Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Αστέρας Τρίπολης'

Γνωστοί-άγνωστοι κουκουλοφόροι

  [8 Σχόλια]

Γυρίζοντας από το γήπεδο θα ήθελα να σχολιάσω:

  • την κακή αμυντική λειτουργία της ΑΕΚ
  • τον Ροζέριο που μου άρεσε πολύ
  • το καταπληκτικό δεύτερο γκολ του Αστέρα Τρίπολης
  • το αφηνιασμένο δεύτερο ημίχρονο του Σκόκο που ολοκληρώθηκε με ένα ονειρικό γκολ
  • τον τραγικό Σάββα Γκέντσογλου που αυτή την στιγμή δεν μπορεί να παίξει βασικός στην ΑΕΚ
  • τον Ράφικ Τζεμπούρ που σκοράρει ακατάπαυστα
  • το πρόβλημα στα δεξιά, όπου Γιάχιτς και Πατσατζόγλου δεν μπορούν να καλύψουν το κενό του Αραούχο

και πολλά πολλά άλλα.

Δεν μπορώ όμως και δεν μπορώ γιατί κάποιος άλλος ήταν ο πρωταγωνιστής και πάλι σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Ο οφθαλμίατρος στο επάγγελμα Κουκουλάκης έσπασε το προσωπικό του ρεκόρ κλείνοντας τα μάτια σε 4 παραβάσεις που έπρεπε να σφυριχτούν πέναλτυ. Ένα διπλό (δυο τραβήγματα στην ίδια φάση) στο πρώτο ημίχρονο και ένα ακόμα ντουέτο ανατροπών στο δεύτερο ημίχρονο όπου δεν συγκινήθηκε ιδιαίτερα. Από τις συνολικά 4 παραβάσεις, είδε την μία την οποία και έδωσε φάουλ. Εγώ προσωπικά ας δεχτώ το λάθος σε μία, σε δύο, άντε σε τρεις περιπτώσεις. Το πέναλτυ στον Σκόκο όμως ρε αλητήριο κοράκι που φαινόταν δια γυμνού οφθαλμού στο γήπεδο σε απόσταση δεκάδων μέτρων γιατί δεν το έδωσες;

Και το ελληνικό πρωτάθλημα συνεχίζεται με διάφορες τέτοιες ομορφιές.

ΥΓ Ας μην διανοηθούν να δώσουν καμιά μαϊμουδιά υπέρ της ΑΕΚ για ξεκάρφωμα τώρα, δεν τρώμε πρόλογο…

ΠΑΟΚ να’σαι και μην φοβάσαι…

  [16 Σχόλια]

Είχα γράψει στο προηγούμενο μου άρθρο για τον ΠΑΟΚ…

Αυτό το «από εσένα ΔΕΝ χάνω ΟΤΙ και να γίνει» βλέμμα που βλέπεις στα μάτια των παικτών του ΠΑΟΚ είναι καθαρά έργο Σάντος.

Εφόσον ο ΠΑΟΚ δεν έχασε ή έστω δεν έμεινε στην ισοπαλία από μια ομάδα που πέρα από τις ομάδες του ΠΟΚ είναι στις 3 καλύτερες, τότε θα κερδίζει πάντα.

Τι άλλο θα μπορούσε να πάει άσχημα στον Σάντος και τους παίκτες του;

Ο μοναδικός επιθετικός που έχει απομείνει, τραυματίστηκε. Ξανά.

Ο παίκτης που ελλείψει επιθετικού περιμένεις να κάνει την διαφορά πήρε κόκκινη κάρτα. Δίκαια.

Ο Λαζαρίδης δεν αποβάλλεται για την αγκωνιά στον Ίβιτς.

Ένας φαλακρός με μια αλογοουρά που όμοια της βρίσκεις μόνο στις απόκριες, κάποιος Μπαστια, δεν αποβάλλεται για τα δύο του πατήματα στον Βιερίνια.

Μετά από όλα αυτά θα περίμενες μια ισοπαλία για να πεις : «Εντάξει, σήμερα ήμουν άτυχος και αδικήθηκα από τον Ντάκο»

