Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Γερμανικό ποδόσφαιρο'

Μοντέρνες Μεταγραφές

  [4 Σχόλια]

Επιστρέφω μετά από καιρό στο αγαπημένο μου θέμα που είναι οι χορηγοί και οι μανατζαραίοι. Αφορμή στάθηκαν κάτι δημοσιεύματα που φέρνουν ξανά και φέτος το καλοκαίρι ως στόχο των μισών κορυφαίων συλλόγων της Ευρώπης τον Ουσμάν Ντεμπελέ της Ντόρτμουντ. Ναι, της Ντόρτμουντ που κέρδισε όλους, μα όλους τους μεγάλους το περυσινό καλοκαίρι στη μεταγραφή του 18χρονου τότε (σε χρόνια Μάλι μετράμε) υπερταλέντου της Ρεν. Το πώς και γιατί κατέληξε ο παίχτης στο Γερμανικό βορρά και όχι στην Αγγλία, τη Μαδρίτη ή τη Βαρκελώνη είναι αντικείμενο δικαστικής διερεύνησης στη Γαλλία.

Η ιστορία του Ουσμάν Ντεμπελέ ξεκινάει το 2011 όταν και τον ανακαλύπτει στην πόλη Εβρέ της Νορμανδίας ο Μπαντού Σαμπαγκουέ, πρώην διεθνής με το Μάλι ποδοσφαιριστής. Ο Σαμπαγκουέ έχει κάτι κονέ με τις ακαδημίες της Ρέν, που βρίσκεται λίγο παραπέρα, αλλά ανήκει στη Βρετάνη και όχι στη Νορμανδία και τον πάει εκεί.

Τότε προπονητής των Ρενουά ήταν ο Φιλίπ Μοντανιέ που είχε πάρει με πάρα πολύ καλό μάτι τον ταλαντούχο νεαρό και ετοιμαζόταν να του προσφέρει θέση στην πρώτη ομάδα (όχι βασικού, αλλά στα 16 θα ήταν μεγάλο βήμα). Ο Μοντανιέ όμως έφυγε για τη Νότιγχαμ Φόρεστ και ο Ντεμπελέ περίμενε μάταια να κάνει το βήμα στην πρώτη ομάδα. Τότε ρώτησε το Σαμπαγκουέ αν θα μπορούσε να πάει να δοκιμαστεί στη Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ, στης οποίας την ακαδημία βρισκόταν ο Νταγιό Ουπαμεκάνο, παιδικός του φίλος από το Εβρέ. Ο Σαμπαγκουέ προσέλαβε έναν διαπιστευμένο από τη Γαλλική Ομοσπονδία μάνατζερ για τις διαπραγματεύσεις αρχικά με τη Ρεν, τον Μαρσιάλ Κοτσιά. Στην ερώτηση και μόνο οι άνθρωποι της διοίκησης της Ρεν αντιδρούν άσχημα, καθότι έχουν καταλάβει τι παιχτούρα έχουν στις ακαδημίες τους. Μετά από αρκετούς μήνες διαπραγματεύσεων ο Ντεμπελέ υπογράφει τελικά επαγγελματικό συμβόλαιο, αλλά μπαίνει όρος από την πλευρά του παίχτη η ρήτρα να είναι στα €5Μ. Σύμφωνα με την Εκίπ, που ξεσκέπασε και το όλο σκηνικό, οι σχέσεις των δύο πλευρών ήταν τόσο κακές που το συμβόλαιο δεν υπογράφηκε στα γραφεία του συλλόγου, αλλά σε κεντρικό ξενοδοχείο της πόλης.

Ο μικρός αρχίζει να παίζει βασικός την σεζόν 2015/2016 και βγάζει μάτια. Δεν είναι ότι φτάνει τα 10 γκολ γρηγορότερα από τον Τιερί Ανρί, είναι όλο το πακέτο. Το πως ντριπλάρει, το πως πετάει τη μπάλα και φεύγει με τρίτη, η ευελιξία του, το ανάλαφρο πάτημα. Ξαφνικά γίνεται το «μάι πρέσιους» για όλους τους μεγάλους. Κάπου εκεί η Ρεν καταλαβαίνει ότι, εεε, χμ, €5Μ δεν είναι ακριβώς ο ορισμός του «πρέσιους» και αρχίζει τις Ρεννιές. Σπρώχνουν τον Γάλλο ατζέντη, που όμως είναι εγγεγραμμένος στο Μάλι, Μούσα Σισοκό (πόσοι τέτοιοι άραγε να υπάρχουν;) δίπλα στο μικρό για να του πιπιλίσει το μυαλό ότι πρέπει να υπογράψει νέο συμβόλαιο με τη Ρεν χωρίς ρήτρα. Μαζί του ο Σισοκό έχει τον Μάρκο Λιχστάινερ. Αν σας λέει κάτι το όνομα, είναι αδερφός του παίχτη της Γιούβε και τοπ ατζέντης στη Γερμανία. Βασική προϋπόθεση που του θέτουν είναι να τερματίσει το συμβόλαιο εκπροσώπησης που έχει με τους Σαμπαγκουέ και Κοτσιά.

             Με τον Σαμπαγκουέ και τη μαμά στο προπονητικό της Ρεν

Σύμφωνα με διασταυρωμένο ρεπορτάζ, τόσο της Εκίπ όσο και της Γκάρντιαν, αλλά επίσης και από τα στοιχεία της δικογραφίας της υπόθεσης που έχει φτάσει στη Γαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, ακολουθεί μια σειρά από γεγονότα σε λογική ταινίας:

Στις 24/02/2016 ο Ντεμπελέ στέλνει μήνυμα σε συγγενείς τους που τους γράφει «Αν δεν πάω με τον Σισοκό και τον Μάρκο θα μου κόψουν τη μεταγραφή».

Δύο μέρες μετά, οι Σαμπαγκουέ και Κοτσιά λαμβάνουν ένα γράμμα υπογεγραμμένο από τον Ντεμπελέ που γράφει ότι ακυρώνεται η συμφωνία του Σεπτεμβρίου (2015) και ότι δεν είναι πια εκπρόσωποί του. Συνεχίζει όμως να έχει επαφές μαζί τους.

Από το Μάρτιο ως τον Ιούνιο έχει συναντηθεί ο παίχτης προσωπικά με τον Γιούργκεν Κλοπ, εκπροσώπους της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, της Μάντσεστερ Σίτυ, ενώ τον παρακολουθούν στενά τόσο η Άρσεναλ, όσο και η Μπάγερν, η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρσελόνα.

Φτάνει ο Ιούνιος και ο πρόεδρος της Ρεν Φρανσουά-Ανρί Πινόλτ συζητάει μόνο με τη Ντόρτμουντ. Εντελώς συμπτωματικά από το 2007 ο Πινόλτ είναι μέτοχος της Πούμα. Επίσης πάλι από καθαρή σύμπτωση, η Πούμα δε φτιάχνει μόνο τις φανέλες της Ντόρμουντ, αλλά είναι και μέτοχός της από το 2014.

Η Ντόρτμούντ καταθέτει ήδη πρώτη προσφορά €8Μ, πάνω από τη ρήτρα. Οι δύο ομάδες τα βρίσκουν τελικά στα €15Μ. Τρεις φορές τη ρήτρα, θα πείτε όχι άσχημα.

Ο Ντεμπελέ πάει να υπογράψει το συμβόλαιό του στη Γερμανία συνοδευόμενος από τον Κοτσιά (!). Ο Κοτσιά όμως ανακαλύπτει όταν παίρνει τα αντίγραφα από το Γερμανικό σύλλογο ότι το δικό του όνομα δεν αναφέρεται πουθενά, έτσι δεν μπορεί να πάρει καμία προμήθεια.

Επιστρέφοντας στη Γαλλία οι Σαμπαγκουέ και Κοτσιά κατέθεσαν μήνυση στη Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου κατά των Σισοκό και Λιχστάινερ, διεκδικώντας €3Μ. Εν συντομία: αρχικά προτάθηκε διακανονισμός στα μισά από τους δεύτερους, οι πρώτοι δε δέχθηκαν και έληξε η εκδίκαση από την ΓΟΠ στα €2,4Μ.

Τώρα στην ακροαματική διαδικασία ακούστηκαν διάφορα μαγικά που περιμένει κανείς ν’ ακούσει σε λατινοαμερικάνικες μεταγραφές. Ότι η Ρεν υποσχέθηκε στον Ντεμπελέ να του δώσει του ίδιου τα €5Μ της ρήτρας αν υπέγραφε νέο συμβόλαιο χωρίς τέτοια (πράγμα το οποία είναι απολύτως παράνομο, τόσο από τους κανονισμούς της ΦΙΦΑ όσο και της ΟΥΕΦΑ). Ότι ο Σισοκό τρομοκρατούσε τον Ντεμπελέ (ο οποίος στην υπεράσπιση είπε ότι οι παλιοί εκπρόσωποι του ήταν για να τον πάνε μέχρι τη Ρεν και ότι ο καθένας πρέπει ν’ αναγνωρίζει τα όριά του). Ότι η Ρεν δεν άκουσε κανένα άλλο σύλλογο πλην της Ντόρτμουντ επειδή ήταν η μόνη διατεθειμένη να πληρώσει πάνω από τη ρήτρα (Σχόλιο δικό μου: και η Άρσεναλ έχει Πούμα φανέλες αλλά πιο πιθανό είναι να πείσεις τον Βενγκέρ να φύγει από την Άρσεναλ από το να δώσει για μεταγραφή παραπάνω λεφτά από όσο λέει μια ρήτρα).

Μέσα σε όλο αυτόν το χαμό ο Ντεμπελέ δεν έχει πει κουβέντα. Συνεχίζει να παίζει και να ανεβάζει την αξία του. Τελικά, το μόνο καλό που βγήκε από αυτό το αλισβερίσι συλλόγων, χορηγών και μανατζαρέων είναι ότι ένας νέος παίχτης πήγε σε μια ομάδα όπου παίζει βασικότατος και εξελίσσεται. Πράγμα που, με εξαίρεση ίσως τις Λίβερπουλ και Άρσεναλ, δε θα συνέβαινε πουθενά αλλού.

Η τελευταία προσπάθεια του Τόμας Ροζίτσκι

  [6 Σχόλια]

Σε κάθε γενιά ποδοσφαιριστών υπάρχουν κι αυτοί που τελικά δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες του κόσμου, των προπονητών ή ακόμα και των διοικήσεων που ξόδεψαν χρήματα. Όταν συμβαίνει εξαιτίας έλλειψης μυαλού στο κρανίο, δεν ενοχλεί τόσο. Είναι θέμα του κάθε Αντριάνο π.χ. να καταστρέψει μια καριέρα που θα μπορούσε να είναι τεράστια. Όταν γίνεται εξαιτίας τραυματισμών όμως, ειδικά σε παίκτες που «μεγάλωσες» μαζί τους σε ενοχλεί αρκετά. Αν κάτσω να σκεφτώ θα βρω αρκετές τέτοιες περιπτώσεις, αλλά δυο ονόματα θα μου έρθουν σχεδόν αμέσως. Το ένα του πολυαγαπημένου Παμπλίτο Αϊμάρ. Το δεύτερο του Τόμας Ροζίτσκι.

Η αλήθεια είναι ότι είχα ξεχάσει πού βρίσκεται ο μικρός Μότσαρτ, μέχρι που διάβασα τον τίτλο μιας είδησης. «Χάνει το υπόλοιπο της σεζόν ο Ροτζίτσκι» έγραφε το άρθρο. Στα 36 του πλέον, ο Τσέχος γύρισε πίσω στην Σπάρτα Πράγας το καλοκαίρι που μας πέρασε. Εκεί που όλα ξεκίνησαν. Σύμφωνα με τα στατιστικά έχει αγωνιστεί μόλις 19 λεπτά περίπου, σε ένα ματς με την Μπλάντα Μπόλεσλαβ τον Σεπτέμβριο. Από τότε τίποτα. Αν διαβάσει κάποιος την λίστα τραυματισμών στην καριέρα του, είναι σαν να βλέπει φοιτητής ιατρικής το πρόγραμμα σπουδών της σχολής. Από τα πόδια και την κοιλιά, μέχρι τη σπασμένη μύτη και ασθένειες, ο Ροζίτσκι τα έχει περάσει όλα.

Ένας παίκτης με σπάνιο ταλέντο, που δεν φοβάται να μπει στα ζόρια και να κάνει το τάκλιν παρά τη σωματοδομή του, να βάλει τα πόδια του σε κόντρες, με φοβερό σουτ και ένα καλλιτεχνικό εξωτερικό, ένας αρτίστας που πάντα όταν έπαιζε (έστω και για αλλαγή γιατί είχε χάσει τη θέση του μετά από κάποιον ακόμα τραυματισμό) κολλούσα στην οθόνη για να δω τις limited edition εμφανίσεις του. Η καριέρα του δεν ήταν κακή. Κατέκτησε μία Μπουντεσλίγκα, πήρε κύπελλα στην Αγγλία με την Άρσεναλ, πάντα όμως υπήρχε αυτό το «αλλά», ότι η ποιότητά του θα τον έκανε ακόμα πιο σημαντικό και θα οδηγούσε σε παραπάνω τίτλους. Θα μπορούσε ίσως να είχε πάρει και ένα Euro, αλλά εκεί πέτυχε την Ελλάδα, θα μπορούσε να είχε κατακτήσει ένα ΟΥΕΦΑ, αλλά το έχασε στον τελικό. Τα ματς που έκανε σαν αριθμός δεν είναι λίγα, αλλά αν δει κάποιος τα συνολικά λεπτά θα καταλάβει αρκετά. Ειδικά την τελευταία περίπου δεκαετία στην Άρσεναλ. Δεν είναι τυχαίο ότι για πολύ κόσμο ο Ροζίτσκι είναι ακόμα συνυφασμένος με τη Ντόρτμουντ (και τον Κόλερ βεβαίως), παρ’ ότι έπαιξε τα μισά περίπου χρόνια εκεί από όσα έμεινε στο Λονδίνο. Έκανε σχεδόν τα ίδια ματς στο πρωτάθλημα της Γερμανίας με όσα έκανε στην Άρσεναλ.

Το καλοκαίρι όταν έμεινε ελεύθερος από την Άρσεναλ (και αποθεώθηκε από παίκτες και οπαδούς για τα όσα προσέφερε) πέρασε από το μυαλό του να τα παρατήσει. Ο ίδιος όμως έπαιρνε μηνύματα από τον κόσμο να συνεχίσει. «Δεν ήθελα να σταματήσω έτσι το ποδόσφαιρο. Εξαιτίας ενός τραυματισμού. Δεχόμουν μηνύματα από όλο τον κόσμο. Ένα αγοράκι από έναν καταυλισμό στη Συρία μου έγραψε ότι μια από τις λίγες ελπίδες που έχει είναι να με δει να αγωνίζομαι ξανά. Είδα την τεράστια σημασία που έχει το ποδόσφαιρο στις ζωές των ανθρώπων. Μου έδωσε κουράγιο να συνεχίσω. Έπαιξε ρόλο στην απόφασή μου και να μην τελειώσω την καριέρα μου καθισμένος σε έναν πάγκο».

Άνθρωπο που ξεκινάει το mix-tape του με Master of Puppets να τον αγαπάς

Τα χρόνια έχουν περάσει όμως, ο Ροζίτσκι συνεχίζει να ταλαιπωρείται, το κορμί δεν αντέχει. Με μόλις 19 λεπτά εξαιτίας των ενοχλήσεων και στα 36 προς τα 37, αποφάσισε να μπει στο μαρτύριο να κάνει εγχείριση στον αχίλλειο αντί να πει «τέλος, φτάνει τόσο». Αποφασισμένος να παίξει του χρόνου στην Σπάρτα, να προλάβει την αρχή της νέας σεζόν. Για τα λεφτά; Έχει ήδη αρκετά και το συμβόλαιό του στην Τσεχία δεν θα είναι λογικά τόσο μεγάλο. Για τη δόξα; Μόνο σε τοπικό επίπεδο. Μάλλον γιατί του αρέσει η μπάλα, είναι αυτό που ξέρει να κάνει, ξέρει να το κάνει όμορφα και το αγαπάει. Ο πιο νέος παίκτης στην εθνική Τσεχίας το 2000 και ο πιο μεγάλος το 2016, θέλει να γυρίσει. Ακόμα κι αν δεν το καταφέρει, ξέρει ότι θα έχει προσπαθήσει. Και παρ’ ότι είδαμε μόνο ψήγματα του ταλέντου του, δεν θα μπορούμε να τον κατηγορήσουμε ότι το έβαλε ποτέ κάτω.

