Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Άρης'

Το κλάμα

  [13 Σχόλια]

Οι λέξεις μου για τον Άρη έχουν στερέψει εδώ και καιρό, σε αντίθεση με το κουράγιο μου να ασχολούμαι ακόμα. Ευτυχώς εμφανίζονται συχνά-πυκνά κάποιες εικόνες τόσο δυνατές που σε βγάζουν από τη διαδικασία να γράψεις οτιδήποτε, γιατί μιλάνε από μόνες τους, λέγοντας στον καθένα που τις βλέπει αυτά που θέλει να ακούσει, ανάλογα πάντα με τις οπαδικές του προτιμήσεις και την αθλητική και γενικότερη κοσμοθεωρία του. Η εικόνα του Γρήγορη Παπαζαχαρία να καταρρέει αγκαλιάζοντας τον σκόρερ Τάτο είναι μια απ’ αυτές τις εικόνες.

25 Μαρτίου 1914 – 25 Μαρτίου 2013

  [5 Σχόλια]

Υπάρχει μια εσφαλμένη αντίληψη στον κόσμο – η οποία πιθανόν, κατά βάθος, να οφείλεται στην φύση της σύγχρονης κοινωνίας που προωθεί την επιφανειακή προσέγγιση των πραγμάτων και ανυψώνει τον κοινωνικό μιμητισμό και την αποδοχή οποιασδήποτε ιδέας χωρίς ιδιαίτερο εγκεφαλικό ζόρισμα – ότι η σημαντικότερη στιγμή της οπαδικής πορείας ενός ανθρώπου, αυτή που οφείλει να μνημονεύει κανείς εις τους αιώνες των αιώνων, είναι η πρώτη ουσιαστική επαφή με την ομάδα: η παρακολούθηση του πρώτου αγώνα από την τηλεόραση μ’ ένα κασκόλ φορεμένο στον λαιμό ή η παρουσία για πρώτη φορά στο γήπεδο. Μπούρδες.

Η οπαδική ζωή είναι σαν την πορεία ενός μποξέρ. Κάποια στιγμή στην αρχή, σ’ ένα κλίμα χαλαρό και αγνό, κάποιος δικός σου άνθρωπος θα σου δώσει ένα χρωματιστό σορτσάκι να φορέσεις. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα το έχεις επιλέξει καν εσύ. Είναι αναμφισβήτητα μια ωραία στιγμή, η επιτομή της κοινωνικότητας, αλλά δεν είναι η δικιά σου στιγμή. Η αποφασιστική στιγμή που οι Πόρτες της Αντίληψης ανοίγουν και η παιδική, κατευθυνόμενη ύπαρξη σου αποκτάει λόγο έρχεται αργότερα πάνω στο ρινγκ. Και δεν έχει καμία, μα καμία, σχέση με ευτυχισμένες στιγμές θριάμβου, πανηγυριού, χαράς όπου όλες οι λογικές κι όλες οι αντικειμενικές κρίσεις πάνε περίπατο με την σαμπάνια της επιτυχίας στο χέρι.

Είναι η στιγμή του καναβάτσου. Είναι η στιγμή που βρίσκεσαι ξαπλωμένος στο τερέν μετά από ένα ατέλειωτο γρονθοκόπημα – άσχημη εξέλιξη αλλά αναπόφευκτη, η οποία κάποια στιγμή στην πορεία σου θα έρθει και θα σε βρει με μαθηματική ακρίβεια, όσο κι αν επιχειρήσεις να της κρυφτείς, όση απόσταση ασφαλείας κι αν δοκιμάσεις να κρατήσεις. Εκεί λοιπόν, στο έδαφος με την κερκίδα να σε χλευάζει και να σε ειρωνεύεται, με τον διαιτητή να μετράει το πόσο απέχεις από την ολοκληρωτική ήττα, με το στομάχι σου κόμπο, με το βλέμμα θολό, με τα πόδια ‘κομμένα’ και ανήμπορα να στηρίξουν το αδύναμο κορμί και το Είναι σου φρακαρισμένο από άγχος, νεύρα, απόγνωση, στεναχώρια και κούραση, όλα συσσωρευμένα υπολείμματα μιας ολόκληρης πορείας χρόνων, εκεί είναι η Στιγμή του οπαδού. Εκεί που σου ανοίγεται ο εύκολος δρόμος, εκεί που σου δίνεται η δυνατότητα να ακουμπήσεις απαλά το κεφάλι στο δάπεδο, να κλείσεις τα μάτια, να περιμένεις τον διαιτητή να σφυρίξει την λήξη, να επιστρέψεις στην σιγουριά και την οικειότητα του σπιτιού σου, να βγάλεις το κασκόλ από τον λαιμό και να το καταχωνιάσεις στο βάθος της ντουλάπας και του μυαλού σου και να μην βγάλεις λέξη ξανά για το θέμα ξεκινώντας την αναζήτηση ενός υποκατάστατου που θα σου προσφέρει περισσότερες χαρές απαγκιστρωμένες από τα διάφορα ρίσκα και τις επίπονες θυσίες που απαιτούνται γι’ αυτές.

Σ’ εκείνη ακριβώς την στιγμή της επιλογής – της συνειδητής και ώριμης επιλογής κάποιου που έχει πλήρη επίγνωση του παραλογισμού αυτής αλλά αδιαφορεί γι’ αυτόν – του να αψηφήσεις την εσωτερική φωνή που σου ζητάει επίμονα να αυτοπροστατευτείς από παρόμοιες μελλοντικές καταστάσεις και να συσσωρεύσεις όλες σου τις δυνάμεις ώστε να προσπαθήσεις να σηκωθείς ξανά στα πόδια σου, σ’ αυτήν ακριβώς την σκηνή εντοπίζεται όλη η ιδέα του ΑΡΗ. Όλη η στιγμή είναι πλημμυρισμένη με την ιδέα του ΑΡΗ. Δεν την βλέπεις, δεν την ακούς, δεν γίνεται να την εξηγήσεις (Είναι τόσο ανέφικτο το να προσπαθήσεις να εξηγήσεις και να κάνεις λεξούλες μια ιδέα. Οποιαδήποτε προσπάθεια κάνεις να την βγάλεις απ’ την άπειρη μορφή που υπάρχει στο μυαλό σου, ένα χαοτικό σύμπλεγμα σκέψεων και εικόνων και να την κάνεις απλές και σωστές συντακτικά προτάσεις. έτοιμες να εκστομιστούν και μετέπειτα να κατανοηθούν από κάποιον δέκτη είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και έχει ως αποτέλεσμα να μειώσεις άθελα σου μια ιδέα δίχως όρια, να την κάνεις πεζή αφαιρώντας το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης της σε μια απέλπιδα προσπάθεια εκλαΐκευσης της, με μοναδικό στόχο να την φέρεις στα νοητικά σου μέτρα ή ακόμα χειρότερα, στα νοητικά μέτρα του συνομιλητή σου.) αλλά είναι εκεί, είναι γύρω σου, είναι μέσα σου, είναι παντοδύναμη – γιατί σε αντίθεση με την δικιά σου ευάλωτη φύση οι ιδέες είναι αδιάτρητες! – και δίχως να το καταλάβεις σπρώχνει την καταπονημένη σου ψυχολογία ώστε να επιστρέψεις στον αγώνα.

Αυτήν την Στιγμή την έχω ζήσει πολλές φορές – περισσότερες ίσως απ’ όσες νομίζει ότι μπορεί να αντέξει ένας οπαδός – αλλά το κιτρινόμαυρο κασκόλ παραμένει ακόμα στον λαιμό.