Ο Κουτσιανικούλης, όμως, είχε άλλη αντίληψη. Ευτυχώς. Στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου, αφού έχει πάρει τα πατήματά του δείχνει ένα δείγμα. Στο δεύτερο ημίχρονο δείχνει πολλά. Δικαιώνει τον εαυτό του, τον Βρύζα που τον πίστεψε, τον Σάντος που τον μαθαίνει ποδόσφαιρο. Σε μια φάση που θα την ζήλευε και ο Μέσσι … των πλουσίων δείχνει δείγμα του απίστευτου ταλέντου του. Στο 0.48 του βίντεο ξεκινάει την κούρσα του. Κοντοστέκεται. Βλέπει τον Μπαστία και τον Λαζαρίδη. Σκέφτεται, εγώ είμαι μια Φερράρι, ο Μπαστία δείχνει μια άγαρμπη και άμπαλη τριαξονική. Τσιμπάει την μπάλα και προτού ο Μπαστία και ο Λαζαρίδης πάρουν μια ανάσα από το προηγούμενο κυνηγητό τους, ο Κουτσιανικούλης ήδη βρίσκεται 3 μέτρα μπροστά τους. Έχει όμως και συνέχεια. Βλέπει ότι οι δύο παίκτες του Αστέρα πάνε να τον περικυκλώσουν, βρίσκει μια χαραμάδα, συγκλίνει και σπάει την περίμετρό τους. Βρίσκεται πάλι δύο μέτρα μπροστά τους. Φέρνει την μπάλα στο αριστερό, σουτάρει … και τελειώνει μια φάση που θα μπει στα τοπ της χρονιάς. Και τι όμορφη ειρωνεία : στους παίκτες που μπήκαν στην Τούμπα για να παίξουν με αγκωνιές και σκαριές τους απάντησε με pure ποδόσφαιρο. Του χρόνου θα τις τελειώνει αλλιώς. Θα τις στέλνει στα τοπ γκολ της χρονιάς. Μέχρι τότε υπομονή και δουλειά. Στο μεσοδιάστημα όμως δεν αστοχεί όταν πρέπει και χαρίζει το γκολ της νίκης. Μια υποδειγματική αντεπίθεση, που ξεκινάει από τον ίδιο, συνεχίζει με υποδειγματική πάσα του Κριστιάνο στον Βιτόλο, συνεχίζει με υποδειγματική προσποίηση και πάσα στον Ίβιτς, συνεχίζει με πάσα έτοιμο γκολ στον πρωτεργάτη Κουτσιανικούλη και τελειώνει με το ξέσπασμα της Τούμπας.

Αφού είσαι ΠΑΟΚ τελικά, μην φοβηθείς ούτε την επόμενη Κυριακή…

Το πολιτισμικό σοκ της γιαγιάς

  [4 Σχόλια]

Ζευγάρι ηλικιωμένων αποφασίζει να αφήσει την θαλπωρή και συγχρόνως την ρουτίνα του σπιτιού και να έρθει στο γήπεδο για να παρακολουθήσει, Τετάρτη απόγευμα, τον αγώνα του Άρη με τον Αστέρα Τρίπολης. Φτάνουν στο γήπεδο από πολύ νωρίς, επιλέγουν δυο τυχαία καρεκλάκια κάπου στο κέντρο της κερκίδας και ξεκινάνε ένα ασταμάτητο και σε βαθμό εθισμού φάγωμα σποριών.

Κάπου στα μισά του πρώτου ημιχρόνου κι ενώ το σκορ είναι ακόμα 0-0 και ο Αστέρας – πιστός στην, καθ’ όλα Ελληνική και εντελώς ξένη προς την ποιότητα αρκετών παικτών του, φιλοσοφία του – αμύνεται σθεναρά περιμένοντας είτε μια καλή αντεπίθεση είτε το τελικό σφύριγμα που θα οδηγήσει το ματς στην παράταση, ο Οράσιο Καρντόσο σωριάζεται στο έδαφος μετά από μια συνηθισμένη μονομαχία πόδι με πόδι μ’ έναν μέσο του Άρη και σφαδάζει με τρόπο τόσο έντονο που νομίζεις ότι τον υποβάλλουν σε αφαίρεση σκωληκοειδούς απόφυσης μ’ ένα πιρούνι κι ένα μαχαίρι. Χωρίς αναισθητικό! Την ίδια ώρα, μερικά μέτρα πιο πέρα το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά με τον Άρη να βγαίνει στην αντεπίθεση. Οι παίκτες του Αστέρα προσπαθούν με κάθε τρόπο να δείξουν στους αντιπάλους ότι το παιχνίδι πρέπει να σταματήσει, καθώς ο Καρντόσο βρίσκεται στο έδαφος τραυματισμένος και η υγεία είναι ιερό πράγμα. Ο Κάμπορα εκνευρισμένος πετάει την μπάλα εκτός γηπέδου και όλο σχεδόν το γήπεδο σηκώνεται όρθιο γιουχάροντας καθώς είναι γνωστό τοις πάσι πως στο Χαριλάου το μόνο ιερό πράγμα είναι ο Άρης.