«Είναι όπως κι η ζωή. Αν υπάρχει ελπίδα, πρέπει να παλεύεις. Θα δοκιμάσω ξανά.»

Όταν ο Όλι γνώρισε τον Σάμι

  [10 Σχόλια]

Ένα από τα πιο ιδιόρρυθμα δίδυμα στην ιστορία του ποδοσφαίρου ήταν αυτό μεταξύ των Όλιβερ Καν και Σάμουελ Κουφούρ. Δύο φαινομενικά ασύμβατοι τύποι που πέρασαν ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής τους υπερασπιζόμενοι το μηδέν στην εστία της Μπάγερν Μονάχου, έγιναν το σήμα κατατεθέν των Βαυαρών στα μετόπισθεν. Ο θηριώδης, μόνιμα νευριασμένος Γερμανός βγαλμένος από τα χειρότερα αντιμνημονιακά στερεότυπα και τους παιδικούς εφιάλτες και ο συναισθηματικός Γκανέζος  με τις έντονες αντιδράσεις, τη συγκίνηση, τον ενθουσιασμό και τις τραβηγμένες διαμαρτυρίες.

Διάφορες τρέλες του Καν και κυρίως το γκολ με το χέρι και η αποβολή

Οι καριέρες και των δύο είναι γεμάτες περίεργα στιγμιότυπα. Ο Καν με τις συμπεριφορές του στα ματς με την Ντόρτμουντ, έτοιμος να κατασπαράξει τους αντιπάλους, αλλά και το fair play με τον Κανιθάρες στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με τη Βαλένθια. Και φυσικά το γκολ με τις γροθιές (!) σε ένα ματς με τη Χάνσα Ρόστοκ. Ο Μάρκους Μερκ του βγάζει την κάρτα, ο Καν αποβάλλεται και όλοι αναρωτιούνται «τι διάολο σκεφτόταν ο Όλι;». Προσέχουμε ότι ο πρώτος που πάει να διαμαρτυρηθεί είναι φυσικά ο Κουφούρ και αυτός που φοράει τη φανέλα του τερματοφύλακα για τα τελευταία δευτερόλεπτα είναι ο Τάρνατ.

Το προσέχουμε γιατί τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν καινούριο. Δυο χρόνια πριν, η Μπάγερν αντιμετώπιζε την Άιντραχτ, όταν ο Σάμι Κουφούρ συγκρούστηκε με τον Καν. Ο Καν έχασε τις αισθήσεις του και έπεσε στο χορτάρι κι η Μπάγερν έκανε αναγκαστική αλλαγή με τον αιώνιο αναπληρωματικό Μπερντ Ντρέχερ να μπαίνει μέσα. Ο Ντρέχερ σε 10 χρόνια στην Μπάγερν είχε 13 συμμετοχές συνολικά, κατατάσσοντάς τον στην κατηγορία των αργόμισθων. Όπως ήταν λογικό, είχε σκεβρώσει στον πάγκο και σε μια έξοδό του, έσπασαν τα άλατα, γύρισε το γόνατό του και τραυματίστηκε σοβαρά. Η Μπάγερν αναγκάστηκε να παίξει 30 λεπτά με τον Τάρνατ στο τέρμα (φορώντας φανέλα που ήταν 3-4 νούμερα μεγαλύτερη), με τον χαφ της να κάνει μια απίστευτη απόκρουση αυτοθυσίας (το πλάνο πίσω από την εστία δείχνει το μεγαλείο της). Παρά το αριθμητικό μειονέκτημα και τον Τάρνατ στα γκολπόστ, η Μπάγερν γύρισε το ματς. Ισοφάρισε με τον Έλμπερ και ήταν τελικά ο Κουφούρ με κεφαλιά στο 83′ που έδωσε τη νίκη με 1-2. Ο Γκανέζος με το γκολ αυτό λυτρώθηκε για το χτύπημά του στον Όλι. Η ομάδα του Μονάχου κατέκτησε τελικά το πρωτάθλημα, σε ισοβαθμία με την καημένη Μπάγερ Λεβερκούζεν, και σίγουρα η απόκρουση του Τάρνατ και το γκολ του Κουφούρ έπαιξαν μεγάλο ρόλο.

Η γονατιά του Σάμι, ο Ντρέχερ, η απίστευτη απόκρουση Τάρνατ και το γκολ του Κουφούρ

Καν και Κουφούρ όμως ήταν πρωταγωνιστές σε ακόμα ένα περίεργο γεγονός. Βγαλμένοι από αμερικάνικη κωμωδία με χαρακτήρες αντιθέσεων (κάτι σαν το Φονικό Όπλο) ή όπως διάβασα κάπου, σαν ένα λιοντάρι που βρίσκει ένα απροστάτευτο παπάκι και το υιοθετεί (και όλοι ξέρουμε ποιος είναι ο Καν στη συγκεκριμένη παρομοίωση), η σχέση τους πήγε σε άλλο επίπεδο σε ένα παιχνίδι κόντρα στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για το Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Καν και πάλι χτύπησε από μία σύγκρουση με τον Άντι Κόουλ (δυστυχώς παρά τις προσπάθειες δεν βρέθηκε βίντεο), σωριάστηκε κάτω και δεν φαινόταν να αντιδρά. Τα δευτερόλεπτα περνούσαν βασανιστικά για τον Σάμουελ Κουφούρ που δεν μπορούσε να περιμένει τους γιατρούς και πήρε την κατάσταση στα χέρια του. Έπεσε κατάχαμα και έκανε το φιλί της ζωής στον Όλι. Ακόμα θυμάμαι να βλέπω το παιχνίδι στην τηλεόραση και να προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι είχα μόλις παρακολουθήσει. Τελικά, ο Καν επέζησε και οι δυο τους συνέχισαν το παιχνίδι και την παράλληλη πορεία τους.

Ο Κουφούρ ήταν λεβεντιά

Ο Όλι κι ο Σάμι ήταν δύο άνθρωποι που δεν κρατούσαν μέσα τους αυτά που ένιωθαν. Απλά ο ένας το έβγαζε συνήθως με οργή και θυμό και ο δεύτερος με άλλους τρόπους. Η προσωπικότητα του Κουφούρ ήταν αποτέλεσμα των παιδικών του χρόνων. Όπως έχει πει σε συνέντευξή του, ζούσε δύσκολα στο σπίτι με την μητέρα του και τις τρεις αδερφές του. Ήταν ένα κλασσικό κακό παιδί που για να μπορέσει να βγάλει χρήματα έγινε λούστρος και αργότερα έμπορος μαριχουάνας. Το πάθος του όμως ήταν το ποδόσφαιρο. Όταν πλέον ξεχώρισε και κλήθηκε στην εθνική Κ17 είχε να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα. Δεν είχε παπούτσια. Η μητέρα του αναγκάστηκε να πουλήσει την τηλεόραση του σπιτιού και να πει στις αδερφές του ψέματα για να μπορέσει ο μικρός Σάμι να ακολουθήσει το όνειρό του. Εκ του αποτελέσματος έπραξε σωστά.

Ο Κουφούρ έγινε «κουλτ» είδωλο στο Μόναχο με κάτι τέτοια

Ο Κουφούρ έκλεισε την καριέρα του με έξι πρωταθλήματα, μερικά κύπελλα, ένα Τσάμπιονς Λιγκ, ένα Διηπειρωτικό (στο οποίο ο Κουφούρ σε ένα πολύ ζόρικο ματς απέναντι στην Μπόκα σκόραρε και έδωσε τη νίκη για να μάθει ότι την επόμενη μέρα ξεπούλησαν όλες οι φανέλες της Μπάγερν στο Μπουένος Άιρες από οπαδούς της Ρίβερ που ακόμα τον μνημονεύουν) και πολλές προσωπικές διακρίσεις. Μέχρι την τελευταία του ποδοσφαιρική στιγμή έπαιζε με το ίδιο πάθος, αντιμετώπιζε το κάθε ματς σαν ζήτημα ζωής ή θανάτου. Έβγαζε τη χαρά του (όπως στο τραγούδι για τον τίτλο παραπάνω), την αγωνία του (όπως στο φιλί στον Καν) και την λύπη του στον υπερθετικό βαθμό με χαρακτηριστικό παράδειγμα το παρακάτω βίντεο. Τραυματίας στο 89′ βγαίνει έξω, ο διαιτητής δεν του δίνει την άδεια να μπει, αλλά αυτός το κάνει. Παίρνει τη 2η κίτρινη, αποβάλλεται και εκεί αρχίζει ένα ψυχόδραμα «why, why».

Ο Σάμι κάνει μια σκηνή από το Αποκάλυψη Τώρα

Η εικόνα του στον χαμένο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με τη Γιουνάιτεντ, να χτυπάει απαρηγόρητος το χορτάρι με δύναμη έχει περάσει στο πάνθεον των στιγμών των τελικών του θεσμού. Ο Κουφούρ έμαθε από μικρός να ζει με τις δυσκολίες και συνέχισε να τις αντιμετωπίζει. Όπως όταν το 2003 έχασε την 8χρονη κόρη του που πνίγηκε σε πισίνα. Το ξεπέρασε όπως δήλωσε με την πίστη του στον Θεό και συνέχισε χωρίς να το βάζει κάτω. Μη νομίζετε βέβαια ότι αφού κρέμασε τα παπούτσια του ηρέμησε. Πριν από 2 χρόνια, στον τελικό του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής ως σχολιαστής πλέον, εξέφρασε τη σιγουριά του για τη νίκη της Γκάνας. «Πείτε στους παραγωγούς να φέρουν κουρέα. Αν δεν κερδίσουμε θα ξυρίσω το κεφάλι μου» είχε δηλώσει. Η συνέχεια;

Ούτε φυσικά ξεχνάει την αγαπημένη του Μπάγερν. Εδώ στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2013 που ως σχολιαστής πετάει από πάνω του κάθε ίχνος αντικειμενικότητας και γίνεται οπαδός:

Η Μπάγερν έχει και τώρα έναν σούπερ τερματοφύλακα, έχει και τώρα καλούς αμυντικούς. Αυτό το πηγαίο συναίσθημα όμως που είχε εκείνα τα χρόνια με το δίδυμο του Καν και του Κουφούρ δεν το ξαναπέτυχε. Πριν λίγες μέρες η μητέρα του Σάμι Κουφούρ έφυγε από τη ζωή. Χάρη σε αυτή τη γυναίκα και τη θυσία της να πουλήσει την τηλεόραση (που σε μια φτωχή οικογένεια στο Κουμάσι της Γκάνας είναι κάτι σαν θησαυρός) είχαμε εμείς την τύχη να μάθουμε αυτόν τον εξαιρετικό αμυντικό, ο Καν να βρει το έτερόν του ήμισυ και να ζήσουμε μια σειρά στιγμών με όλη την γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων.

Όταν η Λεβερκούζεν έφτασε μια ανάσα από το απόλυτο θαύμα

  [18 Σχόλια]

Οι ομάδες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτές που υπάρχουν για να κερδίζουν τίτλους, μία τέτοια είναι η Μπάγερν Μονάχου για παράδειγμα, και στις άλλες που συμπληρώνουν το παζλ κάθε λίγκας. Στη Γερμανία μία τέτοια είναι η Χοφενχάιμ. Δίπλα σε όλες αυτές τις ομάδες της Μπουντεσλίγκα υπάρχει και η Μπάγερ Λεβερκούζεν. Μια ομάδα που δεν ξέρει το λόγο που υπάρχει. Το περίεργο είναι πως αν ρωτήσεις στη χώρα μας τον μέσο ποδοσφαιρόφιλο για το ποιες ομάδες θεωρεί «μεγάλες» στη Γερμανία, πολύ δύσκολα θα αφήσει εκτός της απάντησής του τη Λεβερκούζεν. Μια ομάδα που -για όσους δεν το γνωρίζουν- δεν έχει κατακτήσει ποτέ το πρωτάθλημα Γερμανίας στα 112 χρόνια της ιστορίας της. Φυσικά αυτό δεν πρόκειται να το καταφέρει ούτε φέτος μιας και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές βρίσκεται στο -18 από την πρωτοπόρο Μπάγερν Μονάχου (στην 9η θέση). Θεωρεί κάποιος πως μπορεί να καλύψει αυτή τη διαφορά και να ανατρέψει την κατάσταση; Πάμε παρακάτω.

Για να είμαστε δίκαιοι πάντως, στην έναρξη (και) της τρέχουσας σεζόν κανένας δεν είχε βγει να δηλώσει πως στόχος των «ασπιρίνων» ήταν η σαλατιέρα της Μπουντεσλίγκα. Είναι γνωστό άλλωστε πως εδώ και χρόνια ο βασικός στόχος είναι ένας και μοναδικός: Nα τα κάνει «σαλάτα». Κάτι που και καταφέρνει επιτυχώς κάθε χρόνο. Η Λεβερκούζεν μετράει ένα κύπελλο όλο κι όλο το 1993 και φυσικά στην «πλούσια» τροπαιοθήκη της υπάρχει και το ΟΥΕΦΑ του 1988. Απέναντι στην Εσπανιόλ του Λοσάντα και του Ερνέστο του Βαλβέρδε. Αυτό πάντως που πόνεσε πραγματικά πολύ και θα πονάει πάντα όλους τους φίλους της ομάδας είναι η σεζόν 2001-2002. Μια σεζόν που ξεκίνησε με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες από μια ομάδα που διέθετε μπόλικο ταλέντο και εξελίχθηκε στην απόλυτη τραγωδία, χάνοντας ουσιαστικά τρεις τίτλους (πρωτάθλημα, κύπελλο και Τσάμπιονς Λιγκ) σε διάστημα -σχεδόν- μιας εβδομάδας. Το κουβάρι αυτής της ιστορίας θα ξετυλίξουμε σήμερα. Μιας ιστορίας γεμάτης από όμορφο ποδόσφαιρο, μεγάλες νίκες και άφθονο πόνο στο τέλος. Αδικία; Σίγουρα. Βέβαια την τύχη του ο καθένας την φτιάχνει (και) μόνος του. Όχι -άλλα- δάκρυα λοιπόν για εκείνη την ομάδα του Τόπμελερ.

H σεζόν 2000-2001 ήταν από τις πιο ανταγωνιστικές της Μπουντεσλίγκα με την Μπάγερν να κατακτά -ως συνήθως- στο τέλος το πρωτάθλημα αλλά τρεις ομάδες να τερματίζουν πίσω της με πολύ μικρή βαθμολογική (και όχι μόνο) διαφορά. Η Σάλκε είχε τερματίσει 2η στο -1 από τους πρωταθλητές, η Ντόρτμουντ 3η στο -4 και η Λεβερκούζεν 4η στο -6. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Μπέρτι Φογκς, που αν και και είχε φτιάξει ένα άκρως ανταγωνιστικό σύνολο, βγάζοντας την ομάδα και στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, τελικά απολύθηκε με το τέλος της σεζόν για να αναλάβει ο Κλάους Τόπμελερ. Ένας προπονητής που δεν είχε να επιδείξει κάτι σημαντικό στην έως τότε προπονητική του καριέρα, εκτός των δεκάδων τσιγάρων που κάπνιζε στους πάγκους. Η επιλογή σίγουρα είχε ξενίσει πολλούς.