(Κείμενο γραμμένο πριν δυο χρόνια, στα 97α γενέθλια του συλλόγου)

Νόμιμο άρα και ηθικό;

  [19 Σχόλια]

Όταν καταφέρουν να τιμωρήσουν και να αποβάλλουν από το παιχνίδι ολοκληρωτικά κάθε εκδήλωση συναισθήματος που δεν σχετίζεται μ’ αυτό και δεν εμπίπτει στους θεσμοθετημένους – και στα όρια του καθωσπρεπισμού που διέπει το φαίνεσθαι κάθε εμπορικού προϊόντος – κανόνες του, τότε το ποδόσφαιρο θα μπορεί αντικειμενικά πλέον και από όλους, φανατικούς ποδοσφαιρόφιλους ή μη, να αποδοθεί μ’ αυτή την ισοπεδωτική και αφελέστατη, για την ώρα, περιγραφή «22 ρομπότ (όχι ακόμα) άνθρωποι που απλά κυνηγάνε μια μπάλα».

Κι έτσι δεν θα χρειάζεται και ο Cristopher Davies της Daily Mail να αναρωτιέται «γιατί είναι τόσο χαζοί οι ποδοσφαιριστές και συνεχίζουν να δείχνουν μηνύματα στις μπλούζες τους ενώ ξέρουν ότι θα τιμωρηθούν». Γιατί είναι κακοί επαγγελματίες, αγαπητέ Cristopher.

Όταν Εσύ είσαι η Ομάδα

  [17 Σχόλια]

Στο Ελληνικό ποδόσφαιρο του παράγοντα Αχιλλέα Μπέου, των αλλαξοκωλιών των ιδιοκτητών και των ομάδων, των μεγαλομετόχων που κυνηγιούνται στα σπίτια τους για να βάλουν κανένα φράγκο ή ξεκατινιάζονται δημόσια μεταξύ τους για τα λεφτά που έχουν χώσει, των θολών οικονομικών, του Μάκαρου και των οπαδών στην άλλη πλευρά που προσεύχονται για τις ορέξεις του λεφτά, αγωνιούν για τις ατέλειωτες συζητήσεις με Άραβες/Αμερικάνους/Ρώσους/Ομογενείς και λοιπούς σωτήρες και περιμένουν καρτερικά από κάποιο δημοσιογράφο να φιλοτιμηθεί σε κάποια συνέντευξη τύπου να ρωτήσει τα ‘μεγάλα κεφάλια’ της ομάδας κάποια ερώτηση σχετικά με την «αρρώστια» του, η στιγμή που ένας απλός οπαδός, ένας οποιοσδήποτε οπαδός ανεξαρτήτως ηλικίας ή κοινωνικοοικονομικής θέσης, ρωτάει απ’ ευθείας και μπροστά σε τέσσερις χιλιάδες ακόμα συνοπαδούς του, τον ίδιο τον πρόεδρο της ομάδας για το αν η ΠΑΕ πλήρωσε το ταξίδι ενός μάνατζερ για να κλείσει την μεταγραφή ενός παίκτη (έτσι, γιατί απλά του είχε κολλήσει στο μυαλό αυτό το σημείο διαβάζοντας κάποια φήμη στις εφημερίδες και γιατί δεν μπορούσε να αποδεχτεί ότι τα λεφτά του χρησιμοποιήθηκαν κατ’ αυτόν τον τρόπο) ή ζητάει διευκρινήσεις για το ποια ακριβώς διαδικασία ακολουθήθηκε για να βρεθεί η εταιρεία που θα αντικαθιστούσε τον χλοοτάπητα των βοηθητικών εγκαταστάσεων, η απλή αυτή στιγμή λοιπόν – με το απαραίτητο ‘σπρώξιμο’ από την γνώση πως αυτός ο ίδιος οπαδός έχει το δικαίωμα και την δύναμη αφού κρίνει τα όσα είδε και άκουσε να πάει να υπερψηφίσει ή να καταψηφίσει τον αποδέκτη των ερωτήσεων του μετά από δέκα ημέρες – αναρριχάται χωρίς καμία ιδιαίτερη δυσκολία, για τα δικά μου τουλάχιστον οπαδικοποδοσφαιρικά γούστα, στην κορυφή των έξω-αγωνιστικών ποδοσφαιρικών γεγονότων που έλαβαν χώρα τα τελευταία χρόνια σ’ αυτό το μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα.

Η κορυφή αυτή βέβαια παραμένει πολύ χαμηλά σε σχέση με αντίστοιχες Ευρωπαϊκές αλλά αν αναλογιστούμε από που ξεκίνησε η προσπάθεια, σε ποια χώρα μεγαλώνει και που έχει καταφέρει βήμα-βήμα να φτάσει παρά τις διάφορες παράπλευρες και σχεδόν αναπόφευκτες Ελληνικές (και γενικότερα, ανθρώπινες) ‘ασχήμιες’ που παρατηρούνται αρκετές φορές, δεν γίνεται να μην είσαι αισιόδοξος γι’ αυτήν. Και περήφανος.

Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας και τέλος

  [6 Σχόλια]

Βλέποντας τον Κόκε να βάζει τα κλάματα δημόσια στην αποχαιρετιστήρια συνέντευξη τύπου του, νιώθεις άμεσα μια ενόχληση στο στομάχι. Αυτές οι άμεσες συναισθηματικές αντιδράσεις του οργανισμού προσπερνάνε δίχως καμία δυσκολία το λογικό φίλτρο που έχει ο καθένας μας και το οποίο τον βοηθάει να εξισορροπεί τις αντιδράσεις του στα διάφορα εισερχόμενα ερεθίσματα και να μην κλαίει για παράδειγμα κάθε φορά που η ομάδα του χάνει ή κάθε φορά που βλέπει ένα ταλαιπωρημένο παιδάκι στα φανάρια. Δεν χρειάζεται τρομερή εσωτερική αναζήτηση για να βρεις τα αίτια της ενόχλησης: Είναι ο Κόκε, είναι ο αρχηγός του Άρη (Απλές, πικρές αλήθειες: Τυπικά αρχηγός του Άρη. Αρχηγός δεν γίνεσαι αλλά γεννιέσαι. Ο Σέρχιο γεννήθηκε μπαλαδόρος αλλά όχι αρχηγός. Το περιβραχιόνιο δεν είναι απλά ένα αξεσουάρ που μπαίνει στο χέρι.) και είναι εκεί μπροστά σε όλους και κλαίει γιατί μετά από πέντε χρόνια ο κύκλος του στην ομάδα τελείωσε.

Βάζοντας το λογικό φίλτρο με στόχο να καταπολεμήσεις το σφίξιμο μέσα σου, θυμάσαι ότι ο κύκλος του Κόκε τελείωσε για σένα την στιγμή που επέλεγε να παρατήσει την αποστολή όταν τον ενημέρωσαν ότι δεν θα παίξει βασικός απέναντι στην Μάντσεστερ Σίτυ. Στο σημείο που ο παίκτης βάζει τον εαυτό του πάνω απ’ την ομάδα, η ομάδα οφείλει να του υπενθυμίσει ότι είναι μεγαλύτερο μέγεθος απ’ αυτόν. Το γεγονός ότι δεν το έκανε – για λόγους που σχετίζονται καθαρά με το γεγονός ότι το σύγχρονο ποδόσφαιρο λειτουργεί με τις επιχειρηματικές λογικές των ‘προϊόντων’ και των ‘αξίων’ τους – δεν επηρεάζει καθόλου την οπαδική σου οπτική. Ακόμα και να ήθελες να δικαιολογήσεις το τεράστιο ατόπημα θα ήταν αδύνατο να παραβλέψεις ότι αυτό ήταν απλά η κορυφή ενός παγόβουνου ατοπημάτων τα οποία έλαβαν χώρα τα τελευταία χρόνια.

