μην κερδίσει ο «μεγάλος» τον «μικρό». Ισα – ίσα που κάτι τέτοιο θα έπρεπε να μας γεμίζει με αισιοδοξία γιά το μέλλον, αφού φαίνεται πως το πρωτάθλημα μπορεί να γίνει πιό ανταγωνιστικό. Στον καταραμένο αυτό τόπο όμως, όταν ο Γολιάθ δεν νικά τον Δαυίδ τότε έρχεται η συντέλεια του κόσμου. Το μαστίγωμα και το αυτομαστίγωμα πάνε σύννεφο, η υψηλή κριτική και η αγανάκτιση έχουν την τιμητική τους, ενώ στο παιχνίδι εισέρχονται (αν και δεν έλειψαν ποτέ) πύρινες δηλώσεις γιά την διαιτησία που με το καλημέρα ξεκίνησε άσχημα γιά τα γούστα μας.

Τον χορό σύρουν τα ΜΜΕ, ευτυχισμένα και τυχερά καθώς βρήκαν δουλειά γιά κανένα μήνα, αν υπολογίσουμε πως παρεμβάλονται και οι υποχρεώσεις της Εθνικής ομάδας.

Ειδικά οι ραδιοφωνικές εκπομπές με παρεμβάσεις ακροατών ετοιμάζουν … χαρτόκουτες γιά να υποδεχτούν τα … κέρματα των φιλάθλων ένθεν κακείθεν που θα τηλεφωνούν γιά να διατρανώσουν την πίστη τους πως η ομάδα τους δεν είναι χειρότερη απ τις άλλες, ενώ βεβαίως δεν θα λείψουν κι εκείνοι που θα γκρινιάξουν γιά τις μεταγραφές, τους προπονητές και τους προέδρους.

C’ est la vie στην Ελλάδα του ποδοσφαιρικού μεσαίωνα, εκεί όπου το Χ του απαράδεκτου Παναθηναϊκού χαρακτηρίζεται … πλάτη με το καλημέρα έναντι του αιώνιου αντιπάλου που μπορεί να έχασε, αλλά ήταν μιά κλάση καλύτερος ως ομάδα.

Ας χαρούμε λοιπόν και ας απολαύσουμε τη στιγμή.

Το πανηγύρι άρχισε!

Η Αρλ είναι μιά πανέμορφη κωμόπολη στα Νότια της Γαλλίας, γεμάτη ρωμαϊκά μνημεία μεταξύ των οποίων δεσπόζει μιά αρένα τύπου «Κολοσσαίου».

Ο Βαν Γκογκ έζησε εκεί μόλις δύο χρόνια (1888-1889) και εμπνεύστηκε ούτε λίγο ούτε πολύ 300 ζωγραφικούς πίνακες!

Από το 1970, στην Αρλ διοργανώνεται ένα απ τα πιό διάσημα φωτογραφικά φεστιβάλ της Ευρώπης.

Και μιάς και αναφέρθηκα στην τέχνη της φωτογραφίας από φέτος ο επισκέπτης – φωτογράφος θα έχει την ευκαιρία μαζί με την αρένα τύπου Κολοσσαίο, να φωτογραφίσει και δύο αξιόλογα μπρούτζινα αγάλματα που αναπαριστούν τους Αρχαγγέλους να παίζουν ποδόσφαιρο. Μεταφέρθηκαν εκεί απ τα βάθη της Ρηνανίας και θα παραμείνουν γιά τουλάχιστον ένα χρόνο καθώς δένουν απόλυτα με το περιβάλλον…

Εδώ και ένα μήνα το FC Barcelona απέκτησε ένα πολύ ιδιαίτερο μέλος. Ο νεογέννητος Beeckman, γιός του 23χρονου φοιτητή αρχιτεκτονικής Wesley και της 24χρονης νοσοκόμας Annekke Maes απ το Nieuwerkerk, μια μικρή πόλη 60 χιλιόμετρα έξω απ τις Βρυξέλλες, πήρε το όνομα της αγαπημένης ομάδας των γονιών του και λέγεται … Μπάρσα!

Το ζευγάρι κατέληξε σ αυτή την όχι και τόσο συνηθισμένη απόφαση, αφού την ημέρα που συζητούσε για το όνομα που θα έπαιρνε το παιδί τους αν γεννιόταν αγόρι, κάνοντας ζάπιγκ στην τηλεόραση έπεσε πάνω σ έναν αγώνα των blaugrana.

Η Annekke είχε την ιδέα την οποία υιοθέτησε αμέσως και ο Wesley (σιγά μην το αρνιόταν).

Τώρα το ζεύγος περιμένει να μεγαλώσει λίγο ο μικρούλης τους για να τον πάρουν μαζί τους στο Camp Nou και να μπορέσει να ακούσει με τα αυτάκια του τους στίχους του ύμνου της ομάδας:

Εχει ένα όνομα γνωστό σε όλους, Μπάρσα Μπάρσα Μπάρσα!

ΥΓ. Αν αναρωτιέστε τι όνομα θα έδιναν στο παιδάκι σε περίπτωση που γεννιόταν κορίτσι, η απάντηση είναι απλή

Θα το έβγαζαν … Λόνα

Η τρέλα δεν πάει στα βουνά!

Τα όσα θλιβερά συνέβησαν προχθές στο Ελ Πάσο, φέρνουν στο μυαλό κάποια άλλα που είχαν συμβεί πέρυσι στις Σέρρες και σε κάνουν να προβληματίζεσαι γιά όσα πιθανόν να συμβούν μεθαύριο στο Περιστέρι. Εκεί όπου ο Παναθηναϊκός δίνει το πρώτο εν Ελλάδι φιλικό του παιχνίδι στην μετά Πατέρα εποχή. Ηδη κάποιοι ακονίζουν τα αντιΤζιγγερικά μαχαίρια τους (ελπίζω να μείνουν μόνο στις απειλές του πληκτρολογίου). Πάντως καλού-κακού η αστυνομία ας αγρυπνά. Γιατί αν συμβούν τίποτα … ομορφιές κανένας δεν θα δικαιούται να το παίζει έκπληκτος.

Δυστυχώς κάποιοι δεν πηγαίνουν διακοπές ή καλύτερα, κάνουν κι αυτοί την «προετοιμασία» τους …

ΥΓ. Και γιά να μην παρεξηγηθώ, οποιαδήποτε φωνή αντίδρασης στην ιδιοκτησία, καλοδεχούμενη. Τις … δυναμικές παρεμβάσεις δεν γουστάρω.