O Τόπμελερ βρήκε ένα άκρως ποιοτικό σύνολο, με παίκτες όπως ο Μπάλακ, ο Ζε Ρομπέρτο, ο Λούσιο, ο Μπερμπάτοφ, ο Ράμελόου και ο Πλασέντε και κάνοντας ουσιαστικά μία και μόνο ποιοτική προσθήκη έφτιαξε την ομάδα που θαυμάσαμε για μία ολόκληρη σεζόν τόσο στην Γερμανία όσο και στην Ευρώπη. Ο παίκτης αυτός δεν ήταν άλλος από τον επιτελικό μέσο Γιλντιράι Μπαστούρκ της Μπόχουμ. Έναν παίκτη που ο Τόπμελερ γνώριζε πολύ καλά (και είχε σε τεράστια εκτίμηση) από την κοινή τους θητεία στο Μπόχουμ. Ο Τούρκος ήταν ένας φανταστικός ποδοσφαιριστής, από τους καλύτερους σε ολόκληρη την Ευρώπη στη θέση του εκείνα τα χρόνια, με μεγάλες παραστάσεις τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Η Τουρκία άλλωστε είχε τερματίσει 3η στο Μουντιάλ του 2002 και ήταν τόσο καλή που ο βασικός της τερματοφύλακας (αναφέρομαι στον Ρουστού) είχε φτάσει να πάρει μεταγραφή για  την Μπαρτσελόνα, την ίδια περίοδο μάλιστα που η Μπάρτσα έκανε δικό της τον τιτανομέγιστο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε.

To σύστημα του Τόπμελερ ήταν το 4-5-1 (ή καλύτερα 4-1-4-1) με τον Ράμελοου μπροστά από τους δύο στόπερ και μια καταπληκτική τετράδα μέσων πίσω από τον μοναδικό σέντερ φορ. Ο Όλιβερ Νόεβιλ των 171 εκατοστών είχε αυτό τον ρόλο κόντρα σε μια εποχή που ήθελε -συνήθως- δύο επιθετικούς με τον ένα εκ των δύο να είναι αρκετά δυνατός και ψηλός. Η τετράδα των μέσων ήταν ο καταπληκτικός Βραζιλιάνος Ζε Ρόμπερτο (δεν είχε γραφτεί ακόμα για τον Ολυμπιακό), ο Μπερντ Σνάιντερ, ο Μίκαελ Μπάλακ στην καλύτερη σεζόν της καριέρας του και φυσικά ο Γιλντιράι Μπαστούρκ που ανέφερα και πιο πάνω. Ο Μίκαελ ο Μπάλακ μάλιστα είχε τελειώσει εκείνη τη σεζόν με 17 τέρματα (κάτι που αποτελεί ρεκόρ για μέσο στη Μπουντεσλίγκα) και είχε χάσει το βραβείο του πρώτου σκόρερ για ένα και μόνο τέρμα (το βραβείο είχαν μοιραστεί ο Μάρσιο Αμορόσο της Ντόρτμουντ και ο Μάρτιν Μαξ της Μόναχο 1860). Τα 17 τέρματα στη Γερμανία τα συμπλήρωσε και με 7 στο Τσάμπιονς Λιγκ σε μια σεζόν που τον βρήκε στη λήξη της με το βραβείο του καλύτερου Γερμανού παίκτη, του καλύτερου μέσου στην Ευρώπη, στην καλύτερη 11αδα της Ευρώπης και πρώτο σε ασίστ στο Μουντιάλ του 2002. Πόσους τίτλους κατάφερε να κερδίσει ο Μπάλακ, η Λεβερκούζεν και η εθνική Γερμανίας εκείνη τη σεζόν; Πολύ σωστά. Κανένα.

Η Λεβερκούζεν ήταν χάρμα ιδέσθαι στο Τσάμπιονς Λιγκ, περνώντας από διπλούς ομίλους, αλλά και στη Μπουντεσλίγκα, όπου και έχασε το πρωτάθλημα την τελευταία αγωνιστική. Η Μπάγερ είχε αποκλείσει μάλιστα στη φάση των ‘8’ τη Λίβερπουλ και στον ημιτελικό τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ίσως στην πιο γελοία press conference στην ιστορία της διοργάνωσης, με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον να μπερδεύει την Λεβερκούζεν με την Καιζερσλάουτεν, σκορπώντας αμήχανα χαμόγελα σε όλους τους παρευρισκομένους (πλην του Τόπμελερ που το είχε θεωρήσει -ορθώς- ως μεγάλη ασέβεια). Οι Γερμανοί είχαν ορκιστεί να αποκλείσουν την πολυδιαφημισμένη (και πολυτάλαντη) αντίπαλό τους, κάτι που κατάφεραν -αν και δύσκολα- με ήρωα τον κορυφαίο τους επιθετικό Όλιβερ Νόεβιλ. Ο Νόεβιλ είχε σκοράρει το 1-2 στο Ολντ Τράφορντ πριν ισοφαρίσει ο Ρούντ Φαν Νίστελροϊ με πέναλτι για το τελικό 2-2 και φυσικά ήταν αυτός που είχε ισοφαρίσει με πέναλτι σε 1-1 στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου στη ρεβάνς της Γερμανίας, χαρίζοντας ουσιαστικά την πρόκριση στην ομάδα του. Στον τελικό η Λεβερκούζεν θα συναντούσε την Ρεάλ Μαδρίτης του Ζιντάν, του Φίγκο, του Ραούλ και των λοιπών αστέρων (δίχως όμως τον σπουδαίο Ζε Ρομπέρτο που είχε συμπληρώσει αριθμό καρτών). Η Ρεάλ είχε αποκλείσει την Μπαρτσελόνα με μπόλικη δόση τύχης και αρκετό σπρώξιμο από τους διαιτητές (αν και οι Μαδριλένοι είχαν πολύ καλύτερη ομάδα από τους Καταλάνους εκείνη τη χρονιά).

Και φτάνουμε στην κρίσιμη εβδομάδα της σεζόν. Η Λεβερκούζεν στις 11 Μαΐου θα αντιμετώπιζε στον τελικό του κυπέλλου Γερμανίας τη Σάλκε και τέσσερις μέρες αργότερα την Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό της Γλασκώβης. Επίσης τρεις αγωνιστικές πριν τελειώσει η Μπουντεσλίγκα η ομάδα του Τόπμελερ ήταν στο +5 από την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Μια Ντόρτμουντ που τελικά της πήρε τον τίτλο την τελευταία αγωνιστική. Η Λεβερκούζεν είχε ακούσει το πρώτο ‘καμπανάκι’ στην εντός έδρας ήττα από την Βέρντερ με 1-2 (με χαμένο πέναλτι του τερματοφύλακα Μπουτ στα τελευταία λεπτά) για την 32η αγωνιστική, σε μια αγωνιστική που η Ντόρτμουντ είχε επικρατήσει της Κολονίας με 2-1 χάρις στο πέναλτι του Αμορόσο στο 90′. Ένα πέναλτι που είχε μειώσει τη διαφορά στους δύο βαθμούς (66 οι «ασπιρίνες» και 64 οι Βεστφαλοί).

Την επόμενη αγωνιστική η Λεβερκούζεν ήθελε πάση θυσία το τρίποντο κόντρα στη Νυρεμβέργη όπως φυσικά και η Ντόρτμουντ κόντρα στο Αμβούργο. Και οι δύο αναμετρήσεις ήταν εκτός έδρας για τους δύο μονομάχους με την αναμέτρηση της Λεβερκούζεν να είναι θεωρητικά πιο εύκολη. Το γκολ του αμυντικού Τόμας Νικλ με κεφαλιά-κανονιά (που έλεγε και μια ψυχή) στο 23′ έβαλε πίσω τους πρωτοπόρους, την ίδια ώρα που η Ντόρτμουντ άνοιγε το σκορ με πέναλτι του Αμορόσο (σε μια φάση που το Αμβούργο έμεινε με 10 παίκτες). Η ένταση ήταν ήδη μεγάλη και στα δύο μέτωπα γήπεδα. Λίγα λεπτά αργότερα ο Τόμας Ροζίσκι θα γράψει το 0-2 με τέλειο πλασέ και το «τοπίο» της νίκης θα αρχίσει να καθαρίζει. Το πέναλτι του αρχηγού Τόμας Κελ -και η αποβολή του- θα βάλει και πάλι το Αμβούργο στο παιχνίδι μιας και το σκορ ημιχρόνου πλέον ήταν το 1-2.

Το τελικό 3-4 με όργια του Αμορόσο  στο β’ ημίχρονο -σε συνδυασμό με την ήττα της Λεβερκούζεν- θα ανεβάσει την Μπορούσια στην 1η θέση (στο +1) μία αγωνιστική πριν το τέλος της Μπουντεσλίγκα. Πλέον το τρόπαιο του πρωταθλητή ήταν στα χέρια της ομάδας του Ματίας Ζάμερ που αν κέρδιζε την Βέρντερ στην έδρα της θα έκλεβε ουσιαστικά το πρωτάθλημα από την ομάδα που το άξιζε στο 100% εκείνη τη σεζόν. Τη Μπάγερ Λεβερκούζεν. Οι «ασπιρίνες» είχαν θεωρητικά εύκολο έργο μιας και υποδέχονταν την Χέρτα στην έδρα τους. Ήθελαν το ‘τρίποντο’ και στραβοπάτημα της Ντόρτμουντ για να πάρουν αυτοί το πρωτάθλημα. Όταν μάλιστα ο Μπάλακ άνοιξε το σκορ στο 9′ με εξαιρετική εκτέλεση φάουλ ένα άρωμα αισιοδοξίας άρχισε να πλανάται πάνω από τη ΜπάιΑρίνα. Την ίδια ώρα μάλιστα ο μέσος Πόλ Στάλτερι της Βέρντερ άνοιγε το σκορ με κοντινό πλασέ μετά από τραγική αμυντική αντίδραση των γηπεδούχων. Οι κερκίδες στην έδρα της Λέβερκούζεν είχαν πάρει φωτιά μιας και οι οπαδοί έβλεπαν να έρχεται αυτό που άξιζαν από την αρχή της σεζόν. Το πρωτάθλημα.

Λίγο πριν οι ομάδες φύγουν για τα αποδυτήρια ο Κόλερ ισοφάρισε με φοβερό σουτ εκτός περιοχής δίνοντας το σύνθημα της αντεπίθεσης όχι μόνο για τη νίκη αλλά και για τον τίτλο. Ο Μπάλακ με φοβερό σουτ θα γράψει το 2-0 και ουσιαστικά θα καθαρίσει τη υπόθεση-νίκη. Η Λεβερκούζεν πλέον περίμενε τα ευχάριστα από την έδρα της Ντόρτμουντ και ένα δώρο από την Βέρντερ. Αυτό το δώρο ήρθε στο 72′ αλλά δεν ολοκλήρωσε την ‘γιορτή’ μιας και το τετ α τετ της Βέρντερ κατέληξε στο δοκάρι. Τα όνειρα της Λεβερκούζεν για τον τίτλο τελείωσαν ουσιαστικά λίγα λεπτά αργότερα όταν ο Εβερθον με ένα αρκετά τυχερό γκολ χάρισε τη νίκη -και μαζί της το πρωτάθλημα- στην ομάδα του.

H Λεβερκούζεν δεν κατάφερε να επιστρέψει από το μεγάλο ψυχολογικό σοκ και τελικά γνώρισε την ήττα τόσο στον τελικό κυπέλλου Γερμανίας από την Σάλκε με 4-2 όσο και από τη Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με 2-1, σε μια αναμέτρηση που έμεινε στην ιστορία για το απίστευτο γκολ του τεράστιου Ζινεντίν Ζιντάν. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά η ομάδα έχασε και το αστέρι της, τον Μίκαελ Μπάλακ, που έφυγε για τη Μπάγερν Μονάχου -μια πορεία που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια και οι Ζε Ρομπέρτο και Λούσιο- και ουσιαστικά δεν κατάφερε να φανεί ανταγωνιστική την επόμενη σεζόν.

Το επόμενο πρωτάθλημα βρήκε την Λεβερκούζεν στην 15η θέση στο -35 από την κορυφή με τον Τόπλεμερ απολυμένο και την ομάδα σε κατάσταση διάλυσης. Όπως και να έχει, εκείνη η Λεβερκούζεν ήταν μία από τις καλύτερες ομάδες που είχαμε δει στις αρχές των 00s και είναι πραγματικά κρίμα που δεν κατάφερε να κάνει εκείνο το φανταστικό τρεμπλ, μένοντας έτσι στην ιστορία ως μία από τις μεγαλύτερες loser ομάδες και όχι ως ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά «θαύματα». Για την ιστορία, ο Μπάλακ έμεινε 2ος και τη σεζόν 2010-2011 -στο δεύτερό του πέρασμα από τη Λεβερκούζεν- και πάλι πίσω από την Ντόρτμουντ.

Ο διαιτητής που σφύριξε ημίχρονο στο 32′

  [Καθόλου σχόλια]

imago05869442h

Δεν έχω πάει ποτέ, αλλά φαντάζομαι ότι στη Βρέμη εκεί στα βορειοδυτικά της Γερμανίας δίπλα στον ποταμό Βέζερ, το Νοέμβριο τσιμπάει λίγο το κρύο. Το ίδιο σίγουρα σκέφτηκαν κι οι τρεις τύποι που το μεσημέρι της 8ης Νοεμβρίου του 1975 έτρωγαν παρέα. Ο ένας ήταν λίγο γραφική μορφή, στρουμπουλός, με μαγουλάκια. Έτρωγε τη χήνα του και καθότι λιπαρή η χήνα και κόκκινο το λάχανο, έπρεπε να ρίξει και λίγο οινόπνευμα για συνοδεία, έτσι ήπιε και κανά δυο μπυρίτσες. Η χήνα συνέχισε να γκρινιάζει στο στομάχι και για να προχωρήσει η χώνεψη, η επόμενη παραγγελία ήταν σφηνάκι λικέρ. Και μετά, ξανά μερικές μπύρες, έτσι για το σβήσιμο.

Αν κάποιος που βρισκόταν εκεί, ήταν λίγη ώρα μετά ένας από τους 21.000 θεατές στο στάδιο Βέζερ, θα έβλεπε τον τροφαντό τύπο με το όνομα Βολφ-Ντίτερ Άλενφέλντερ (ελέγχομαι για την προφορά), με την μαύρη στολή του διαιτητή να διαγράφει την κοιλίτσα του, να σφυρίζει την έναρξη του Βέρντερ-Ανόβερο. Μετά από 32 λεπτά ενός άκρως βαρετού αγώνα ο Βολφ-Ντίτερ αποφάσισε για κάποιον μαγικό λόγο να σφυρίξει το ημίχρονο. Οι παίκτες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, κάποιος ίσως να είπε «αν περνάς καλά, περνάει γρήγορα η ώρα», αλλά ο Χόετγκες (είπαμε, προφορά) της Βέρντερ κατευθύνθηκε στον ρέφερι που είχε φτάσει ήδη στην σήραγγα των αποδυτηρίων.

bundesliga-50-jahre-jubilaeum-514-8Απαράμιλλο στιλ

– Διαιτητά, είστε σίγουρος ότι είναι ημίχρονο;
– Γιατί όχι κύριε Χόετγκες;
– Γιατί συνήθως η φανέλα μου είναι βρεγμένη στο ημίχρονο και δείτε εδώ, είναι σχεδόν σκονισμένη.

Ο διαιτητής κοίταξε τη φανέλα, κοίταξε τον βοηθό του που έκανε σαν μανιακός νοήματα και του έδειχνε το ρολόι του γηπέδου, κατάλαβε ότι ένιωθε λίγο μπερδεμένος και αποφάσισε να δώσει συνέχεια στο παιχνίδι, επιστρέφοντας πίσω. Τελικά το διέκοψε ξανά στο 43:30 σφυρίζοντας το ημίχρονο. Κανείς δεν του είπε κάτι, αλλά όλοι κατάλαβαν ότι δεν ήταν και στα καλά του. Το Β’ ημίχρονο κύλησε ομαλά, ο κόραξ δεν έδειξε κάποιο άλλο πρόβλημα και έκανε μια καλή διαιτησία, σφυρίζοντας κανονικά το τέλος του αγώνα, αφού μάλλον είχε ξενερώσει πλέον.

ahlenfelder103_v-contentgrossΖούσα πάντα καλά με την κοιλιά μου, δεν έχει σημασία αν τρέχω τα 100μ. σε 10″ με 75 ή με 100 κιλά

Μετά το φαγοπότι και τα ποτά που είχαν προηγηθεί, ο διαιτητής και οι επόπτες του λέγεται ότι δεν μπορούσαν καν να βρουν τα αποδυτήρια. Για να σώσουν την κατάσταση και το σκάνδαλο, οι άνθρωποι της Βέρντερ δήλωσαν ότι ο διαιτητής ήταν πολύ άρρωστος και του έδωσαν ένα σιρόπι για το βήχα που είχε αλκοόλ. Ο πρόεδρος της Βέρντερ θυμάται ότι το καμαράκι των διαιτητών βρωμούσε οινόπνευμα και άλειψαν τον ρεφερί με «βικς» για να μην μυρίζει στους παίκτες, ενώ του έδωσαν και στοματικό διάλυμα για να μην ζέχνει η ανάσα του. Η αλήθεια πάντως αποκαλύφθηκε και η Ομοσπονδία τελικά τιμώρησε τον σουρωμένο Άλενφέλντερ (που σφύριζε το τρίτο του μόλις παιχνίδι) για κάποιες αγωνιστικές. Η απολογητική του τακτική ήταν κάτι που θα μας βρει όλους σύμφωνους. «Είμαστε άντρες και δεν πίνουμε Φάντα» είχε δηλώσει.