Μια ολόκληρη λίστα σφαλμάτων εντός και κυρίως εκτός αγωνιστικού χώρου ήταν ουσιαστικά το παλμαρέ του Ισπανού τα τελευταία δυο-τρία χρόνια. Κι αν τις αυτοκαταστροφικές αγωνιστικές τάσεις που έβγαζε με την αδυναμία του να σκοράρει και στις πιο απλές περιπτώσεις μπορούσες να τις ανεχτείς αποδεχόμενος ότι η ψυχολογία παίζει τεράστιο ρόλο σ’ αυτό το παιχνίδι, το γεγονός ότι αδυνατούσε προκλητικά να τρέξει, να πρεσάρει, να τζαρτζάρει και να ζοριστεί γενικότερα για διάφορους λόγους (την προέλευση κάποιων εκ των οποίων μπορείς να βρεις σε κεφάλαια μαθήματος ψυχολογίας που σχετίζονται με τις αλλαγές που συντελούνται στους ανθρώπους όταν περάσουν ένα στάδιο ‘θεοποίησης’ από τους συνανθρώπους τους) ήταν ανέφικτο να του το συγχωρέσεις ακόμα κι αν σε στεναχωρούσε πραγματικά το ότι κατηγορούσες τον ίδιο παίκτη που λάτρεψες και ύμνησες τα πρώτα δυο χρόνια.

Τον παίκτη που έδωσε σάρκα και οστά στα όνειρα που έκανες όλα τα προηγούμενα χρόνια της ποδοσφαιρικής αφάνειας, το ίνδαλμα χιλιάδων πιτσιρικάδων, τον ποδοσφαιριστή που την τεχνική του έχουν λίγοι στην Ελλάδα, τον διακαή πόθο των περισσότερων μεγάλων Ελληνικών ομάδων, τον μοναδικό που θυμάσαι να φόρεσε τα κιτρινόμαυρα που αγαπάς και να σου έδωσε το δικαίωμα να φωνάξεις με μια ασυνείδητη και παντελώς άγνωστη ως τότε σιγουριά «γκολ» πριν ακόμα φύγει η μπάλα απ’ τα πόδια του, πριν ακόμα επιλέξει να κοιτάξει επιδεικτικά αλλού την ώρα που πλασάρει. Κι αυτό το κερδισμένο, με γκολ, δικαίωμα (και τις όμορφες αναμνήσεις που προκάλεσε) δεν πρόκειται να το ξεχάσεις εύκολα όσα φίλτρα κι αν βάλεις…

Φινάλε

  [3 Σχόλια]

(Photo: FRED DUFOUR/AFP/Getty Images – 18/1/2011)

Προσπαθώ να ανακαλέσω στην μνήμη μου πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσα ή διάβασα για κάποια περίπτωση προπονητή αντίστοιχη του Έκτορ Ραούλ Κούπερ ο οποίος – στεκόμενος, σαν άλλος Δικηγόρος του Διαβόλου, αποκλειστικά και μόνο στην μεγαλύτερη αγωνιστική αποτυχία του έως τώρα και παραβλέποντας επιδεικτικά τους παράπλευρους αγωνιστικούς άθλους που έχει καταφέρει κι εκείνες τις μικρές στιγμές ηδονής και αθλητικής ευτυχίας που όμοιες τους δεν έχεις ξαναζήσει και τις οποίες βίωσες (και) εξαιτίας του – παρ’ όλο που εδώ και λίγους μήνες παρουσιάζει σε αρκετές περιπτώσεις ένα έργο άσχημο, στα όρια της ποδοσφαιρικής αποκρουστικότητας, και μερικώς αποτυχημένο βαθμοθηρικά καταφέρνει και μόνο με την αύρα του να παράγει όραμα στην πλειοψηφία ενός οπαδικού λαού (μπολιασμένου  ας μην ξεχνάμε με αμιγώς νεοελληνική νοοτροπία – ποδοσφαιρική και μη) σε τέτοιο βαθμό που οι αγωνιστικές αποτυχίες να μην τον αγγίζουν.

Η μνήμη μου δεν με βοηθάει αλλά ευτυχώς γι’ αυτήν η επικαιρότητα παίρνει τον λόγο και στέλνει τον Κούπερ, τις μεστές δηλώσεις του και την αξιοπρεπέστατη στάση του μακριά απ’ τον Άρη. Τον Άρη των χιλιάδων οπαδών που πίστευαν σ’ αυτόν ακόμα κι όταν γιούχαραν τους παίκτες αφότου ο Μήτρογλου χαλούσε μια παράδοση 50 χρόνων, των χιλιάδων όμως που δεν λαμβάνουν αποφάσεις αλλά στην ‘χειρότερη’ τις παρακολουθούν με «τηλεοπτική απάθεια» και στην ‘καλύτερη’ τις αντιμάχονται με …καρβέλια ψωμί, όπως ο Τυνήσιος της φωτογραφίας.

Με δεδομένο πάντα στο μυαλό ότι ποτέ κανένα πρόσωπο (ή ομάδα προσώπων) δεν μπορεί να πλησιάσει έστω και στο ελάχιστο το μέγεθος και την αξία της ομάδας, η ζωή συνεχίζεται αφού μην ξεχνάμε «η ζωή είναι μικρή για να’ναι θλιβερή, μωρό μου». Αλλά απ’ την άλλη ας μην παραβλέπουμε ποτέ και την οπτική ότι «η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι»

Μην σφυράς δεν είναι απαραίτητο

  [6 Σχόλια]

Ο Βύντρα και ο Ρουίς έρχονται σε, αναγκαστική λόγω της φύσης των στημένων φάσεων, σωματική επαφή εφάμιλλη χιλιάδων άλλων σωματικών επαφών στα γήπεδα όλου του πλανήτη… Φρρρ. Η εικόνα του Βύντρα στο έδαφος να κοιτάει τον διαιτητή αρχίζει να μου γίνεται τόσο οικεία που πιθανόν στο μέλλον και με ακραία δόση μαζοχισμού να μην μπορώ να ζήσω χωρίς… Φρρρ. Η Ελλάδα της επαφής, η Ελλάδα των φλώρικων πεσιμάτων, η Ελλάδα των 47 σφυριγμάτων σ’ ένα ήρεμο παιχνίδι μπάσκετ, η Ελλάδα του Βύντρα, η Ελλάδα του Βανγκέλι που πέφτει αργά, θεαματικά και για σιγουριά και με τα χέρια ανοιχτά σ’ ένα τάκλιν στο κέντρο, η Ελλάδα των βολικών φάουλ που προκαλούνται από την επαφή του επιτιθέμενου με τον αμυνόμενο και όχι από την επαφή του αμυνόμενου με τον επιτιθέμενο, η Ελλάδα των εκκολαπτόμενων βουτηχτών, η Ελλάδα των οπαδών που εθίζονται στον ήχο της σφυρίχτρας και βγαίνοντας από τον μικρόκοσμο τους, στο πρώτο Ευρωπαϊκό παιχνίδι, σοκάρονται με την ..ανυπαρξία της τσιρίζοντας στον αλλοδαπό διαιτητή ότι «έχει κάνει το γήπεδο αρένα με το ..σκληρό και βίαιο παιχνίδι που επιτρέπει», η Ελλάδα των παικτών που τρέχουν απλά για να κερδίσουν μέτρα στο σημείο που θα στηθεί η… Φρρρ. Σκέφτομαι τον Μέσσι να προσπαθήσει να επιτεθεί σε αγώνα Ελληνικού πρωταθλήματος και με πιάνουν τα… Φρρρ. Διαιτητές ανίκανοι να αντιληφθούν την σημασία του ρυθμού στο παιχνίδι, ανίκανοι να διαχωρίσουν την υπερβολική πτώση από την αναγκαστική πτώση, ανίκανοι και χεσμένοι να ακολουθήσουν ένα γρήγορο τέμπο παιχνιδιού που στο νεοελληνικό μυαλό τους θεωρούν ότι θα τους αναγκάσει να χάσουν τον έλεγχο, βολεμένοι με το «γράμμα του κανονισμού» που στην χειρότερη περίπτωση θα τους δώσει τηλεοπτικά όλα τα ελαφρυντικά του «υπάρχει επαφή άρα με βάση τον κανονισμό…», διαιτητές πλημμυρισμένοι από σύγχρονο Ελληνικό… Φρρρ. Και δυστυχώς εδώ δεν ισχύει το κλασσικό «το δικαίωμα σου να σφυρίζεις όποτε γουστάρεις δεν περιλαμβάνει την υποχρέωση μου να σε πάρω στα σοβαρά». Φρρρ. Ένα ακόμα κρίσιμο σφύριγμα, ένας νέος κύκλος δικομματικής διαμάχης, δεκάδες γραφικά πρασινοκόκκινα πρωτοσέλιδα που εναλλάσσονται στον ρόλο του ‘καλού’ και του ‘κακού’ σε βαθμό που η προοπτική της χρεοκοπίας κάποιων συμπολιτών σου να μην φαίνεται τόσο κακόψυχη σκέψη στο μυαλό σου, χιλιάδες επιλεκτικές πρασινοκόκκινες μνήμες που… Φρρρ.