Στη Βρέμη στα εστιατόρια από τότε, αν παραγγείλεις ένα Άλενφέλντερ θα σου φέρουν μια μπύρα και ένα σφηνάκι σαν αυτό που έπινε ο Βολφ-Ντίτερ (τουλάχιστον έτσι λέει ο αστικός μύθος, είπαμε δεν έχω πάει στην πόλη). Η διαιτητική του καριέρα πάντως δεν πήρε την κατιούσα. Μέσα στα επόμενα 13 χρόνια διαιτήτευσε συνολικά 106 παιχνίδια της Μπουντεσλίγκα και άλλα 77 της Β΄ εθνικής και μάλιστα τη σεζόν 1983-84 βγήκε ο καλύτερος διαιτητής στη Γερμανία. Σε όλα αυτά τα ματς μόλις τέσσερις φορές έβγαλε κόκκινη. Το στιλ του όμως ήταν πάντα αυτό, ενός μπον βιβέρ χαβαλετζή που κατάφερνε να είναι αρκετά αγαπητός. Σε μια περίοδο που οι διαιτητές ήταν κομπάρσοι, ο Βολφ-Ντίτερ ήταν ένας σταρ που αντί ο κόσμος να τον αντιπαθεί, τον συμπαθούσε.

imago01052692hΜε πόνεσε όταν αποχώρησα, σαν να έπαιρνες από τον Τσάρλι Τσάπλιν το μπαστούνι

Ένας διαιτητής-διασκεδαστής. Όταν μια φορά ο Πολ Μπράιτνερ του είπε ότι σφυρίζει σαν μαλάκας, ο Άλενφέλντερ του απάντησε: «Μπράιτνερ, μήπως είσαι εσύ που παίζεις σαν μαλάκας;», ενώ συνήθιζε να κοροϊδεύει όσους παίκτες έπεφταν κάτω και δεν σηκώνονταν. «Σήκω πάνω, δεν έχει εγκατασταθεί ακόμα η υπόγεια θέρμανση στο χορτάρι». Ούτε ο Ότο Ρεχάγκελ γλίτωσε από τα πειράγματα, όταν σε ένα ματς διαμαρτυρόταν συνέχεια όρθιος. «Κάτσε στον κώλο σου γιατί θα φέρω κόλλα να σε κολλήσω στον πάγκο» είπε στον αγαπημένο μας Ότο. Κανείς όμως δεν του κρατούσε κακία.

Όπως συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις συμβαίνει, η ζωή τού Άλενφέλντερ άλλαξε πολύ μετά την απόσυρσή του. Ένας άνθρωπος που ζούσε για να είναι στο επίκεντρο της δημοσιότητας, είχε πλέον μόνο τον κόσμο που τον αναγνώριζε στον δρόμο. Το απολάμβανε, αλλά δεν ήταν το ίδιο. Η ζωή του συνέχισε να έχει αρκετές καταχρήσεις, πήρε ακόμα περισσότερα κιλά και τελικά το 2014 πέθανε στα 70 του, αφού έπασχε από σακχαρώδη διαβήτη.

Καλώς ήρθες στη ζωή μας Ουσμάν Ντεμπελέ

  [Καθόλου σχόλια]

Το απόγευμα της 8ης Ιουλίου στην πόλη Έρκενσβικ, στη δυτική Γερμανία, η Ντόρτμουντ έπαιζε το πρώτο της φιλικό παιχνίδι για τη φετινή χρονιά. Με δεδομένο πως αντίπαλος ήταν η τοπική ομάδα που αγωνίζεται σε πολύ χαμηλή κατηγορία, το παιχνίδι προοριζόταν κυρίως για χαλάρωμα, μετά το πρώτο εξαντλητικό στάδιο της προετοιμασίας, και για να πειραματιστεί ο Τόμας Τούχελ. Σε κάποια φάση ο Ουσμάν Ντεμπελέ πήρε τη μπάλα στα αριστερά της επίθεσης, προσπέρασε έναν αντίπαλο με εκνευριστική άνεση – στέλνοντας τον με μια γρήγορη προσποίηση στην άλλη πλευρά από αυτή που επέλεξε να κατευθυνθεί ο ίδιος -, έπαιξε το ένα-δυο με έναν συμπαίκτη του και αφού βρέθηκε σε θέση τετ-α-τετ πλάσαρε εύστοχα με το δεξί, ανοίγοντας το σκορ. Ήταν μόλις το 3ο λεπτό του αγώνα! Τόσα χρειάστηκε ο 19χρονος Γάλλος για να πει ουσιαστικά στους οπαδούς της Ντόρτμουντ και στη Μπουντεσλίγκα «καλώς σας βρήκα».

Τις επόμενες μέρες η ομάδα του Τούχελ έπαιξε τρία ακόμα φιλικά. Ο Ντεμπελέ δεν κατάφερε να σκοράρει σε αυτά αλλά οι ενέργειες του έγιναν αμέσως θέμα συζήτησης. Ένα βιντεάκι 90 περίπου δευτερολέπτων που κυκλοφόρησε στα social media δείχνει τον πιτσιρικά να κάνει σε αρκετές περιπτώσεις ό,τι θέλει στο χόρτο, προσπερνώντας αμυνόμενους με ελιγμούς και ταχύτητα που συναντάει κανείς στα παιχνίδια του φθινοπώρου, όταν οι παίκτες έχουν σταδιακά ανεβάσει ρυθμό. Το βίντεο προκάλεσε ένα νέο κύμα ενθουσιασμού στους φίλους της ομάδας που βλέπουν ένα 19χρονο παιδί να «αφήνει χαζούς» όσους προσπαθούν να τον ανακόψουν, συνδυάζοντας ταχύτητα, εξαιρετική κοφτή ντρίπλα, μεγάλη ικανότητα στην προσποίηση και τρομακτικά γρήγορη αλλαγή κατεύθυνσης εν κινήσει.

Σαν να μην έφταναν αυτά, στο πρώτο πραγματικά δυνατό τεστ της Ντόρτμουντ, στο νικηφόρο φιλικό με τη Γιουνάιτεντ του Μουρίνιο στην Κίνα, ο Ντεμπελέ σκόραρε ένα υπέροχο γκολ με τον αγαπημένο του τρόπο: πήρε τη μπάλα μακριά από την περιοχή, πέρασε έναν αντίπαλο, επιτάχυνε και στο ύψος της μεγάλης περιοχής «έστειλε για βρούβες» τον δύσμοιρο Ρόχο, τελειώνοντας τη φάση με εξαιρετικό σουτ με το δεξί πόδι.

(Το οποίο δεξί πόδι δεν είναι καν το καλό του. Ή μπορεί και όχι. Κανείς δεν ξέρει. Ούτε καν ο ίδιος! Κάποιοι ισχυρίζονται πως αν ρωτήσεις όλους τους προπονητές που είχε ως τώρα ποιο είναι το καλό του πόδι, οι απαντήσεις θα είναι μοιρασμένες. Κι αυτό τα λέει όλα. Η ικανότητα του να χρησιμοποιεί και τα δυο πόδια με επιτυχία του επιτρέπει να αγωνίζεται με άνεση σε όλες τις θέσεις που υπάρχουν μεσοεπιθετικά.)

Μετά και από αυτή την εμφάνιση οι προσδοκίες έχουν πιάσει ταβάνι. Όχι πως δεν ήταν υψηλές από τη μέρα που αποχαιρέτησε τη Ρεν και υπέγραψε το 5ετες συμβόλαιο του με τη Ντόρτμουντ. Καλύτερος νέος παίκτης στο γαλλικό πρωτάθλημα πέρσι, 12 γκολ και 5 ασίστ σε 26 παιχνίδια, καλύτερος παίκτης στη Γαλλία το μήνα Μάρτιο, πρώτος ανάμεσα σε παίκτες κάτω των 21 ετών σε γκολ και επιτυχημένες ντρίπλες και στα 5 μεγάλα πρωταθλήματα της Ευρώπης και ένα χατ-τρικ μέσα σε ένα ημίχρονο στο ντέρμπι της Βρετάνης με αντίπαλο τη Ναντ είναι κατορθώματα που θα θάμπωναν οποιονδήποτε. Κατορθώματα τα οποία επιτεύχθηκαν μάλιστα μέσα σε ελάχιστους μήνες.

Το περσινό καλοκαίρι ο 18χρονος Ντεμπελέ δεν αποτελούσε καν μέλος της πρώτης ομάδας. Παρ’ ότι όλοι οι προπονητές του στις ακαδημίες της Ρεν τον εκθείαζαν και πίεζαν τον Φιλίπ Μοντανιέ να τον δοκιμάσει με τους ‘μεγάλους’, ο Γάλλος τεχνικός δεν βιαζόταν, προβάλλοντας συχνά-πυκνά το επιχείρημα πως ακόμα είναι μικρός και αδύνατος. Ο απογοητευμένος Ντεμπελέ, που είχε κουραστεί να βγάζει μάτια στις μικρές κατηγορίες και στις ρεζέρβες της Ρεν (13 γκολ σε 18 παιχνίδια είναι ένα εντυπωσιακό νούμερο αν αναλογιστεί κανείς πως δεν μιλάμε για καθαρό επιθετικό), άρχισε να ψάχνει τρόπους να φύγει, εκμεταλλευόμενος και το γεγονός ότι τον παρακολουθούσαν από μικρό αρκετοί σκάουτερ από πολλές ευρωπαϊκές ομάδες.

Λίγο πριν το οριστικό διαζύγιο όμως η Φατιμάτα Ντεμπελέ, το ‘κεφάλι’ της οικογένειας, που πριν χρόνια εγκατέλειψε με τον άντρα της το χωρίο που μεγάλωσαν στην Μαυριτανία για να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον στο Βερμόν, μια μικρή πόλη στα βόρεια της Γαλλίας, έπεισε τον γιο της να παραμείνει στη Ρεν (με τη βοήθεια και του Μίκαελ Σιλβέστρ που συνεργάζεται με τη Ρεν ως σύμβουλος του προέδρου και πιστεύει πολύ στον πιτσιρικά, ο οποίος του θυμίζει τον Κριστιάνο Ρονάλντο στα πρώτα του χρόνια στην Αγγλία) και όπως αποδείχτηκε είχε δίκαιο.

Τον Οκτώβρη ο μικρός υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, τον Νοέμβρη έκανε ντεμπούτο, μπαίνοντας αλλαγή στο 85’ του αγώνα με την Ανζέρ και την επόμενη αγωνιστική, στο εντός έδρας ματς με τη Μπορντό βρισκόταν στη βασική ενδεκάδα αλλά και στον πίνακα των σκόρερ. Τριάντα ένα λεπτά του ήταν αρκετά για να πετύχει το πρώτο γκολ της καριέρας του. Ογδόντα οχτώ λεπτά, από την άλλη, του ήταν αρκετά για να δώσει και την πρώτη του ασίστ. Νούμερα αν μη τι άλλο εντυπωσιακά για ένα 18χρονο παιδί που μέχρι τότε είχε αντιμετωπίσει μόνο εφήβους.

Όπως είναι εύκολα αντιληπτό οι ενδιαφερόμενοι ήταν αμέτρητοι. Ανάμεσα τους τα περισσότερα μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης. Ο ίδιος όμως είχε κάνει από νωρίς την επιλογή του: «Είχα πολλές προτάσεις αλλά από την αρχή είχα ξεκαθαρίσει ότι μ’ ενδιαφέρει κυρίως η Ντόρτμουντ. Πιστεύω πως έχει δείξει στο παρελθόν πως είναι η καλύτερη ομάδα για παίκτες σαν κι εμένα. Συναντήθηκα αρκετές φορές με τον προπονητή και είμαι πεπεισμένος πως είναι ο σωστός άνθρωπος για να με βοηθήσει να εξελιχθώ σαν παίκτης». Το μέλλον θα δείξει αν έκανε τη σωστή. Τα πρώτα δείγματα πάντως είναι σίγουρα εντυπωσιακά.

Η απίστευτη χρονιά του Ομπαμεγιάνγκ

  [Καθόλου σχόλια]

Pierre-Emerick-Aubameyang-and-Marco-Reus

Η φετινή ποδοσφαιρική σεζόν έχει καταφέρει να αναδείξει διαφορετικούς πρωταγωνιστές από τους συνηθισμένους των τελευταίων ετών. Είναι ίσως η πρώτη φορά που ο ποδοσφαιρικός κόσμος δεν ασχολείται τόσο με τα κατορθώματα των Μέσι και Ρονάλντο, αλλά βρήκε αρκετούς καινούριους ήρωες. Κάποιοι ήταν σχεδόν άγνωστοι, όπως τα παιδιά της Λέστερ (Βάρντι, Μαρέζ, Καντέ). Κάποιοι πιο γνωστοί, αλλά κάνουν καταπληκτικές σεζόν, όπως ο Παγιέτ ή ο Ομπαμεγιάνγκ.

Ο Γάλλος Πιερ-Εμερίκ Ομπαμεγιάνγκ με την καταγωγή από την Γκαμπόν και μεγαλωμένος στην Ιταλία δεν είναι άγνωστη ποσότητα στο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Μαθαίνοντας μπάλα στην Μίλαν μπήκε σε αρκετές λίστες με τα επόμενα μεγάλα ταλέντα. Σε αυτές τις λίστες που συνήθως χρησιμεύουν για να πάρεις καλές μεταγραφές στο Μάνατζερ και στην πραγματικότητα ελάχιστοι φτάνουν ψηλά. Ο Ομπαμεγιάνγκ θα μπορούσε να είναι ένα ακόμα ταλέντο που δεν έκανε το παραπάνω ποτέ. Δεν τα κατάφερε στους δανεισμούς του σε ομάδες όπως η Μονακό και η Λιλ, πήγε τόσο άσχημα που μέχρι κι η σημερινή μέτρια Μίλαν μετά τις καλές του εμφανίσεις στην Σεντ Ετιέν δεν πείστηκε και τον πούλησε. Η ίδια Μίλαν που δεν σφύζει από ταλέντο τα τελευταία χρόνια και τώρα θα το έχει μετανιώσει βλέποντας την Ντόρτμουντ να ζητάει 100 εκατομμύρια ως τιμή εκκίνησης σε περίπτωση πλειστηριασμού του επιθετικού της.