Σε κάποια τυχαία φάση στο κέντρο του γηπέδου, ο Σταθόπουλος σφυρίζει φάουλ υπέρ του Κατίδη σε μια επαφή του σώματος του με σώμα αντιπάλου. Η κάμερα ζουμάρει στον Κατσουράνη που αγανακτισμένος – και χειρονομώντας τόσο χαρακτηριστικά που και γιαγιά με καταρράκτη πάνω στο τηλεοπτικό ζάπινγκ θα καταλάβαινε τι θέλει να πει – φωνάζει στον διαιτητή κάτι του στυλ «έλεος, όλο φρρρ και φρρρ, άσε μας να παίξουμε». Δεν νομίζω ότι μπορούσε να το εκφράσει με… Φρρρ.

Σαν τα χιόνια

  [4 Σχόλια]

Έπρεπε να περάσουν τρεις ολόκληροι μήνες από εκείνο το βράδυ του Σεπτεμβρίου στο Τρόντχαιμ – όταν ακόμα η δημιουργική ανυπαρξία της ομάδας αντιμετωπιζόταν ως συνηθισμένο πρόβλημα του πρώιμου σταδίου της χρονιάς – για να δούμε επιτέλους τέσσερις παίκτες να κυκλοφορούν σωστά και γρήγορα την μπάλα χωρίς κάποιος να κάνει λάθος κοντρόλ ή λάθος πάσα, τον δεξιό χαφ να κάνει την κατάλληλη κίνηση χωρίς την μπάλα (Κίνηση. Χωρίς. Την. Μπάλα: τόσο απλή στην Ελληνική γλώσσα, τόσο δύσκολη στο Ελληνικό ποδόσφαιρο), τον επιθετικό που ξεκίνησε την φάση να μην την παρατάει χαζεύοντας την συνέχεια της αλλά να συγκλίνει σωστά στην περιοχή, τον δεξιό χαφ να ‘κόβει’ την μπάλα στο σημείο που εκ DNA πρέπει να βρίσκεται ένας επιθετικός κι αυτός να την στέλνει στα δίχτυα με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς δεύτερες σκέψεις για προσποίηση ή πάσα.

Τόσο απλό. Τόσο δύσκολο.

Άγιε Βασίλη, ας μην περιμένουμε άλλους τρεις μήνες για να τα ξαναδούμε…

Τρέλα πουλάμε

  [5 Σχόλια]

Ήταν 9 ακριβώς το πρωί όταν ο Σεΐχης Mansour bin Zayed Al Nahyan άνοιξε τα μάτια του υπό τους ήχους του προσωπικού του ξυπνητηριού, ενός μελωδικού παραδοσιακού κομματιού των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων το οποίο, όπως κάθε πρωί την ίδια ώρα, τραγουδούσε ζωντανά από την άκρη της κρεβατοκάμαρας του νεαρός Ιταλός τενόρος, ο οποίος είχε επιλεγεί γι’ αυτήν την καλοπληρωμένη δουλειά μεταξύ 2319 ακόμα καλλίφωνων τραγουδιστών, μέσω μιας ακρόασης που ο ίδιος ο Σεΐχης είχε αποκαλέσει χιουμοριστικά ‘The Sheikh-Factor’, έμπνευση που του είχε φανεί μεγαλειότατη. (Η αρχική ιδέα να τραγουδάει το παραδοσιακό άσμα ο ίδιος ο συνθέτης του εγκαταλείφτηκε όταν οι αυλικοί κατάφεραν, μετά κόπων και βασάνων, να πείσουν τον Σεΐχη ότι είναι αδύνατον να τραγουδήσουν οι νεκροί, όσο μεγάλο κι αν είναι το καθημερινό φιλοδώρημα).

Αφού παραμέρισε τα μεταξένια σεντόνια του κρεβατιού, φόρεσε τις χρυσαφένιες παντόφλες του, φίλησε ευλαβικά την υπογεγραμμένη αφίσα του Σον Ράιτ Φίλπς πάνω από το κρεβάτι και κατευθύνθηκε στην τουαλέτα για την τελετουργική πρωινή αφόδευση, ανθρώπινη λειτουργία που παραμένει κοινή και εξίσου βρωμερή σ’ όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως του εκκαθαριστικού τους. Λίγο πριν εγκαταλείψει το μοναδικό μέρος που ακόμα και οι σεΐχηδες πηγαίνουν μόνοι τους, ξέπλυνε τα χέρια του στον διαμαντένιο νεροχύτη ο οποίος συνδυαζόταν εξαιρετικά μ’ έναν τεράστιο καθρέφτη, έντεχνα διακοσμημένο στις άκρες με μικρά ρουμπίνια και ευφάνταστα πλαισιωμένο από ξεθωριασμένη, πέτρινη επιγραφή η οποία έλεγε «Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν», την οποία είχε χρυσοπληρώσει πριν αρκετά χρόνια σε μια δημοπρασία στην Κωνσταντινούπολη για χάρη της τότε γυναίκας του η οποία είχε ενθουσιαστεί με την ιδέα ότι μπορεί να διαβαστεί και ανάποδα.

Με πλυμένα πλέον τα χέρια, ο Σεΐχης χώθηκε στην δερμάτινη πολυθρόνα του για να τσεκάρει τα e-mails του. Προσπερνώντας τα καθημερινά spam mail με τις διάφορες προσφορές για επιμήκυνση του πέους του, συμβουλές για φτηνούς τρόπους διασκέδασης εν μέσω παγκόσμιας κρίσης και τον Νιγηριανό που ψάχνει απεγνωσμένα κάποιον στο εξωτερικό για να του κρατήσει για λίγο μερικά εκατομμύρια, η προσοχή του επικεντρώθηκε στο παρακάτω μήνυμα με αποστολέα τον Ρομπέρτο Μαντσίνι:

«Καλημέρα Σεΐχη μου,

Σου αποστέλνω συνημμένο αρχείο με όλες τις πληροφορίες (σχετικά βίντεο στο youtube και την σελίδα του στο transfermarkt) σχετικά με τον Έντιν Τζέκο, που όπως σου έλεγα τις προάλλες πιστεύω ότι είναι αυτό που χρειαζόμαστε για να σηκώσουμε επιτέλους την κούπα κι έτσι το όνομα σου να γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ομάδας.