Στη Βεστφαλία είτε κάτι έχει το νερό τους, είτε κάτι ήξεραν παραπάνω και εκμεταλλεύτηκαν τα προσόντα του στο 100%. Τα στατιστικά του Ομπαμεγιάνγκ είναι απίστευτα φέτος. Σκοράρει σχεδόν ένα γκολ σε κάθε ματς. Έχει ήδη περάσει τα περσινά του γκολ, έχοντας παίξει σε λιγότερα ματς και με την Ντόρτμουντ ζωντανή στην Ευρώπη. 22 γκολ στο πρωτάθλημα, 10 στην Ευρώπη και 3 στο κύπελλο. Παρά το αναμφισβήτητο ταλέντο του πάντως, ήταν η περσινή φυγή του Λεβαντόφσκι που του ανέβασε τις μετοχές και κυρίως η αποτυχία του Ιμόμπιλε στην Ντόρτμουντ. Η σχεδόν αναγκαστική μετατόπιση του Ομπαμεγιάνγκ σε μεγάλο αριθμό αγώνων από τα πλάγια στην κορυφή από τον Κλοπ, του έδωσε τη δυνατότητα να δείξει ότι μπορεί να σταθεί και εκεί. Ο Ομπαμεγιάνγκ δεν είναι απλά ένας γρήγορος ποδοσφαιριστής που κάνει τα 30 μέτρα σε κάτω από 4 δευτερόλεπτα (με πολλούς να λένε ότι ξεπερνάει και τον Μπολτ). Ταχείς ποδοσφαιριστές έχουν υπάρξει πολλοί άλλωστε στο παρελθόν. Διαθέτει εξαιρετική αίσθηση του χώρου και ξέρει να κάνει τις απαραίτητες κινήσεις για ξεμαρκαριστεί. Πολλά από τα γκολ του φαίνονται εύκολα γιατί είναι τελειώματα σε σχεδόν κενή εστία, δείχνει όμως να έχει χάρισμα στο να βρίσκεται εκεί που πρέπει, την στιγμή που πρέπει. Όπως και να τελειώνει αρκετά καλά τις φάσεις ή να μοιράζει αρκετά συχνά ασίστ. Όλα αυτά όταν δεν αποφασίζει να τρέξει και να εκθέσει τους περισσότερους αντιπάλους με τις ντρίμπλες του.

aubameΠειράζει που είμαι μεγάλη φίρμα;

Σε μια πρώτη επαφή ο Ομπαμεγιάνγκ μπορεί να περάσει την εικόνα του σύγχρονου καβαλημένου ποδοσφαιριστή. Το 2012 εμφανίστηκε σε ένα ματς απέναντι στη Λιόν να φοράει παπούτσια με 4000 μικρά κρύσταλλα γνωστής εταιρείας. Το ζευγάρι παπουτσιών κόστιζε περίπου 3000€ και ήταν φτιαγμένο με το όνομά του και τα χρώματα της ομάδας του. Ήταν τόσο κακόγουστο που φήμες λένε ότι ο Φλωρινιώτης σηκώθηκε όρθιος στο σπίτι του και χειροκροτούσε όταν το είδε σε φωτογραφία. Η αγάπη του στην ταχύτητα και τα ακριβά αυτοκίνητα, οι πανηγυρισμοί του ως Μπάτμαν, το περίεργο μαλλί, όλα αυτά συνθέτουν μια εικόνα που όμως δεν έχει μεγάλη σχέση με τον ήσυχο και αρκετά ντροπαλό Πιερ-Εμερίκ που ξέρουν οι φίλοι του. Η αλήθεια είναι ότι οι συμπαίκτες του μιλάνε με τα καλύτερα λόγια και τον χαρακτηρίζουν ως προσγειωμένο. Καλά λόγια βέβαια δεν θα ακούσει από τον Γιάγια Τουρέ που ακόμα το φυσάει και δεν κρυώνει που έχασε για πρώτη φορά τον τίτλο του καλύτερου Αφρικάνου ποδοσφαιριστή τα τελευταία χρόνια. Ο μόνιμα γκρινιάρης Τουρέ δεν έδειξε να συμφωνεί, αλλά τι άλλο μπορούσε να κάνει ο Ομπαμεγιάνγκ; Μόνο φωτιές δεν κατάπιε.

Borussia Dortmund v PAOK FC - UEFA Europa League

Τρεις σεζόν στην Ντόρτμουντ με βελτίωση στην καθεμιά. Το συμβόλαιό του λήγει το 2020, αυτός φαίνεται να περνάει καλά εκεί, αλλά θα μπορέσει να πει όχι αν έρθει κάποια καλή πρόταση; Και κυρίως, θα μπορέσει να πιάσει τα ίδια επίπεδα απόδοσης σε κάποια άλλη ομάδα σε ένα διαφορετικό πρωτάθλημα; Ένας ποδοσφαιριστής που παραλίγο να παίξει στη Νιουκάστλ πριν μερικά χρόνια, είναι στόχος ομάδων όπως Άρσεναλ και Γιουνάιτεντ, αλλά και ισπανικών συλλόγων. Ο ίδιος πάντως μπορεί να περηφανεύεται ότι έπαιξε στην Αγγλία και έζησε το ποδόσφαιρο των χαμηλών κατηγοριών έστω και σε φιλικό με την Ολυμπιακή ομάδα της Γκαμπόν. Τότε που η ομοσπονδία της χώρας έκλεισε την τελευταία στιγμή ένα φιλικό με αντίπαλο ημιεπαγγελματική αγγλική ομάδα με γήπεδο που συνόρευε με  ένα κινέζικο φαστφουντάδικο και ένα… μποστάνι, ενώ ο θρύλος λέει ότι κάποτε ήταν λατομείο.

wpid-img_4894Το κόρνερ στο Γκράουνσελ Παρκ και δίπλα το σπίτι του γείτονα

Ο βοηθός προπονητής τής Χίτον Στάνινκγτον ακόμα θυμάται ότι έπρεπε να μαζέψουν τους παίκτες του συλλόγου. Βλέπετε, ήταν μετά το τέλος της σεζόν και είχαν σταματήσει προπονήσεις. Κάποιοι από αυτούς εμφανίστηκαν με φανερά τα σημάδια του χανγκάουτ από το μεθύσι της προηγούμενης. Ο Ομπαμεγιάνγκ ξέχασε τα παπούτσια του στο ξενοδοχείο και πήγε με το αυτοκίνητο του προπονητή των Άγγλων να τα πάρει. Στο χαλαρό έβαλε δυο γκολ στον αγώνα και η φανέλα του με το αυτόγραφο φιγουράρει στα γραφεία του συλλόγου. «Τους κεράσαμε πίτα με φασόλια» διηγείται ο κόουτς και πιθανότατα αυτό να είναι το μόνο που θα θυμάται ο Ομπαμεγιάνγκ από την επαφή του με το αγγλικό ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Η Χίτον Στάνινγκτον θα έχει όμως να λέει ότι είναι η πρώτη ομάδα που τον είδε να παίζει στην Αγγλία, έστω και σε ένα γήπεδο που οι μπάλες φεύγουν στα σπίτια των γειτόνων. Στο μέλλον μπορεί να χρειάζεται να πληρώσει κάποιος το πανάκριβο εισιτήριο της Πρέμιερ Λιγκ για να τον δει.

Ό,τι πιο κοντά σε γερμανικό κλάσικο

  [Καθόλου σχόλια]

Το γερμανικό πρωτάθλημα παρά την αρκετά καλή ποιότητα ποδοσφαίρου, τα πολύ όμορφα και πολύ γεμάτα γήπεδά του έχει ένα συγκριτικό μειονέκτημα σε σχέση με το αγγλικό, το ισπανικό και το ιταλικό. Του λείπουν τα πολύ μεγάλα ντέρμπι. Λίγες είναι οι μονομαχίες που έχουν σημαντική ιστορία, που σε καθηλώνουν ανεξάρτητα από την κατάσταση των ομάδων. Το Ντόρτμουντ-Μπάγερν είναι αυτό που εδώ και μερικές δεκαετίες μπορεί να θεωρηθεί ως το μεγαλύτερο ματς (μαζί με το όντως τοπικό ντέρμπι Ντόρτμουντ-Σάλκε) του πρωταθλήματος. Παρ’ ότι το Der Klassiker έχει γίνει της μόδας ως “εμπορικός τίτλος” τα τελευταία χρονιά, δεν είναι τόσο παραδοσιακή κόντρα. Τα ματς όμως των δυο ομάδων είναι γεμάτα ένταση και πάντα βγάζουν ενδιαφέρουσες ιστορίες ανεξάρτητα αν μπορεί να τα πει κάποιος “κλάσικο”.

Το ρεκόρ

Η Μπάγερν διατηρεί το ρεκόρ της μεγαλύτερης νίκης μεταξύ των δύο, ένα ιστορικό και (φαινομενικά) ακατάρριπτο ρεκόρ του 1971. Όταν με πρωτοστάτη τον Γκερτ Μίλερ σε μια ομάδα που είχε μέσα Χένες, Μπεκενμπάουερ και Μπράιτνερ δεν έδειξε κανένα έλεος και διέλυσε την Ντόρτμουντ με το απίστευτο 11-1. Όπως ήταν αναμενόμενο η ομάδα του Μονάχου κέρδισε το πρωτάθλημα και η Ντόρτμουντ υποβιβάστηκε εκείνη τη σεζόν. Λίγα χρόνια αργότερα η Γκλάντμπαχ έσπαγε το αρνητικό αυτό ρεκόρ κερδίζοντας την Ντόρτμουντ με 12-0.

Το Epic Fail

Ήταν καλοκαίρι του 1986 σε ένα… ράθυμο Μόναχο, όταν η σεζόν ξεκινούσε με λίγο κόσμο στις κερκίδες του Ολυμπιακού Σταδίου του Μονάχου για το Μπάγερν-Ντόρτμουντ. Μπορεί να μην υπήρχε ηλιόσπορος, αλλά οι φίλαθλοι στις εξέδρες έλεγαν για τις διακοπές τους και κοιτούσαν πόσο είχαν μαυρίσει, από τα σημάδια δίπλα στα σανδάλια. Οι παίκτες σαν κοιμισμένοι ξεκίνησαν τον αγώνα και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα από ένα τραγικό λάθος, η Μπάγερν κατάφερε δύο δοκάρια και ένα γκολ στην ίδια φάση. Κι όμως, αυτό δεν ήταν το κλου του απογεύματος. Λίγο αργότερα, ο Φρανκ Μιλ έχοντας αφήσει πίσω την Γκλάντμπαχ με 71 γκολ σε 5 σεζόν είχε την τεράστια ευκαιρία να βάλει το πιο εύκολο γκολ της καριέρας του στο ντεμπούτο με την καινούρια του ομάδα. Με όλο τον χρόνο και την άνεση στη διάθεσή του, κατάφερε να το χάσει. Στο 2ο ημίχρονο έβγαλε την ασίστ για την ισοφάριση, αλλά αυτό το χαμένο γκολ έπαιζε για πολλά χρόνια σε βίντεο με bloopers.

glossar-fc-bayern-borussia-dortmund-1

Το… κλάμα του Ματέους

To “κλάσικερ” απέκτησε το ενδιαφέρον που έχει μέχρι και σήμερα από τη δεκαετία του 1990 και μετά. Τότε που η Ντόρτμουντ κατάφερε να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης και να κοντράρεται στα ίσια με την Μπάγερν σε μερικά αξέχαστα παιχνίδια. Το 1995 σε ένα ματς της Ντόρτμουντ με την Καρσλρούη, ο Άντι Μέλερ έκανε μια μεγαλειώδη βουτιά κερδίζοντας ένα εξαιρετικά μαϊμουδίστικο πέναλτι. Το παρατσούκλι ο “κλαψιάρης” του έμεινε. Ο ίδιος υποστήριξε ότι… έπεσε για να αποφύγει το τάκλιν του αντιπάλου. Δεν έπεισε πολλούς. Δυο χρόνια αργότερα, η Ντόρτμουντ υποδεχόταν την Μπάγερν με τις δυο ομάδες να βρίσκονται σε απόσταση μόλις έξι βαθμών. Το ματς ήταν γεμάτο φασαρίες, καβγάδες και τάκλιν. Μόλις στο 2′ ο Καρλ Χάιντζ Ρίντλε άνοιξε το σκορ, αλλά ο Ριτσιτέλι ισοφάρισε για την Μπάγερν. Ανάμεσα όμως στα τάκλιν με τα δύο πόδια και τα σπρωξίματα, αυτό που έγραψε ιστορία ήταν η κίνηση του Λόταρ Ματέους προς τον Μέλερ μετά από ένα φάουλ που ζητούσε ο δεύτερος κάπως θεατρινίστικα. Ο Ματέους στάθηκε μπροστά του και έκανε ότι κλαίει, με τον Μέλερ να αντιδρά… σκουπίζοντας τα δάκρυα από το πρόσωπο του Λόταρ. Ήταν μια σκηνή βγαλμένη από pre-game show σε αγώνες κατς όπου ο ένας παλαιστής προκαλεί τον άλλον, ο δεύτερος αρχικά απλά κοιτάζει και στο τέλος απαντάει προς τέρψιν των θεατών.

ollie-1

Οι μανούρες του Καν

Αν Ματέους-Μέλερ ήταν οι πρώτοι, τότε συνεχιστής τους ήταν η τεράστια μορφή του Όλιβερ Καν που δέσποζε σε ένα σωρό μανούρες. Η κουνγκ-φου κλωτσιά στον άτυχο Ελβετό Σαπουΐζά, το… τράβηγμα του αυτιού του Αντρέας Μέλερ, το σχεδόν… ερωτικό δάγκωμα στον δυστυχή Χέικο Χέρλιχ, το κεφάλι με κεφάλι με τον Τζουζέπε Ρέινα. Ο Όλι έδινε τουλάχιστον 60% μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε αυτά τα ματς. Και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει από το ιστορικό “φεστιβάλ καρτών” τον Απρίλιο του 2001 με 13 κίτρινες και 3 κόκκινες κάρτες. Εκεί που ο Στέφαν Έφενμπεργκ έφυγε προς τα αποδυτήρια στέλνοντας σαν άλλος Λευτέρης Πανταζής φιλάκια στον κόσμο και το ματς έληξε 1-1. Τελικό αποτέλεσμα που ήταν προϊόν απίστευτης τύχης του Καν, όταν η φαουλάρα του Τόμας Ροζίτσκι βρήκε στο δοκάρι και η μπάλα τελικά κατέληξε στα χέρια του τρομαγμένου (!!) Καν που όρθιος παρακολουθούσε σαν αφηρημένος (ειρήσθω εν παρόδω, στα νιάτα του έμοιαζε πολύ με τον Σβαρτζενέγκερ):

Ο τερματοφύλακας-στράικερ

Γενικά τα ματς εκείνης της περιόδου ήταν ταραγμένα και πλην του… φλεγματικού Καν, υπήρχε και το αντίπαλο αντιπαθές δέος ο Γενς Λέμαν. Στο ματς του 2002 στο Μόναχο η Ντόρτμουντ έμεινε με 9 παίκτες όταν τον Τόρστεν Φρινγκς ακολούθησε και ο Λέμαν στα αποδυτήρια για διαμαρτυρίες στο γκολ του 2-1. Για τα υπόλοιπα 24 λεπτά η Ντόρτμουντ αναγκάστηκε να δώσει τα γάντια στον ψηλέα Τσέχο Κόλερ, μια επιλογή που δεν ήταν καθόλου τυχαία, αφού ο στράικερ της ομάδας είχε ξεκινήσει από τερματοφύλακας. Παρά το αριθμητικό πλεονέκτημά τους, οι Βαυαροί δεν μπόρεσαν να σκοράρουν ξανά απέναντι στον Γιαν. Ο Κόλερ μάλιστα προωθήθηκε και σε ένα κόρνερ κερδίζοντας μια κεφαλιά, αλλά δεν μπόρεσε να κερδίσει τον… συνάδελφό του βάζοντας ένα ιστορικό γκολ. Ήταν τόσο εντυπωσιακός ο Τσέχος, που είχε συμπεριληφθεί και στην 11αδα της αγωνιστικής. Ως τερματοφύλακας.

Η βοήθεια

Μέσα σε όλα αυτά όμως, υπάρχει και μια ιστορία σεβασμού μεταξύ των δύο ομάδων. Την περίοδο που η Ντόρτμουντ έφτασε στην οικονομική καταστροφή, τότε που πέρασε μια μεγάλη κρίση. Ήταν το 2004 όταν οι κιτρινόμαυροι έφτασαν στο σημείο να μην έχουν χρήματα να πληρώσουν τους παίκτες τους. Η Μπάγερν το ήξερε και αποφάσισε να βοηθήσει την αντίπαλό της. Η Ντόρτμουντ δεν το θεώρησε προσβλητικό και δέχτηκε το δάνειο των 2 εκατομμυρίων € από τους Βαυαρούς, ένα δάνειο χωρίς τόκους και χωρίς… μικρά γράμματα. Πιθανότατα η ιστορία να μην είχε μαθευτεί αν ο Χένες δεν την είχε αποκαλύψει σχετικά πρόσφατα. Η Ντόρτμουντ δεν το αρνήθηκε ποτέ, προσπάθησε να το υποβιβάσει καθώς με ένα συνολικό χρέος 200 εκατομμυρίων μιλάμε για μικρή βοήθεια, αλλά παρ’ όλα αυτά η πράξη είχε την αξία της.