Ο Αλλάχ να’ χει καλά κι εσένα και το πετρέλαιο σου»

Με την ιδέα της αιώνιας υστεροφημίας να σκιαγραφείται πάνω του με μορφή ‘χαμόγελου ως τα αυτιά’, ο Mansour bin μπλα-μπλα-μπλα σήκωσε αμέσως το κινητό του τηλέφωνο-υπολογιστή-ατζέντα-κάμερα-καθρεφτάκι και πάτησε την ταχεία κλήση ‘1’, μέσω της οποίας επικοινωνεί με τον σημαντικότερο άνθρωπο της ζωής του, τον λογιστή του. Πριν καν προλάβει ο λογιστής να προσφωνήσει ολόκληρο το όνομα του, ο Σεΐχης μίλησε γρήγορα και κοφτά: «Σου στέλνω το όνομα ενός ποδοσφαιριστή. Επικοινώνησε με όποιον πρέπει να επικοινωνήσεις και φρόντισε να είναι σύντομα στην ομάδα». «Αν η ομάδα του δεν δεχτεί την πρόταση μας;». «Να κάνεις μια πρόταση την οποία να μην μπορεί να αρνηθεί». «Όπως θέλετε. Παρεμπιπτόντως αυτήν την φράση νομίζω ότι κάπου την έχω ξανακούσει». «Την έχεις ξανακούσει. Στην είχα πει όταν σου ζήτησα να κλείσεις τον Τέβεζ».

***

Κάπου στην Θεσσαλονίκη ο μικρός Γιαννάκης συμπλήρωνε, μετά από πέντε ώρες στους δρόμους λέγοντας τα κάλαντα, 51,12 ευρώ, 4 καραμέλες, ένα μανταρίνι και αρκετές αγανακτισμένες προτροπές «να πας να τα πεις στον Παπανδρέου/στον Καραμανλή/στο ΔΝΤ/στον Πάγκαλο/στο διάολο». Γεμάτος ενθουσιασμό κατευθύνθηκε στο σπίτι του και με το ζόρι έσυρε τον πατέρα του προς τα γραφεία της Λέσχης Φίλων Άρη ώστε να μπορέσει επιτέλους να γραφτεί σαν δόκιμο μέλος και την επόμενη να έχει κάτι για να περηφανεύεται στο σχολείο. Περιμένοντας το λεωφορείο και χαζεύοντας τις αθλητικές εφημερίδες στο περίπτερο το βλέμμα και των δυο τράβηξε  ο βαρύγδουπος τίτλος «35 εκατομμύρια ευρώ δίνει η Μάντσεστερ Σίτυ για να ενισχύσει την επίθεση της με τον Τζέκο». Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο μπαμπάς του μικρού Γιαννάκη γύρισε προς το μέρος του και με χαρακτηριστική χαλαρότητα και απάθεια σχολίασε: «Είδες που στα ‘λεγα; Έχουν χεστεί πάνω τους…»

Ο Φορλάν της Ελλάδας

  [12 Σχόλια]

Δεύτερο ημίχρονο στο Χαριλάου και η Ξάνθη βγαίνει σε αντεπίθεση μ’ ένα γέμισμα προς τα αριστερά. Σουάνης και Λαζαρίδης διεκδικώντας την μπάλα έρχονται σε επαφή, τέτοια ανθρώπινη επαφή σαν αυτή που όλοι μας έχουμε βιώσει με τον διπλανό μας μέσα στο αστικό, όταν ο οδηγός στρίβει απότομα το τιμόνι προσπαθώντας να προσπεράσει το αμάξι του μπροστινού το οποίο είναι σταματημένο στην μέση του δρόμου, όση ώρα ο ιδιοκτήτης του έχει μπει στο μαγαζί των οπτικών για να διαλέξει γυαλιά (καταναλωτική ανάγκη ζωής ή θανάτου που σε συνδυασμό με τα αναμμένα αλάρμ δικαιολογεί τα πάντα σ’ αυτό το μπουρδέλο σ’ αυτήν την γωνιά της γης στην οποία περηφανευόμαστε ότι γεννήθηκε ο πολιτισμός). Παρ’ όλο που στα τόσα χρόνια μετακίνησης με τα ΜΜΜ δεν έχω δει καμία γιαγιά να πέφτει εξαιτίας αυτής της επαφής ακόμα κι όταν ο «αντίπαλος» είναι γεροδεμένος πιτσιρικάς που ακούγοντας Slayer στα ακουστικά αγνοεί την κοινή πραγματικότητα, ο Δημήτρης Σουάνης, 25 χρονών γυμνασμένο και αθλητικό παλικαράκι, σωριάζεται στο έδαφος. Όσο η φάση συνεχίζεται, αυτός παραμένει στο χορτάρι, σηκώνοντας το χέρι επιτακτικά σαν να έχει βγει κάποιο κόκκαλο από την θέση του και κάποιος πρέπει άμεσα να τον σώσει από τον αφόρητο πόνο.

Δυστυχώς γι’ αυτόν ο πολιτισμός στο Ελληνικό ποδόσφαιρο τελειώνει στο σημείο που έχεις κατεβάσει το φερμουάρ, μας κατουράς όλους απροκάλυπτα και την ίδια ώρα σχολιάζεις «ψιχαλίζει ε;» κι έτσι οι παίκτες του Άρη δεν βγάζουν την μπάλα έξω υπό την οργισμένη πίεση ενός ολόκληρου γηπέδου που έχει σηκωθεί όρθιο και αγανακτισμένο καταφεύγει στην μοναδική λύση που του έχει απομείνει  στα όρια της νομιμότητας, το μπινελίκι. Το σκορ στο σημείο αυτό, κάπου στα μισά της επανάληψης, είναι 0-2 και ο Άρης παίζει από το πρώτο ημίχρονο με δέκα παίκτες, συνθήκες τόσο δυσχερείς που στα πιο τρελά δικά μου όνειρα εκείνη την στιγμή δεν αλλάζουν ακόμα κι αν εκ θαύματος ο Κούπερ ανακαλύψει στον πάγκο του τον Μέσσι και τον Τσάβι. Ο Σουάνης όμως όντας πιθανόν πιο ρεαλιστής και «έξυπνος» (όπως ακριβώς χαρακτήρισε τους παίκτες του ο προπονητής της Ξάνθης στο τέλος του αγώνα, έχοντας προφανώς στο μυαλό του μπροστά-μπροστά τον Μαρσελίνιο να πέφτει κάτω όταν ο Βανγκέλι ακούμπησε την τιμημένη κόκκινη φανέλα του, κίνηση που προκάλεσε το αριθμητικό μειονέκτημα του Άρη) παραμένει στο χορτάρι κερδίζοντας επάξια τον μισθό του: μ’ αυτήν την νίκη η ομάδα κάνει ένα ακόμα βήμα προς την παραμονή στην κατηγορία που είναι και ο επαγγελματικός στόχος, ο οποίος απλά τυγχάνει να περνάει μέσα από το παιχνίδι που λέγεται ποδόσφαιρο.

Αφού έχουν κυλήσει αρκετά δευτερόλεπτα και η μπάλα παίζεται κανονικά στα αντίπαλα καρέ πλέον, ο Σουάνης αντιλαμβανόμενος την ματαιότητα της ενέργειας του αρχίζει διστακτικά να σηκώνεται μόνος του. Προσπαθώντας να αποδείξει την αληθοφάνεια του τραυματισμού του με το που στέκεται στα δυο πόδια, κάνει ότι κουτσαίνει. Πριν προλάβεις καν να πεις την λέξη «Φριζενμπίχλερ» ο Δημήτρης Σουάνης, που λίγη ώρα αργότερα θα χαρακτηριστεί ως «Φορλάν» σε διάφορα ρεπορτάζ του αγώνα, σπριντάρει προς την μπάλα εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι η Ξάνθη έχει βγει πλέον στην αντεπίθεση, προκαλώντας σου το ίδιο μείγμα απελπισίας και οργής που σου δημιουργεί η είδηση ότι ο υπουργός οικονομικών ζήτησε την διαγραφή χρεών προς το δημόσιο ύψους 24 δις, χωρίς καν να δημοσιοποιήσει τα ονόματα των οφειλετών. Πιο μαλάκας αυτοκτονείς από οίκτο προς την ύπαρξη σου!

Το χειρότερο σ’ όλη αυτήν την ιστορία δεν είναι ότι στο τέλος του αγώνα νιώθεις πιο κουρασμένος από ποτέ. Το χειρότερο δεν είναι ότι ο μέσος θεατής πλήρωσε 25 ολόκληρα ευρώ εν μέσω σοβαρής οικονομικής κρίσης για να απολαύσει ένα από τα πιο υπερτιμημένα προϊόντα της Ελληνικής ψυχαγωγίας (μετά τα διάφορα τηλεοπτικά σόου). Το χειρότερο είναι ότι την σκηνή που μόλις περιέγραψα την έχουν ζήσει σχεδόν όλοι όσοι διαβάζουν αυτές τις σειρές. Και θα την ζήσουν ξανά και ξανά και ξανά. Μέχρι την στιγμή που κάποιος σε κάποια τέτοια ανύποπτη φάση θα πάθει κάποιο πολύ μεγάλο κακό και όχι μόνο κανένας δεν θα τον πιστέψει για να σταματήσει το ματς αλλά και κανένας δεν θα έχει αποθέματα ανθρωπιάς για να στεναχωρηθεί.

Άλλες ιστορίες Ελληνικής ποδοσφαιρικής παράνοιας:
Μια εκτέλεση φάουλ σε Ελληνικό φιλικό παιχνίδι
Η πλάγια γραμμή που ..θεραπεύει
Η θυσία στον βωμό των κρίσιμων πόντων των επόμενων αγώνων

Sombrero rewind: Mάντσεστερ Σίτυ

  [3 Σχόλια]

Πρόωρη αποτυχημένη αγορά οπαδού της Σίτυ την περίοδο που ο Άραβας ιδιοκτήτης της ήθελε να ‘κλέψει’ τον Ρονάλντο από την Γιουνάιτεντ. Έτσι. Γιατί μπορούσε…

(Και ναι, όλοι αυτοί – και καμιά 15αρια ακόμα πασίγνωστοι διεθνείς, αξίας αρκετών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ – ανήκουν στην ομάδα που έβγαλε από την αφάνεια το 2008 ο Σείχης Mansour bin Zayed Al Nahyan σπάζοντας κάθε ποδοσφαιρικοικονομικό ρεκόρ στην Αγγλία με τα περίπου 325 εκατομμύρια λίρες που έχει βγάλει από την αβυσσαλέα τσέπη της κελεμπίας του!)

(Και όχι, δεν ξέρουμε πόσο κοστίζει όλος ο Άρης)

Εδώ είναι το ταξίδι

  [3 Σχόλια]

Έφτασε επιτέλους αυτή η μέρα που ο Άρης κατάφερε να πάρει το αποτέλεσμα που ήθελε υπερνικώντας την πίεση του φαβορί και εκπληρώνοντας τις προσδοκίες του κόσμου. Που πέταξε εκτός διοργάνωσης την κάτοχο του τροπαίου από τον πρώτο γύρο. Που πέρασε από έναν όμιλο επιπέδου Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς να ‘κλέψει’ τίποτα, χωρίς μίζερες εκτός έδρας εμφανίσεις κρεμασμένος από τα δοκάρια κλωτσώντας την μπάλα όσο πιο μακριά γίνεται, χωρίς να πάρει καν έναν πόντο το βράδυ που έκανε πάρτι ευκαιριών στην Γερμανία, μέσα στην έδρα της δεύτερης καλύτερης Γερμανικής ομάδας αυτήν την στιγμή. Που από μικρό, διακριτικό κουτάκι στην κάτω άκρη της πρώτης σελίδας – σαν μια υποχρέωση που πρέπει απλά να αναφερθεί για τυπικούς λόγους -, έγινε απονενοημένο κεντρικό θέμα στα πρωτοσέλιδα αυτών των φυλλάδων που στο όνομα λίγης φανταστικής ποιοτικής αυτοεπιβεβαίωσης, αποκαλούνται αντικειμενικές. Που από τα απλά ρεπορτάζ της ΕΤ3 μέσα σε 4,5 χρόνια βρέθηκε στην πρώτη σελίδα της ΟΥΕΦΑ. Που από το λυτρωτικό εκείνο γκολ στις καθυστερήσεις του Χρήστου Βελώνη το οποίο τον επανέφερε στην πρώτη κατηγορία, έφτασε στο πανέμορφο γκολ – που ξεκίνησε και με sombrero – στις καθυστερήσεις του Ρικάρντο Φατί το οποίο καθάρισε και τυπικά την είσοδο της ομάδας στις «32» του Europa League αλλά και στις 100 καλύτερες της Ευρώπης την δεδομένη στιγμή.

Έφτασε επιτέλους αυτή η ρουφιάνα μέρα που μπορούμε να πούμε για όλους αυτούς τους αθεράπευτους τρελούς που παρόλο που σύρθηκαν τόσα χρόνια στα ποδοσφαιρικά σκατά επιμένουν να σπρώχνουν με το ζόρι μπροστά (διοικώντας έμμεσα) αυτήν την ομάδα, μια από τις πιο χαρακτηριστικές ατάκες της ομορφότερης ταινίας όλων των εποχών: «ARIS – who crawled through a river of shit and came out clean on the other side«.

Με την Ατλέτικο Μαδρίτης εκτός έδρας, Parte dos

  [1 Σχόλιο]

(Συνέχεια από εδώ)

Τετάρτη βράδυ, λίγο πριν την σέντρα.
Μετά από μια ατέλειωτη αναμονή έξω από την κερκίδα, οι μπάτσοι αποφασίζουν επιτέλους να μας αφήσουν να μπούμε στο γήπεδο περίπου 45 λεπτά πριν ξεκινήσει το παιχνίδι. Περνάω τον διαδικαστικό έλεγχο στην είσοδο της θύρας και αρχίζω να ανηφορίζω για το πάνω διάζωμα. Η πρώτη εικόνα από το εσωτερικό του Καλντερόν είναι απογοητευτική. Η ανάβαση στην κερκίδα γίνεται με το ίδιο ντεκόρ που θα συναντούσες αν ανέβαινες σε νεόχτιστη πολυκατοικία. Μόνο τα πεταμένα τσιμέντα δεξιά-αριστερά και ο Παπαμιχαήλ λείπουν. Ψάχνω κάτι να πιω και το βρίσκω στον τελευταίο όροφο. Ένας πάγκος όλος κι όλος, σε σχήμα ‘Π’, είναι αυτό που αυτοαποκαλείται κυλικείο. Ασυναίσθητα αισθάνομαι λίγο περισσότερο Ευρωπαίος αφού η εικόνα πλέον ‘βρωμάει’ κανονικά πατρίδα. «Άρη γερά, στο Χαριλάου παίζουμε ακόμα μια φορά». Είμαι σχεδόν σίγουρος πλέον ότι βρίσκομαι κάπου στην Ελλάδα και ότι αν πάω να ζητήσω ένα φραπέ, ο τύπος δεν θα με κοιτάξει περίεργα αλλά θα απαντήσει «με γάλα φιλαράκι;»