Το τάκλιν

Αγαπάμε τα γκολ, τις ντρίμπλες, τις πάσες. Αγαπάμε ακόμα και τις αποκρούσεις από μεγάλους τερματοφύλακες. Και τα τάκλιν κύριε; Κάποιες φορές πρέπει να τα αποθεώνουμε και αυτά και να τους δίνουμε την πρέπουσα λατρεία. Γιατί υπάρχουν και τάκλιν που είναι έργα τέχνης. Ο τελικός του CL του 2013 θα είναι πάντα συνδεδεμένος με έναν χαμένο. Όπως στο Μουντιάλ του 2014 ήταν η αυτοθυσία του Μαστσεράνο, έτσι κι εκείνο το Μπάγερν-Ντόρτμουντ ήταν το τάκλιν του Νέβεν Σούμποτιτς. Μια τέτοια μαγική προσπάθεια που ο Γιούργκεν Κλοπ την πανηγύρισε όπως ένα γκολ. Σε αυτά τα ματς κάθε αυτοθυσία μπορεί να καθορίσει το τελικό αποτέλεσμα και παίκτες που έχουν λύσει το οικονομικό πρόβλημα της ζωής τους, τα δίνουν όλα σαν να είναι ντέρμπι στην αλάνα.

Οι φίλοι μας τα ζώα : οπαδική λύσσα και αντιτετανικοί οροί

  [Καθόλου σχόλια]

téléchargement (1)

Όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε, ακόμη και παρά τη θέλησή μας, περιστατικά όπου ματς μεταξύ ελληνικών ομάδων έχουν σημαδευτεί από την παρουσία ζώων –κι εδώ η λέξη «ζώα» χρησιμοποιείται κυριολεκτικά: ψάρια στους πάγκους, κότες  και λαγοί στο χορτάρι. Ίσως αναρωτηθήκατε κι εσείς αν αυτά τα θλιβερά περιστατικά οφείλονται στο ότι στην Ελλάδα δεν περάσαμε Διαφωτισμό. Η απάντηση είναι «ναι». Στη Γερμανία, όπου πέρασαν Διαφωτισμό (αυτοί τον λένε Aufklärung), τα ζώα που εμπλέκονται στα ντέρμπι είναι πολύ μεγαλύτερα.

Το Ντέρμπι της Κοιλάδας του Ρουρ δεν ήταν πάντοτε ντέρμπι. Για ορισμένους, ο φανατισμός που διακρίνει τις αναμετρήσεις της Σάλκε με την Μπορούσια Ντόρτμουντ ξεκινάει με την κρίση στη σιδηρουργία στη δεκαετία του΄60, τη σταδιακή εγκατάλειψη και το κλείσιμο των ανθρακωρυχείων και των μεταλλωρυχείων που οδήγησε την κοιλάδα του Ρουρ σε οικονομικό μαρασμό και τις τοπικές ομάδες σε παρακμή –όπως συνέβη και αλλού. Οι τίτλοι απομακρύνονταν και απόμεινε το ντέρμπι ως μόνη ενδιαφέρουσα στιγμή της σεζόν. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι η δημιουργία της Μπουντεσλίγκα, του ενιαίου δηλαδή πρωταθλήματος, το 1963, διέλυσε τα όποια αισθήματα αλληλεγγύης υπήρχαν ανάμεσα στους οπαδούς των δυο συλλόγων που πριν συμμετείχαν στο τοπικό πρωτάθλημα (Oberliga) της Δύσης. Το 1958, όταν η Σάλκε πήρε το τελευταίο της μέχρι σήμερα πρωτάθλημα, οι κάτοικοι του Ντόρτμουντ σταμάτησαν το τρένο που γύριζε με τη θριαμβεύτρια ομάδα από το Ανόβερο, ώστε να πανηγυρίσουν κι αυτοί τον τίτλο μαζί με τους γείτονες.

Το 1969 τα πράγματα έχουν αλλάξει. Στις 6 Σεπτεμβρίου, στο Ρότε Έρντε, το παλιό γήπεδο της Μπορούσια, έχουν μαζευτεί πάνω από 32.000 θεατές, οπωσδήποτε περισσότεροι από όσους χωράνε στις κερκίδες. Πολλοί είναι καθισμένοι κυριολεκτικά στο γκαζόν. Η Σάλκε προηγείται στο 37΄με ένα γκολ του Αυστριακού Χανς Πίρκνερ, ο οποίος δυο χρόνια μετά θα βρεθεί παρεμπιπτόντως μπλεγμένος στο περίφημο Σκάνδαλο της Μπουντεσλίγκα, μια υπόθεση δωροδοκίας μεγάλης κλίμακας. Οι οπαδοί της Σάλκε, τρελοί από χαρά, μπαίνουν μέσα στο γήπεδο να πανηγυρίσουν και να αγκαλιάσουν τους παίκτες τους –έτσι κι αλλιώς, δεν είχαν δα να διανύσουν και μεγάλη απόσταση.

Οι αστυνομικοί επιχειρούν να επιβάλουν την τάξη με όπλο τα εκπαιδευμένα τους λυκόσκυλα, τα οποία, όμως, ορέγονται τους ποδοσφαιριστές της Σάλκε.

Ένα από αυτά, ο Ρεξ, θα δαγκώσει στα οπίσθια τον αμυντικό Φρίντελ Ράους, ένα άλλο, που θα μείνει ανώνυμο, θα δαγκώσει τον Γκερτ Νόιζερ στην αριστερή γάμπα. Παρά τους πόνους, οι δαγκωμένοι θα συνεχίσουν, και στο ημίχρονο θα κάνουν αντιτετανικό ορό. Ο Νόιζερ θα βγει στο 76΄, καθώς το πόδι του άρχισε να μουδιάζει, ενώ ο σκληροτράχηλος Ράους θα το πάει μέχρι τέρμα. Τις επόμενες νύχτες κοιμήθηκε αναγκαστικά μπρούμυτα.

0,,16898494_303,00

Το περιστατικό θα του χαρίσει μια ουλή μήκους τεσσάρων εκατοστών και την τύχη να τον υποδέχονται παντού όπου πήγαινε με γαβγίσματα. Το ματς θα τελειώσει 1-1. Τα δύο θύματα θα αποζημιωθούν με 300 μάρκα ο καθένας, οι φίλαθλοι σκύλοι θα φορέσουν υποχρεωτικά φίμωτρο και τα γερμανικά γήπεδα θα αποχτήσουν κάγκελα ανάμεσα στις κερκίδες και τον αγωνιστικό χώρο.

Και η ρεβάνς; Ο πήχης είχε μπει πολύ ψηλά. Ίσως όχι αρκετά ψηλά, όμως. Τον Ιανουάριο του 1970, στο Γκελζενκίρχεν, οι παίκτες της Μπορούσια, μπαίνοντας στο γήπεδο Γκλικάουφ Κάμπφμπαν, θα βρεθούν μπροστά σε ένα θέαμα που θα τους κόψει λίγο τα αίματα: λίγο πριν τη σέντρα, μερικά λιονταράκια έκοβαν βόλτες στο γήπεδο. Ο αθεόφοβος Γκίντερ Σίμπερτ, ο πρόεδρος της Σάλκε, τα είχε νοικιάσει από έναν κοντινό ζωολογικό κήπο και εμφάνισε εν είδει αντιποίνων για τα όσα έγιναν τον Σεπτέμβριο. Κι αυτό το ματς θα λήξει 1-1.

schalkes-loewen

Θα τελειώσουμε με μία ακόμη γερμανική λέξη, αμετάφραστη στα ελληνικά και που κατά τη γνώμη μας είναι πάρα πολύ χρήσιμη –θα το διαπιστώσετε αμέσως. Η λέξη αυτή είναι Fremdschämen και σημαίνει πάνω-κάτω την ντροπή που νιώθουμε για κάτι που κάνει ή λέει κάποιος άλλος. Ο Φρίντελ Ράους, το πιο διάσημο θύμα των γεγονότων του 1969, απολάμβανε για χρόνια αυτήν τη ανέλπιστη αν και επώδυνη διασημότητα που του χάρισε το λυκόσκυλο Ρεξ. Λέγεται πως σε μια ερώτηση σπάνιας λεπτότητας «Τι θα γινόταν αν ο Ρεξ σας είχε δαγκώσει από μπροστά κι όχι από πίσω;» έδωσε μια εξίσου κομψή απάντηση: «Δεν θα του είχε απομείνει δόντι». Fremdschämen.

Γνωρίστε τη Welcome United

  [3 Σχόλια]

Στο κρατίδιο του Πότσνταμ-Μπάμπελμπεργκ της Γερμανίας υπάρχει μια ομάδα που τη λένε Μπάμπελσπεργκ 03. Επειδή αγωνίζεται στην 4η κατηγορία, στη Ρετζιολανλίγκα Νορντόστ (Βόρειο-Ανατολικά είναι αυτό) κανείς δε θα της έδινε σημασία αν δεν έκανε πρόσφατα μια σπουδαία κίνηση. Πρωτοστάτησε στη δημιουργία μιας ομάδας που θα απαρτίζεται αποκλειστικά από πολιτικούς πρόσφυγες. Η προσπάθειά της στέφθηκε με επιτυχία και έτσι εγένετο η Welcome United, η οποία μάλιστα έγινε δεκτή ως σωματείο από την τοπική ποδοσφαιρική ομοσπονδία και τοποθετήθηκε στη χαμηλότερη κατηγορία.

553x311-sv-babelsberg-03

Η ομάδα απαρτίζεται αποκλειστικά από πρόσφυγες σε όλα της τα κλιμάκια: διοίκηση, προπονητικό τιμ, φροντιστές, ποδοσφαιριστές. Για κάποιους όπως τον Νιγηριανό Ανιάνγου Ομπινβίγκνε (τον δίωκε η Νιγηριανή κυβέρνηση για τις πολύ «φιλελεύθερες» απόψεις του) είναι μια διέξοδος. Για κάποιους άλλους είναι η ζωή τους, όπως το Σομαλό Αμπντιχαφίντ Αχμέντ (διώκεται για τη δράση του κατά των Σομαλών πειρατών), πρωταθλητή Αφρικής σε πρωτάθλημα νέων στο ποδόσφαιρο. Το βασικό όμως είναι ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι από τη Νιγηρία, τη Σομαλία, τη Συρία, τη Σερβία και άλλες χώρες απέκτησαν δικαιώματα.

Όταν η ομοσπονδία έκανε δεκτό το αίτημα της Μπάμπελσμπεργκ 03 στην κεντρική ιστοσελίδα του συλλόγου αναρτήθηκε δήλωση του προέδρου της που εξηγούσε την πρωτοβουλία: «Η απόλυτη ενσωμάτωση των παιχτών στη ζωή του συλλόγου είναι αυτό που κάνει το συγκεκριμένο πρότζεκτ ξεχωριστό. Οι παίχτες έγιναν μέλη του συλλόγου και απέκτησαν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις όπως κάθε άλλη ομάδα του συλλόγου.» Ναι, ο σκοπός ήταν να αποκτήσουν αυτοί οι άνθρωποι με κάποιο τρόπο δικαιώματα, ή όπως το έθεσε καλύτερα ο Νιγηριανός παίχτης πια της Welcome United, Ουζουκούου Ετζίκε: «Είμαστε πανευτυχείς. Είναι εκπληκτικό να μπορείς να βγεις στον κόσμο και να μην είσαι αναγκασμένος να κρύβεσαι σε κάποιο ξενώνα».

Welcome United / Spielszenen

Η κίνηση αυτή δεν έμεινε σε τοπικό επίπεδο. Ο αντιπρόεδρος της Γερμανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (της ομοσπονδιακής λέμε τώρα, όχι της τοπικής) Χέλμουτ Σάντροκ τους επισκέφτηκε και δήλωσε: «Η κίνηση της Μπάμπελμπεργκ 03 είναι ένα φωτεινό παράδειγμα. Το ποδόσφαιρο ήταν πάντα ένα μέσο ενσωμάτωσης στην κοινωνία μας και μέρος της κουλτούρας μας στο να καλωσορίζουμε κάποιον.

Ήδη υπάρχουν μιμητές. Η Ουνιόν Βερολίνου, μένοντας πιστή στις δικές της παραδόσεις, έφτιαξε τους «Πρωταθλητές Χωρίς Σύνορα», ενώ το Αμβούργο δημιούργησε την «FC Λαμπεντούσα», αμφότερες αποτελούμενες αποκλειστικά από πρόσφυγες. Αυτές οι κινήσεις επίσημων συλλόγων δείχνουν τη νοοτροπία μιας ολόκληρης αθλητικής κοινωνίας. Αν προσθέσουμε και τις ήδη γνωστές κινήσεις της Μπάγερν Μονάχου και της Μπορούσια Ντόρτμουντ, βλέπουμε ότι ο οργανισμός που λέγεται γερμανικό ποδόσφαιρο, από τον πρωταθλητή του μέχρι την τελευταία κατηγορία, νιώθει υπόχρεος να ανταποκριθεί σε κάτι που συμβαίνει στη χώρα του.

Πέρα από τα κλισέ τύπου «το ποδόσφαιρο ενώνει», «όχι στο ρατσισμό» και άλλα τέτοια κενά, οι Γερμανοί τιμούν την περιβόητη πρακτικότητά τους με απτές, πραγματικές δράσεις που έχουν άμεσα αποτελέσματα, ενώ παράλληλα ξεχνούν την επίσης περιβόητη κυνικότητά τους. Αποδεικνύουν επίσης ότι οι σύλλογοί τους δεν έχουν χάσει την επαφή με την κοινωνία και τον κόσμο που εκπροσωπούν. Μπορεί να φταίει ότι η μεγάλη πλειοψηφία ανήκει ακόμα κατά 51% στα μέλη των συλλόγων, μπορεί και όχι. Όμως δε μένουν αμέτοχοι στο γυάλινο κόσμο της σόου μπιζ στην οποία ανήκουν πια, αποκομμένοι από το τι συμβαίνει στη πόλη τους. Έμπρακτα αποδεικνύουν ότι είναι κομμάτι της ζωής της πόλης.

Αντίθετα π.χ. με την Αγγλία όπου έχει γίνει τεράστιο θέμα το γεγονός ότι οι οπαδοί των ομάδων – και μόνο οι οπαδοί, όχι οι σύλλογοι – σχεδιάζουν να σηκώσουν πανό στα γήπεδα για να καλωσορίσουν τους πρόσφυγες. Η ομοσπονδία σκέφτεται αν αυτό επιτρέπεται και αν χαλάει την εικόνα της Πρέμιερ Λιγκ που είναι 60% τα λεφτά των τηλεοπτικών. Για να μην πω για αλλού που υπάρχουν προσφυγικά σωματεία, σωματεία πρόσφυγες, σύλλογοι που έχουν συνδεθεί με τη UNICEF και σφυρίζουν αδιάφορα για το θέμα.

Ένας γκαντέμης τερματοφύλακας

  [4 Σχόλια]

Είσαι ο Ντανιέλ Μπέρνχαρντ, είσαι 30 ετών και τερματοφύλακας στην Άαλεν. Είναι Δευτέρα 10 Αυγούστου και η ομάδα σου υποδέχεται τη Νυρεμβέργη για την πρώτη φάση του κυπέλλου Γερμανίας. Καταφέρνεις να κρατήσεις ανέπαφη την εστία σου και στα 90 λεπτά της κανονικής διάρκειας και στα 30 λεπτά της παράτασης αλλά οι συμπαίκτες σου αδυνατούν να σκοράρουν ένα γκολ πρόκρισης. Το παιχνίδι πάει στα πέναλτι.

Με τη συμπαράσταση των οπαδών της ομάδας σου, σώζεις ένα δυο τρία (!) πέναλτι των αντιπάλων, εκ των οποίων τα δυο με εντυπωσιακό τρόπο. Είναι ξεκάθαρα η μέρα σου, η μέρα που όλοι θα μιλάνε για σένα, η μέρα που θα γίνεις ο μεγάλος ήρωας της πόλης.