Μπαίνω στη θύρα από τους τελευταίους και στριμώχνομαι κάπου ψηλά. Το γήπεδο είναι όμορφο και η οπτική από το πάνω διάζωμα άψογη. Μισή ώρα πριν τη σέντρα και ουσιαστικά στις κερκίδες βρισκόμαστε μόνο εμείς, κλασσικοί άρρωστοι που πέρα από τα 90 λεπτά του ματς μας ενδιαφέρει και το πριν. «Nα μυρίσουμε το χόρτο». Απέναντι μας είναι διάσπαρτοι ελάχιστοι Ισπανοί, μετρημένοι στα δάχτυλα λίγων χεριών. Προφανώς όλοι οι υπόλοιποι περιμένουν ακόμα σε κάποιο πεζοδρόμιο για να παίξουν Λόττο, που κληρώνει ένα απίστευτο ποσό ικανό να στείλει όλη τη χώρα σε μια ατέλειωτη ουρά μέσα στο κρύο. Διακρίνεις με άνεση κάτι πιτσιρικάδες στο πέταλο, κάποιους ηλικιωμένους και αρκετούς μοναχικούς. Κανέναν χοντρό. (Είναι εντυπωσιακό – και αντικρουόμενο με τις επίσημες στατιστικές λίστες – αλλά στους δρόμους της Ισπανίας σπάνια συναντάς κάποιον παχύσαρκο. Αν είσαι απ’ αυτούς που κουβαλάς πάνω σου τα κοψίδια μιας ζωής και διακατέχεσαι από ψυχολογικά θέματα σχετικά μ’ αυτό, τότε καλύτερα πάρε έναν μαρκαδόρο και βάψε στο χάρτη σου την Ισπανία μπλε, στο χρώμα της θάλασσας. Δεν είναι τυχαίο ότι δυσκολεύεσαι απίστευτα να βρεις να φας μετά από κάποια ώρα το βράδυ.)

Τετάρτη απόγευμα, έξω από την κερκίδα.
Έχουμε διασχίσει ένα μεγάλο κομμάτι της Μαδρίτης με τα πόδια – στιγμή από αυτές που κρατάς μια ζωή -, έχουμε τραγουδήσει, έχουμε πιει ότι μπορούμε για να ζεσταθούμε και ξαφνικά βρισκόμαστε για περισσότερη από μια ώρα καθηλωμένοι έξω από τις κερκίδες που θα μας φιλοξενήσουν. Οι Ισπανοί μπάτσοι μας έχουν ακινητοποιημένους και περικυκλωμένους, απαγορεύοντας μας να πάμε οπουδήποτε εκτός του προκαθορισμένου χώρου, κάτι που σημαίνει ότι όσοι δεν έχουν καταφέρει να κατουρήσουν πριν την έναρξη της πορείας κινδυνεύουν σοβαρά πλέον να στιγματίσουν την κύστη τους, όπως οι βετεράνοι σημαδεύονται από κάποιον πόλεμο: «Χρόνιο πρόβλημα με το κατούρημα; Βιθέντε Καλντερόν, 2010». Το να παρακαλέσεις έναν αστυνομικό να σ’ αφήσει να πας να σώσεις την αξιοπρέπεια σου πριν κατουρηθείς πάνω σου είναι εντελώς ανέφικτο, αφού είναι ξεκάθαρο ότι έχει οδηγίες από τους ανώτερους του να μην επικοινωνεί. Δεν χαμογελάει, δεν μιλάει τίποτα άλλο από Ισπανικά, δεν μπαίνει σε διαδικασία καμίας συζήτησης και ακούει μόνο στην εντολή «Χτυπάμε ό,τι δεν υπακούει». Μια αυστηρότητα που ακόμα και ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης θα απέρριπτε ως υπερβολική. Για το καλό όλων μας, κανένας δεν παρεκτρέπεται και όσοι φτάνουμε στο γήπεδο, τόσοι μπαίνουμε και μέσα έστω και με τρέμουλο στα πόδια και μια κύστη στα όρια της έκρηξης.

Τετάρτη μεσημέρι, μεταξύ Plaza Mayor και Sol.
Το κέντρο της πόλης είναι πλημμυρισμένο από Αρειανούς σε τέτοιο βαθμό που χάνεις σχεδόν την τουριστική αίσθηση ότι περιτριγυρίζεσαι από ξένους. Είναι σαν να βρίσκεσαι ακόμα στην Θεσσαλονίκη, σε μια πιο όμορφη εκδοχή αλλά χωρίς θάλασσα και παρκαρισμένα πάνω στο πεζοδρόμιο. Και με μετρό. Πιο συχνά ακούς στους δρόμους την λέξη «ξεμπουκώσει» παρά οτιδήποτε Ισπανικό. Μαζευόμαστε όλοι στην πλατεία Mayor, όπως μας έχουν ενημερώσει, και περιμένουμε να ξεκινήσει η πορεία. Όσο νυχτώνει η θερμοκρασία πέφτει ασταμάτητα κι εκεί αρχίζω να ανησυχώ όλο και περισσότερο. Την τελευταία φορά που η ομάδα έπαιξε κρίσιμο ευρωπαϊκό ματς εκτός έδρας με πολύ κρύο, ο Χαλκιάς έσπρωχνε στα δίχτυα του ότι ενοχλούσε την αύρα του…

Με την Ατλέτικο Μαδρίτης εκτός έδρας

  [6 Σχόλια]

Παρασκευή μεσημέρι.
Κάπου στο κέντρο της Μαδρίτης ένα ζευγάρι Ισπανών σταματάει μια παρέα Αρειανών. Ο τύπος, οπαδός της Ατλέτικο, πιάνει κουβέντα μαζί τους, δηλώνει εντυπωσιασμένος από την κερκίδα που έζησε, τους δίνει συγχαρητήρια για τη νίκη και την πρόκριση (Αν και όλοι το σκέφτονται, κανένας τους δεν μπαίνει στην διαδικασία να του απαντήσει πως βιάζεται μιλώντας για πρόκριση όταν έχει να κάνει με την συγκεκριμένη ομάδα. Που να του εξηγείς ότι μόλις λίγες μέρες πριν, η ίδια ομάδα δεν κατάφερε σε παιχνίδι που κράτησε ολόκληρο το Σαββατοκύριακο να κάνει πάνω από μια φάση στον Πανσερραικό. Και πως να μεταφράζεται το «Περούκας» στα Ισπανικά άραγε;) και ζητάει να αγοράσει το κασκόλ του ενός – το ΔΝΤ δεν έχει φτάσει ακόμα στην Ισπανία. Το κασκόλ δίνεται αφιλοκερδώς, ο Ισπανός φεύγει ικανοποιημένος και η παρέα μένει εκεί χαμογελαστή, συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν όνειρο το βράδυ της Τετάρτης.