Κι όμως, οι συμπαίκτες σου όχι μόνο δεν ακολουθούν τους βασικούς κανόνες εκτέλεσης αλλά δεν μπορούν καν να σημαδέψουν εστία, χτυπώντας μερικά από τα χειρότερα πέναλτι που έχουμε δει τελευταία (επιπέδου Μπάγερν στο περσινό κύπελλο Γερμανίας και εθνικής Βραζιλίας στο Κόπα Αμέρικα του 2011). Μιλάμε για εκτελέσεις τόσο τραγικές, που ένας σωστός προπονητής θα ανακοίνωνε έκτακτη προπόνηση, αποκλειστικά για πέναλτι, την επόμενη μέρα. Στις 6 το πρωί.

Είσαι ο Ντανιέλ Μπέρνχαρντ, είναι βράδυ Δευτέρας 10 Αυγούστου και το μόνο που θέλεις είναι να πιεις μέχρι να μη θυμάσαι τι δουλειά κάνεις και πως πέρασες τη μέρα σου.

O Σίρλε και ο Τάκης ο Φύσσας

  [7 Σχόλια]

Αντρέ Σίρλε (ή Σούρλε αν προτιμάτε). Γερμανός διεθνής μεσοεπιθετικός, ετών 25. Τακτικά άψογος. Παίκτης του προπονητή, απ’ αυτούς που θα θυσιαστούν για το «αφεντικό» και θα δώσουν το 101% των δυνατοτήτων τους ακόμα και για το τελευταίο ευρώ που έβγαλε απ’ την τσέπη του ο οπαδός στο πέταλο. Δεν είναι μεγάλος μπαλαδόρος σίγουρα. Δεν είναι και κακός. Προσωπικά αν ήμουν κάπου προπονητής θα ήθελα ένα Σίρλε στην ομάδα μου. Μπορεί και δύο και τρεις για να ακριβολογώ.

254C59A700000578-0-image-a-7_1422964629831

Ο Σίρλε λοιπόν εδώ και τρεις μέρες μπήκε στο κλαμπ «Τάκης Φύσσας». Κατάφερε σε μία ποδοσφαιρική σεζόν – αυτή του 2014/2015 – να κατακτήσει τρεις τίτλους με τρεις διαφορετικές ομάδες. Πριν απ’ αυτούς τους τίτλους, ο Γερμανός δεν είχε καταφέρει να σηκώσει τίποτα αν και είχε αγωνιστεί σε Λεβερκούζεν και Τσέλσι. Φυσικά όλα ξεκίνησαν το περασμένο καλοκαίρι με την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου απ’ τα πάντσερ. Ο Σίρλε είχε περάσει στη θέση του Κράμερ – μετά τη διάσειση που είχε υποστεί ο τελευταίος – στο 31′ και ήταν αυτός που στο 113′ της παράτασης σέντραρε για το Μάριο Γκέτσε για το 1-0. Σκορ που χάρισε στους Γερμανούς το 4ο τους Μουντιάλ. Φυσικά και τίποτα άλλο να μην κέρδιζε μετά απ’ αυτό δε νομίζω να είχε κανένα πρόβλημα ο Γερμανός. Η σεζόν στην Αγγλία ξεκίνησε και ο Σίρλε έβλεπε το χρόνο συμμετοχής του όλο και να μειώνεται. Στην επίθεση υπήρχε ο Ντέγκο Κόστα και στα χαφ ο Αζάρ, ο Σεσκ, ο Όσκαρ και ο Γουίλιαμ, κάτι που στερούσε απ’ το Γερμανό τη χαρά των συμμετοχών. Των πολλών συμμετοχών. Κάπως έτσι ήρθε η πρόταση της – εξαιρετικής φέτος – Βόλφσμπουργκ το Γενάρη του ’15. Τελικά αρχές Φεβρουαρίου ο παίκτης υπέγραψε στους «λύκους» με την Τσέλσι να βάζει στα ταμεία της 22 εκατομμύρια λίρες. Είχε προλάβει να μετρήσει 11 συμμετοχές στην Πρέμιερ Λιγκ, κάτι που θα του έδινε το δικαίωμα να πάρει το μετάλλιο του πρωταθλητή αν – εννοείται – οι «μπλε» κατακτούσαν το πρωτάθλημα. Κάτι που συνέβη, όπως όλοι γνωρίζετε.

Το περασμένο Σάββατο η Βόλφσμπουργκ επικράτησε της Ντόρτμουντ με 3-1 στον τελικό κυπέλλου Γερμανίας και έφτασε στην κατάκτηση για πρώτη φορά στην ιστορία της. Ο Σίρλε βρέθηκε και εκεί και κατάφερε αυτό το ιδιαίτερο τρεμπλ αγωνιζόμενος στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης. Απ’ του χρόνου ο Σίρλε και η υπόλοιπη παρέα του Ντίετερ Χέκινκ θα έχουν τη χαρά να βρίσκονται στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ με τον παίκτη να έχει να αποδείξει πολλά για το ταλέντο του καθώς θα βρεθεί στην προετοιμασία της ομάδας για πρώτη φορά. Προσωπικά περιμένω πολλά απ’ τη Βόλφσμπουργκ την επόμενη σεζόν και – εννοείται – κι απ’ το Σίρλε. Ο πρώτος που θυμάμαι να το έχει πετύχει αυτό ήταν ο Τάκης ο Φύσσας το 2004. Ο παίκτης είχε αγωνιστεί μέχρι τη μέση της σεζόν με τον Παναθηναϊκό, κερδίζοντας στο τέλος μετάλλια για το νταμπλ των πράσινων,  πριν πάει στη Μπενφίκα. Μάλιστα με τους «αετούς» είχε κερδίσει το κύπελλο Πορτογαλίας κόντρα στην Πόρτο του Μουρίνιο με 2-1, σκοράρωντας μάλιστα στον τελικό και παίρνοντας και μια μικρή εκδίκηση για τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού ένα χρόνο νωρίτερα στους 8 του Ουέφα. Το έπος του Φύσσα είχε ολοκληρωθεί και πάλι στην Πορτογαλία με τα χρώματα της Εθνικής. Κόντρα στους Πορτογάλους του Σκολάρι. Πόσο τον είχες πονέσει το Ζοζέ ρε Τάκαρε;

Το ρολόι που δεν μηδενίζει

  [3 Σχόλια]

clock_628

Στο Βόλφσπαρκ Στάντιουμ δεν έχει περάσει σεζόν χωρίς ποδόσφαιρο Α’ Εθνικής. Το γήπεδο μπορεί να έχει αλλάξει πολλά ονόματα, αλλά το Αμβούργο παραμένει η μόνη ομάδα που είναι πάντα παρούσα στην πρώτη κατηγορία της Γερμανίας και ιδρυτικό μέλος της Μπουντεσλίγκα από το 1963. Μόνο που οι «δεινόσαυροι» έχουν εξαφανιστεί από τον πλανήτη και το Αμβούργο με το ίδιο παρατσούκλι δίνει μάχη τα τελευταία χρόνια να κρατηθεί στη ζωή.

Το 2011-12 για πέντε βαθμούς μόλις γλίτωσαν τα μπαράζ στέλνοντας εκεί τη Χέρτα του Ότο Ρεχάγκελ που στη συνέχεια έπεσε. Την επόμενη σεζόν η ομάδα συνήλθε και τερμάτισε αρκετά πιο ψηλά, για να φτάσει η περσινή πρώτη μαρτυρική σεζόν. Με 2 μόλις βαθμούς διαφορά από τον πάτο, το τρίτο από το τέλος Αμβούργο έπαιξε στα μπαράζ. Έφερε 0-0 εντός στο πρώτο ματς με την Γκρόιτερ Φιρτ και με το 1-1 του δεύτερου αγώνα κέρδισε τη σωτηρία. Στο Αμβούργο όλοι σκέφτηκαν ότι γλίτωσαν φτηνά και υποσχέθηκαν στους εαυτούς τους να μην ξαναγίνει κάτι τέτοιο.

Ένα χρόνο και λίγες μέρες αργότερα, τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα. Το Αμβούργο κατάφερε να βρίσκεται μέχρι και στη 12η θέση κάποια στιγμή στο φετινό πρωτάθλημα, αλλά στο τέλος μπήκε στα μπαράζ παραμονής και γλίτωσε την απευθείας πτώση μόλις για έναν βαθμό. Όπως και πέρσι, ο πρώτος εντός έδρας αγώνας δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η Καρλσρούη προηγήθηκε από νωρίς και οι γηπεδούχοι απλά ισοφάρισαν και ένιωσαν και ιδιαίτερα τυχεροί καθώς δυο φορές η μπάλα χτύπησε στα δοκάρια της εστίας τους. Χθες το βράδυ το Αμβούργο με σχεδόν 4000 κόσμο στο πλάι του πήγε για το ένα γκολ που θα έδινε τη σωτηρία, το πολυπόθητο 0-1. Το 0-0 όμως έμενε σταθερά στον αγώνα και το άγχος μεγάλωνε μέχρι που ο Γιαμπό στο 78′ άνοιξε το σκορ για τους γηπεδούχος που πίστεψαν ότι άγγιζαν πλέον την άνοδο. Το πέταλο των εκδρομέων πάγωσε, η Καρλσρούη έπαιζε στα τελευταία λεπτά με τέσσερα σέντερ μπακ και το Αμβούργο που φάνηκε να ξυπνάει άρχισε να κάνει φάσεις. Χωρίς αποτέλεσμα όμως. Το να έχεις τη χειρότερη επίθεση του πρωταθλήματος με μόλις 25 γκολ σε 34 παιχνίδια και να θέλεις να σώσεις τη σεζόν σε 12 λεπτά δεν είναι εύκολο.

Μέχρι που ακριβώς στο 90′ ένα χέρι έξω από την περιοχή έδωσε την ευκαιρία στο Αμβούργο να απειλήσει με φάουλ σε καλή θέση. Το μυαλό όλων πήγε στον Ράφαελ φαν ντερ Φαρτ. Πράγματι, ο Ολλανός πήγε στην μπάλα. Οι στιγμές που οι μεγάλοι καθαρίζουν τους αγώνες σκέφτηκαν όσοι το έβλεπαν. Αυτή τη φορά ο μεγάλος όμως ήταν άλλος. Ο Χιλιανός Μαρσέλο Ντίας ήρθε στη Γερμανία τον Φεβρουάριο από τη Βασιλεία και μέχρι στιγμής δεν είχε βάλει γκολ με τη νέα του ομάδα. Κι όμως, αυτός ήταν που τελικά εκτέλεσε το φάουλ και με ένα πανέξυπνο και τεχνικό σουτ έστειλε την μπάλα στα δίχτυα δίνοντας το φιλί της ζωής.

CGcUAmlWcAAVa2H

Η παράταση ήταν μέτρια, το Αμβούργο δεν απείλησε για αρκετή ώρα και το ματς φώναζε «πέναλτι», μέχρι που η φιλοξενούμενη ομάδα κατάφερε με έναν ωραίο συνδυασμό να κάνει το 1-2 στο 115′. Ο σκόρερ Μίλλερ έφυγε προς το πέταλο και από εκείνη την ώρα αρκετοί φίλαθλοι του Αμβούργου (που έδωσαν ένα ρεσιτάλ οπαδικής στήριξης σε όλο τον αγώνα) έγιναν Έλληνες και έμειναν μέσα στο περιβάλλοντα χώρο περιμένοντας την λήξη (με έντονη την αστυνομία δίπλα τους). Κι ας καρδιοχτύπησαν στο 120′ όταν η Καρλσρούη κέρδισε πέναλτι και είπαν «πόσο έχει ακόμα;». Μονο που ο γκολκίπερ Άντλερ ήταν εκεί, απέκρουσε και το 1-2 ήταν το τελικό σκορ. Δυο σεζόν παίζει με τη φλόγα η ιστορική ομάδα της Γερμανίας και δυο σεζόν γλιτώνει. Και το ρολόι στο γήπεδο του Αμβούργου συνεχίζει να μετράει αργά και σταθερά από τις 24 Αυγούστου το 1963, όταν η ομάδα έπαιξε το πρώτο ματς της στην Μπουντεσλίγκα, τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, τις ώρες, τις ημέρες και τα χρόνια που το Αμβούργο βρίσκεται σταθερά στην Α’ Εθνική. Μέχρι το επόμενο καρδιοχτύπι…

Ένα μεσημέρι στο Λεβερκούζεν

  [4 Σχόλια]

DSC_3601

Περπατώντας στους δρόμους κοντά στην Bayarena του Λεβερκούζεν πετυχαίνεις ένα φαγάδικο με μια μεγάλη επιγραφή που λέει «GYROS». Αυτή είναι και η τελευταία ομοιότητα μεταξύ ενός ποδοσφαιρικού αγώνα εκεί και ενός στην Ελλάδα. Παρ’ ότι είχα εντυπωσιαστεί στα προηγούμενα παιχνίδια ποδοσφαίρου που παρακολούθησα στη Γερμανία, αυτή τη φορά περίμενα κάτι λιγότερο ενδιαφέρον. Όπως και να ‘χει, άλλο το Μόναχο ή το Βερολίνο και άλλο το Λεβερκούζεν που το έχω συνδυάσει με τον αγαπημένο Φερνάντο Νάβας και το 4-4 της ΑΕΚ πριν αρκετά χρόνια. «Έλα μωρέ τώρα ποιο Λεβερκούζεν, η Τρίπολη της Γερμανίας» θα έλεγε κανείς.

DSC_3635
Η Λεβερκούζεν έχει παίξει με αρκετές ελληνικές ομάδες

Η αλήθεια ήταν διαφορετική και εμφανής αρκετά πριν μπει κάποιος στο γήπεδο. Παρ’ ότι το Λεβερκούζεν δεν διεκδικεί βραβείο ομορφιάς ως πόλη και έχει λίγους σχετικά κατοίκους, η οργάνωση είναι εντυπωσιακή. Το γήπεδο είναι στα όρια μιας κατοικημένης περιοχής και όλοι οι παρακείμενοι δρόμοι ήταν κλειστοί με κολωνάκια και ανθρώπους με στολές που δεν σε άφηναν να μπεις εκεί με το αυτοκίνητό σου. Καλή η μπάλα, αλλά υπάρχουν και κάτοικοι και δεν έχουν όρεξη να τους ενοχλείς. Αν δεν θες να ψάχνεις για κοντινό παρκάρισμα, ένα λεωφορείο σε μεταφέρει από το ειδικό πάρκινγκ που βρίσκεται σε σχετικά μεγάλη απόσταση από το γήπεδο. Παρά το γεγονός ότι η κίνηση δεν ήταν μεγάλη όπως κοντά στα ελληνικά γήπεδα, ένιωθες ότι πλησιάζεις στο γήπεδο αφού σε κάθε γωνιά υπήρχαν οπαδοί της Μπάγερ, όλοι με φανέλες της, που έπιναν τις μπύρες τους σε μαγαζάκια που μοιάζουν άλλοτε με παμπ και άλλοτε με συνοικιακά ψιλικατζίδικα. Όταν φτάνεις στο γήπεδο (δίπλα σε ένα ποταμάκι στο οποίο στην Ελλάδα θα είχαν βουτήξει πολλοί οπαδοί σε πεσίματα) διαπιστώνεις ότι το Bayarena είναι αρκετά όμορφο και «ντιζαϊνάτο».

DSC_3589«Και τους κάναμε ντου παιδιά και πέσανε στο ποτάμι»

Υπάρχουν παντού εθελοντές φίλοι της ομάδας έτοιμοι να σε βοηθήσουν και να σε κατευθύνουν στην σωστή θύρα και εννοείται ότι υπάρχουν τουρνικέ και έλεγχος ο οποίος είναι αρκετά σοβαρός χωρίς όμως να νομίζεις ότι πας για πόλεμο. Όταν μπεις στον περιβάλλοντα χώρο μπορείς είτε να προμηθευτείς με άφθονη μπύρα, είτε να πας στην μπουτίκ, είτε ακόμα να… παρκάρεις το παιδί σου, μια που υπάρχει κλειστός παιδότοπος με υπαλλήλους που φροντίζουν τα παιδιά, ενώ εσύ είσαι μέσα και βλέπεις μπάλα. Ξενέρωτα πράγματα, μοντέρνο ποδόσφαιρο και φλώροι ξένοι; Αν το μοντέρνο ποδόσφαιρο σημαίνει να μπορεί κάποιος εύκολα να δει την αγαπημένη του ομάδα χωρίς να του πιάσουν τον κώλο και να τον θεωρούν κατώτερο ον, τότε ναι το θέλω.

Γιατί στη Γερμανία τουλάχιστον ακόμα σε σέβονται και δίνοντας 29€ κάθεσαι σε κεντρική θύρα ακριβώς στην μέση σε απόσταση ικανή να χαϊδέψεις το μαλλί του προπονητή Ρότζερ Σμιντ και να του πεις γύρνα το σε 4-4-2 και να σε ακούσει. Υπάρχουν προφανώς και φτηνότερα εισιτήρια αν δεν έχεις τέτοιες απαιτήσεις, καμία σχέση με τις τιμές της Αγγλίας και τις παροχές της Ελλάδας. Και πας σε γήπεδο όμορφο, ποδοσφαιρικό, που δεν έχει σπασμένα καθίσματα, δεν βρωμάει και δεν φοβάσαι μην σου έρθει τίποτα στο κεφάλι. Ο κόσμος είναι όλων των ηλικιών και των δύο φύλων, έχει πάρα πολλές γυναίκες, και ο αριθμός των ηλικιωμένων που παρακολουθούν την ομάδα είναι υψηλός, την ίδια στιγμή που στην Ελλάδα το κάνουν σε κάποιο καφενείο (και δεν τους κακολογώ γι’ αυτό). Και εδώ ο Ελληνάρας θα πει «έλα μωρέ τώρα σε γήπεδο πάς, όχι σε γηροκομείο», αλλά η αλήθεια είναι ότι η ατμόσφαιρα στο μικρό (30.000 θέσεων περίπου), αλλά όχι ταπεινό γήπεδο της Λεβερκούζεν δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από ένα μεσογειακό γήπεδο και το ίδιο ισχύει στις περισσότερες έδρες της Μπουντεσλίγκα. Το κατάμεστο πέταλο της Νορντ Κούρβε είναι όρθιο και τραγουδάει συνέχεια και η ατμόσφαιρα είναι πολύ ποδοσφαιρική, ακόμα και στα φολκλορικά τραγούδια που μπαίνουν στα γκολ (στη χώρα που έκανε επιτυχία ο Ντέιβιντ Χάσελχοφ δεν περίμενα κάτι άλλο). Στην ατμόσφαιρα φυσικά βοηθάει και το θέαμα και παρ’ ότι στον αγώνα που είδα το δόλιο Αννόβερο έγινε σάκος του μποξ μαζεύοντας τέσσερα γκολ, έβλεπες ένα ματς χωρίς πολύ χαμένο χρόνο, χωρίς παίκτες να κάνουν πέντε λεπτά να σηκωθούν, χωρίς πολλά φάουλ. Μπορεί να μην ήταν μαγικό το ποδόσφαιρο, αλλά είχε ρυθμό και αυτό μετράει πολύ.

DSC_3595

Στο ημίχρονο εννοείται το μισό γήπεδο αδειάζει. Πρέπει να αναπληρωθούν οι μπύρες. Το σύστημα το είχα δει και στο Αλιάνζ και παρ’ ότι είμαι σίγουρος ότι κάποια εταιρεία έκανε έρευνα και βρήκε ότι είναι αποδοτικό, προσωπικά το βρίσκω χαζό. Πηγαίνεις πρώτα και αγοράζεις μια κάρτα στην οποία βάζεις ένα ποσό και στη συνέχεια πας με την κάρτα να αγοράσεις είτε την μπύρα σου, είτε το βουρστ σου. Το γεγονός ότι σε άλλο μέρος πουλάνε το ποτό και σε άλλο το λουκάνικο είναι ανεξήγητο (ειδικά αν είσαι Έλληνας που δεν το κατέχεις). Το χειρότερο όλων είναι ότι αν σου μείνουν χρήματα στην κάρτα, πρέπει φεύγοντας να πας σε ένα άλλο μέρος και να στηθείς για 4η φορά στην ούρα ώστε να πάρεις πίσω το ποσό που έμεινε. Τέσσερις ουρές φίλοι Γερμανοί για μια μπύρα και ένα λουκάνικο ούτε στην Εφορία τελευταία μέρα των δηλώσεων. Προφανώς οι ντόπιοι το έχουν μάθει καλύτερα, αλλά ως τουρίστας έκανα κάτι που σιχαίνομαι και μπήκα αργοπορημένος στο 2ο ημίχρονο. Ακόμα θυμάμαι την 60χρονη θεία στην πίσω σειρά  που με το σκορ ήδη άνετο για την Λεβερκούζεν μου έκανε νόημα να κάτσω γρήγορα γιατί δεν έβλεπε. Είχε κάθε δίκιο, αφού κι εγώ όταν βλέπω την ομάδα μου δεν θέλω γελοίους τύπους που μασουλάνε να μου κόβουν το οπτικό πεδίο.

DSC_3611

Εξιλεώθηκα όμως ως Έλλην όταν ο Κυριάκος Παπαδόπουλος, που έκανε γενικά πολύ καλό ματς, κάρφωσε το γκολάκι και το πανηγύρισα φωνάζοντας «Πάμε ρε Κυριάκο Ελλαδάρα» σπάζοντας κάθε γραφικόμετρο. Ευτυχώς μερικά λεπτά αργότερα μου πήρε το ρεκόρ ένας Κορεάτης μερικές σειρές παρακάτω, κουνώντας μια σημαία της Ν. Κορέας γεμάτος χαρά όταν σκόραρε ο συμπατριώτης του Σον. Το γκολ βέβαια ήταν οφσάιντ και ακυρώθηκε και πήρε λίγη ώρα μέχρι να του το εξηγήσουν οι δίπλα. Το παιχνίδι τελικά έληξε με 4-0, ο κόσμος το διασκέδασε (όχι τόσο οι οπαδοί των φιλοξενούμενων που έχουν πάνω από 10 παιχνίδια χωρίς νίκη) και κυρίως έφυγε από το γήπεδο ικανοποιημένος. Τόσο ως φίλαθλος-πελάτης που δεν έχασε τον χρόνο του και τα λεφτά του, αλλά και ως φίλος του ποδοσφαίρου γιατί αν γουστάρεις μπαλίτσα, ατμόσφαιρα και όχι κάτι παντελώς εμπορευματοποιημένο όπως η Πρέμιερ Λιγκ, τότε η Γερμανία είναι αυτή την στιγμή ό,τι καλύτερο στην Ευρώπη. Και το λέει κάποιος που δεν έχει καμία ιδιαίτερη συμπάθεια σε γερμανικές ομάδες (ειδικά την εθνική τους).

Η τέχνη του ποδοσφαίρου του Γκουαρντιόλα

  [6 Σχόλια]

Στις 14 Φεβρουαρίου η Μπάγερν Μονάχου του Πέπ Γκουαρντιόλα υποδέχονταν το δύσμοιρο Αμβούργο του Ζόσεφ Ζινμπάουερ (στις τελευταίες μέρες του Ιωσήφ στον πάγκο). H διαφορά στην ποιότητα των δύο ομάδων ήταν γνωστή πριν τη σέντρα κάτι που φυσικά έδειξε περίτρανα και το 8-0 υπέρ των Βαυαρών. Όσοι είχαν την τύχη να δουν αυτή την αναμέτρηση (ευτυχώς ήμουν ένας απ’ αυτούς)  δε στάθηκαν στο τελικό σκορ αλλά στα «περίεργα» που έκανε τακτικά ο Πεπ και φυσικά ξένισαν αρκετά μεγάλη μερίδα του φίλαθλου κοινού. Άλλωστε είναι γνωστό πως σε κάθε καφενείο της Ελλάδας, κάθε μπυραρία της Γερμανίας και σε άλλα πολλά μέρη όπως παμπ και ταβέρνες ανά την Ευρώπη οι γνώσεις των θαμώνων περί τακτικής ποδοσφαίρου είναι έτη φωτός μπροστά απ’ τον «μυρωδιά» του Πεπ.

a.espncdn.com

Ο Καταλανός προπονητής είχε παρουσιάσει μια εντεκάδα με  Νόιερ στο τέρμα (τον λες και λίμπερο πλέον),  Ραφίνια στο δεξί άκρο της άμυνας με τον Μπερνάρ στο αριστερό και δίδυμο στο κέντρο της άμυνας ο Μπάντστουμπερ με τον Μπενατιά. Όλα καλά μέχρι εδώ. Μπροστά τους σε ρόλο «εξαριού» ο Νταβίντ Αλάμπα (αριστερός μπακ η φυσική του θέση) και μπροστά του ο Σβαινστάιγκερ. Σε ρόλο δεκαριού ήταν ο Γκέτσε, με τον Μίλλερ κεντρικό επιθετικό και στα δεξιά ο – τρισμέγιστος – Ρόμπεν. Στα αριστερά σε καθαρό ρόλο εξτρέμ είχε αγωνιστεί ο Λεβαντόφσκι. Ναι ok ούτε σ’ εμένα είχαν φανεί λογικά όλα αυτά. Το αξιοσημείωτο ήταν πως από το 20′ (που έγινε και το 1-0 με το πέναλτι του Μίλλερ) ο Γκουαρντιόλα άλλαζε θέσεις σε παίκτες δοκιμάζοντας όλα αυτά τα «νέα δεδομένα» που έχει στο σκληρό δίσκο του μυαλού του. Όταν είδε πως υπήρχε πίεση στους στόπερ και πως η μπάλα δεν έβγαινε ψύχραιμα απ’ την περιοχή, άλλαξε το 6 με το 8 δίνοντας στο Σβαινστάιγκερ το ρόλο του deep lying playmaker, φέρνοντας μάλιστα το Λέβα δίπλα στο Μίλλερ και δίνοντας ολόκληρη την αριστερή πλευρά στο Μπερνάρ μιας και είχε καλύτερο στήριγμα με το ανέβασμα του Αλάμπα (και τα χιλιόμετρα που καταπίνει ο Αυστριακός). Ένα συνεχές παιχνίδι με τον αντίπαλο προπονητή και τον εαυτό του. Ο Πεπ δημιουργούσε προβλήματα στον Πεπ και έβρισκε ο ίδιος τις λύσεις αλλάζοντας όχι πρόσωπα, αλλά διάταξη στο σύστημα και θέσεις στους ποδοσφαιριστές του. Αυτό που έκανε και ο Ρίνους Μίχελς δηλαδή με τον Άγιαξ στα 70’s. Αυτό ξεκίνησε ο Γκουαρντιόλα στη Μπάρτσα με το «τίκι- τάκα» και στους Γερμανούς το έχει πάει ένα βήμα πιο πέρα. Φυσικά και δεν είναι εύκολο να κατανοηθεί απ’ τον καθένα και θέλει αρκετή προσπάθεια και υπομονή. Το ποδόσφαιρο άλλωστε είναι Τέχνη και ο Καταλανός είναι ένας απ’ τους πιο σοφιστικέ καλλιτέχνες που υπάρχουν σε αυτό στις μέρες μας.

Screen Shot 2013-10-21 at 10.46.36 PM

Στέκομαι στο συγκεκριμένο παιχνίδι μιας και υπήρχαν πολλές απουσίες – όπως συμβαίνει από πέρσι στη Μπάγερν – βασικότατων ποδοσφαιριστών, με το Γκουαρντιόλα όμως να μη διαλέγει τον εύκολο δρόμο (βάλε-βγάλε παίκτες ίδιων χαρακτηριστικών) αλλά το ΔΙΚΟ του. Αλχημείες (για όλους εμάς) είχαμε δει και πριν από αυτό τον αγώνα, είδαμε και μετά και εννοείται θα βλέπουμε όσο ο Γκουαρντιόλα θα βρίσκεται στους πάγκους. Τα χρόνια στη Μπάρτσα ήταν αυτός που άλλαξε θέση στο Μέσι, ήταν αυτός που χρησιμοποίησε τον (τεράστιο) Γιάγια Τουρέ  στο κέντρο της άμυνας όταν χρειάστηκε. Ήταν αυτός που εκτόξευσε τον Τσάβι και τον Ινιέστα. Ήταν αυτός που «δημιούργησε» τον Πέδρο και τον Μπουσκέτς. Ήταν αυτός που δεν ήθελε τον Ζλάταν επειδή δεν ταίριαζε στο «σύστημα». Ήταν αυτός που έκανε τον Πικέ (στα δικά του χρόνια) τον πιο σύγχρονο στόπερ του πλανήτη. Τα ίδια πάνω-κάτω και στη Μπάγερν. Άλλάξε θέση στο Λαμ και τον έκανε ένα εξαιρετικό κεντρικό χαφ από πλάγιο μπακ. Τον είδαμε να χρησιμοποιεί τριάδα στην άμυνα σε πολλά παιχνίδια με τον Χάβι Μαρτίνεθ στη θέση του λίμπερο. Τον είδαμε να ρίχνει στα βαθιά τον 17χρόνο μέσο Τζιανλούκα Γκαουντίνο και να πουλάει τον – εξαιρετικό – αμυντικό μέσο Λουίζ Γκουντάβο στη Βολφσμπουργκ, όχι απειδή είναι κακός παίκτης αλλά επειδή δεν κολλάει στο δικό του πλάνο και στυλ παιχνιδιού.  Τα πάντα με το δικό του τρόπο που θα έλεγε και ο Σινάτρα. Ένας προπονητής που συνεχώς τολμά να αλλάζει πράγματα και προσπαθεί να φτάσει το ποδόσφαιρο ένα βήμα παραπέρα.

guardiola-gaudino-bayern

Φυσικά και ήρθαν τίτλοι, φυσικά ήρθαν και αποτυχίες όπως και γκρίνια από μεγάλη μερίδα φίλων των Βαυαρών. Ο περσινός διασυρμός απ’ τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Τσάμπιονς Λιγκ ήταν ένα σοβαρό πλήγμα στον εγωισμό των Γερμανών αλλά και του Γκουαρντιόλα και φέτος ο στόχος δεν είναι τίποτα λιγότερο απ’ τα ΠΑΝΤΑ για τη Μπάγερν Μονάχου. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν επιτευχθεί αυτός ο στόχος, θα έχει επιτευχθεί στηριζόμενος στον «Τρόπο του Πεπ». Φυσικά το ίδιο ισχύει και σε περίπτωση αποτυχίας. Ο τραυματισμός του Αλάμπα στο γόνατο στερεί απ’ τον Γκουαρντιόλα ένα σπουδαίο αριστερό μπακ (και ένα πολύ καλό κεντρικό χαφ) αλλά απ’ την άλλη του δίνει το δικαίωμα να μας παρουσιάσει κάτι νέο και έξυπνο για να καλυφθεί αυτό το (μεγάλο) κενό. Θα δούμε το Λαμ σε ρόλο αριστερού μπακ; Θα δούμε το Λαμ στο κέντρο δίνοντας το ρόλο αυτό στο Μπερνάρ ή θα δούμε κάτι τελείως διαφορετικό. Μην ξεχνάμε πως έχει επιστρέψει και ο Τιάγκο, κάτι που δίνει περισσότερες λύσεις για το ρόλο του playmaker στον άξονα.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως Το ποδόσφαιρο είναι Τέχνη και ως τέτοιο πρέπει και να κρίνεται. Ο Πεπ είναι ένας καλλιτέχνης και ως τέτοιος πρέπει να κρίνεται. Η κάθε Τέχνη δεν είναι εύκολο να κατανοηθεί – ούτε και να γίνει αρεστή σε όλους. Κλείνοντας. Στην ερώτηση «Αν θα μπορούσε να τα κάνει  όλα αυτά δίχως παίκτες κλάσης» η απάντηση είναι πως «Ο Κόπολα δούλευε με τον Πατσίνο, ο Σκορσέζε με τον Ντε Νίρο και ο Καζάν με το Μπράντο«. Το ίδιο κάνει και ο Πεπ Γκουαρντιόλα, μεταμορφώντας τους «ηθοποιούς» του  και οδηγώντας τους μαεστρικά σε επιτυχίες. Απ’ την άλλη πολλά «αριστουργήματα» είχαν γίνει εισπρακτικές αποτυχίες και το αντίθετο. Άλλωστε φανατικούς φίλους και ορκισμένους εχθρούς έχουν μόνο οι σπουδαίοι και αυτοί που κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ο νοών νοείτω και η συνέχεια στο γήπεδο.