Τετάρτη βράδυ. Αργά.
Η πορεία διασχίζει για δεύτερη φορά τη Μαδρίτη. Οι περισσότεροι δεν έχουν φωνή, κάποιοι σέρνουν τα πόδια τους από την κούραση, κάποιοι αμετανόητοι κάνουν ανάλυση του αγώνα. Η θερμοκρασία είναι στο ναδίρ, η ταλαιπωρία στο ζενίθ. Παρ’ όλα αυτά δεν νιώθω τίποτα πέρα από αυτήν την αίσθηση του «η ζωή είναι ωραία» που νιώθεις ελάχιστες φορές μέσα στην εβδομάδα και συνήθως σχετίζεται με το σεξ . Ή το φαΐ. (Ή την τουαλέτα μετά από φαΐ). Ένα γκολ μπορεί να επηρεάσει την άμυνα ενός ανθρώπινου οργανισμού σε βαθμό αδιανόητο. Ένας ρεαλιστής πιθανόν να γελούσε μ’ αυτήν την θεωρία, αλλά ποιος νοιάζεται; Ένας ρεαλιστής θα είχε παρατήσει τον Άρη εδώ και πολλά χρόνια.
Καθ’ όλη την διάρκεια της ανηφόρας στο μυαλό μου τριγυρίζει η χαρακτηριστική ατάκα του Σπύρου Παπαδόπουλου στον επίλογο αρκετών επεισοδίων των ‘Απαράδεκτων’: Τι έγινε ρε παιδιά;

Τετάρτη 22.41 ώρα Ισπανίας.
Ο Άρης έχει κερδίσει κόρνερ. Πλησιάζουμε προς το τέλος. Η ομάδα έχει γλιτώσει μια-δυο περιπτώσεις απ’ αυτές που συνήθως ‘γράφουν’ με ευκολία και σε στέλνουν κλασσικά στο σπίτι πικραμένο. Με το που παίρνει ο Φατί την πρώτη κεφαλιά, ‘βλέπω’ το γκολ. Ασυναίσθητα, αδιευκρίνιστα, αλλά το βλέπω και το νιώθω ότι έρχεται. Η μπάλα χτυπάει παντού πριν κάνει το σουτ ο Λαζαρίδης. «Άντε ρε… Άντε ρε… Άντε ρε!». Γκολ. Δεν υπήρχε περίπτωση να μπει ένα τόσο μεγάλο γκολ γι’ αυτήν την ομάδα με λιγότερο περίπλοκο τρόπο. 2-3, ντος-τρες. «Αυτό το γαμημένο δευτερόλεπτο» επιστρέφει κι αυτήν την φορά κρατάει λίγο παραπάνω. Χάνω τη θέση μου, τη σειρά μου, τη φωνή μου, την αίσθηση του κρύου, τον ορίζοντα. Σαν κάποιος να άνοιξε την κάνουλα και να πλημμύρισε το κεφάλι μου με καύλα. Γκολ! Για μερικά δευτερόλεπτα δεν υπάρχει καμία σκέψη. Τίποτα. Αν οι Θιβετιανοί γνώριζαν αυτές τις μαγικές, κενές από σκέψεις, στιγμές μετά από ένα τέτοιο γκολ, θα ένιωθαν σίγουρα μεγάλα κορόιδα για τα τόσα χρόνια σταυροκαθίσματος. Μετά από λίγο το μυαλό επανέρχεται και συνειδητοποιεί ότι το σώμα βρίσκεται πλέον σε άλλη θέση, αγκαλιασμένο από αγνώστους αλλά η αίσθηση της ευτυχίας παραμένει. Γκολ. Εκείνη την στιγμή αγαπώ όλο τον κόσμο. Τον διπλανό μου, την μπροστινή μου, τον Κούπερ, τον Λαζαρίδη, τους τύπους εκείνους με τα κίτρινα στην κεντρική κερκίδα που αγνοώντας ότι δεν βρίσκονται στο Χαριλάου αλλά πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά περιτριγυρισμένοι από σαστισμένους Ισπανούς, κατέβηκαν τρέχοντας για να πανηγυρίσουν δίπλα στο κάγκελο με τους παίκτες. Γκολ. Η λέξη που αντηχεί σε κάθε θόρυβο στον Παράδεισο.

Τα επόμενα λεπτά μέχρι το τελικό σφύριγμα, χάνουμε μονοκοπανιά όσα χρόνια ζωής μας πρόσφερε το γκολ του Λαζαρίδη. Αλλά τίποτα δεν αλλάζει. Τέλος, ντος-τρες. Έχουμε απομείνει μόνο εμείς στο γήπεδο, να τραγουδάμε τον ύμνο της ομάδας. Σημειώνω τη στιγμή ώστε την επόμενη φορά που ο λογικός εαυτός μου θα γυρίσει και θα με ρωτήσει πόσο καθυστερημένος είμαι που συνεχίζω να ασχολούμαι ακόμα με κάτι τόσο μαζοχιστικό, να του πετάξω την εικόνα στη μάπα. Ήμουν εκεί τη μέρα που μια ελληνική ομάδα έσπασε μια από τις μεγαλύτερες πελατειακές σχέσεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου: Σαράντα ένα παιχνίδια «καλώς τα παιδιά» «bienvenida niños» και έξι ηρωικές ισοπαλίες σε 47 ελληνικά ταξίδια στην Ισπανία.

Κατεβαίνουμε τις σκάλες της κερκίδας τραγουδώντας το «όσο ζω, χιλιόμετρα θα γράφω και θα τραγουδώ, πως δεν σ’ άφησα στα δύσκολα…» και σκέφτομαι ότι αξίζαμε μια τέτοια στιγμή όσο κανείς άλλος οπαδός στον κόσμο. Είναι κι αυτό μια ακόμα οπαδική ψευδαίσθηση, εφάμιλλη της αίσθησης ενός γονιού ότι το παιδί του είναι το καλύτερο του κόσμου, αλλά εκμεταλλευόμενος το ότι τα πάντα είναι υποκειμενικά στην ζωή επιτρέπω στον εαυτό μου να την έχει.

Τετάρτη βράδυ, στο ημίχρονο.
Το κρύο στη Μαδρίτη γενικότερα είναι έντονο αλλά ειδικά στο γήπεδο φτάνει στην κλίμακα παγώματος την βαθμίδα «το έχω δαγκώσει άσχημα». Οι Ισπανοί είναι μάστορες στην αρχιτεκτονική – το αντιλαμβάνεσαι περπατώντας στην πόλη: εκεί που ο Έλληνας αρχιτέκτονας βλέπει μπετά με λεφτά, ο Ισπανός βλέπει τέχνη και καλαισθησία – και το Βιθέντε Καλντερόν με τις κερκίδες με μεγάλη κλίση έχει εκπληκτική ακουστική που θα μετέτρεπε ακόμα και τους ελάχιστους φίλους του Θρασύβουλου σε ’12ο παίκτη’, αλλά δεν βρέθηκε κανένας λογικός άνθρωπος να προβληματιστεί για το πως θα επιδράσει στην θερμοκρασία που επικρατεί στο πάνω διάζωμα των πετάλων το γεγονός ότι αυτά είναι αποκομμένα από την κεντρική κερκίδα, άρα και πλήρως εκτεθειμένα στο κρύο της περιοχής του ποταμιού, που περνάει ακριβώς από δίπλα.

(Συνεχίζεται…)

Είσαι Αρειανός

  [18 Σχόλια]

Και έχεις κλείσει εδώ και καιρό εκδρομή στην Μαδρίτη…

Και έχεις φάει την πίκρα από την Λεβερκούζεν…

Και η ομάδα σου χάνει από τον περούκα…

Και ο Κόκε έχει να σκοράρει μήνες…

Και παίρνει και προσωπική άδεια…

Και πας στην Μαδρίτη, πιο πολύ για τουρισμό εδώ που τα λέμε…

Και βάζει γκολ στο 2′ ο Κόκε, αλλά σε λίγα λεπτά χάνεις 2-1 και σκέφτεσαι τι ώρα πρέπει να είσαι στο αεροδρόμιο…

Και ο Κόκε βάζει και δεύτερο γκολ και κερδίζεις με γκολ του… Λαζαρίδη

Είσαι Αρειανός και θα θυμάσαι πάντα αυτή την εκδρομή. Συγχαρητήρια στον Άρη και καλή επιστροφή στον duendes…