Η γιαγιά δίπλα μου με κοιτάει και με βλέμμα σχεδόν σοκαρισμένο, προφανώς μετανιωμένη που παράτησε την Λαμπίρη για να έρθει σ’ αυτήν την φωλιά απολίτιστων αγροίκων, με ρωτάει: «Μα γιατί τον βρίζουν; Αφού χτύπησε άσχημα το παιδί». Όση ώρα προσπαθώ να της εξηγήσω ότι στο ποδόσφαιρο τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο υπερβολικά όσο δείχνουν κι ότι το παρελθόν μας έχει διδάξει να είμαστε δύσπιστοι σε παρόμοιες καταστάσεις, οι γιατροί του Αστέρα βοηθάνε τον Αργεντινό, που δείχνει ανίκανος ακόμα και να πατήσει το πόδι του, να ανέβει στο αυτοκινητάκι των πρώτων βοηθειών. Η εικόνα αυτή αυξάνει την αμφιβολία της για την εγκυρότητα όσων της λέω τόση ώρα αλλά πριν προλάβει καν να με απαξιώσει, γυρνώντας από την άλλη πλευρά για να συνεχίσει τα σπόρια της, το θαύμα γίνεται.

Με το που περνάει το αυτοκινητάκι την πλάγια γραμμή του άουτ ο Καρντόσο μ’ ένα μικρό πηδηματάκι πετάγεται υγιέστατος προς τον τέταρτο διαιτητή απαιτώντας να επιστρέψει στο παιχνίδι! Σαν άλλη Κολυμβήθρα του Σιλωάμ η πλάγια γραμμή του γηπέδου γιατρεύει όλα σου τα προβλήματα και μάλιστα στη στιγμή: Αν έχεις πονοκέφαλο, σ’ εκείνο το σημείο σου περνάει. Αν είσαι κουτσός, αποκτάς πόδι. Αν έχεις την νέα γρίπη, εκεί γίνεσαι περδίκι. Αν είσαι δημόσιος υπάλληλος, εκεί γίνεσαι συνεπής. Αν το αίμα τρέχει ποτάμι απ’ το χέρι σου, εκεί η πληγή κλείνει άμεσα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ο δυναμικός Αργεντινός είναι ξανά μέσα στο παιχνίδι και με σπρίντ επιστρέφει στην θέση του. Από τον… τραυματισμό του έχουν περάσει τουλάχιστον τρία λεπτά χωρίς να έχει παιχτεί μπάλα.

Βλέποντας τον ανανεωμένο και ορεξάτο, η γιαγιά γυρνάει το πρόσωπο της ξανά προς το μέρος μου. Κι ενώ ετοιμάζομαι να πάρω το ύφος της ικανοποίησης για την πλήρη επιβεβαίωση των λεγόμενων μου, σχολιάζει ανακουφισμένη: «Ευτυχώς δεν χτύπησε σοβαρά το παλικάρι.»

Η αυτοπεποίθηση του νέου Άρη

  [Καθόλου σχόλια]

Λαμβάνοντας υπόψη το δεδομένο ότι η θετική ψυχολογία και η αυτοπεποίθηση είναι μεγέθη που δεν μπορούν να οριστούν εύκολα ποσοτικά, για να αντιληφθεί κάποιος σε ικανοποιητικό βαθμό την σημασία τους στο ποδόσφαιρο, πρέπει να έχει παίξει λίγη μπάλα. Φυσικά, δεν είναι απαραίτητο να έχει κάνει καριέρα στα εθνικά πρωταθλήματα. Μερικά απογεύματα σε αλάνες παλιότερα και γηπεδάκια 5χ5 πλέον φτάνουν για να βιώσει έστω και μια φορά την εμπειρία του «τίποτα δεν πάει μέσα σήμερα». Δυο χαμένα τετ-α-τετ στην αρχή του παιχνιδιού αρκούν, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, για να σου καταστρέψουν όλο το απόγευμα, μετατρέποντας όλες τις επόμενες προσπάθειες σου σε τραγωδίες και κάνοντας τα νεύρα σου τσατάλια. Και όχι, αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε σένα επειδή είσαι ερασιτέχνης και – πιθανόν – σκράπας.

Παρακολουθώντας, για παράδειγμα, τα αναρίθμητα χαμένα τετ-α-τετ του Τιερί Ανρί της πρώτης χρονιάς στην Βαρκελώνη, αντιλαμβάνεσαι ότι η κακή ψυχολογία μπορεί να επηρεάσει υπερβολικά ακόμα και κάποιον που ελάχιστους μόλις μήνες πριν ‘κουβαλούσε’ την ταμπέλα του «καλύτερου ποδοσφαιριστή στον κόσμο στα τελειώματα των φάσεων», κάποιον που έβγαινε απέναντι στον τερματοφύλακα και χωρίς καν να σηκώσει το υπεροπτικό του βλέμμα έστελνε την μπάλα χιλιοστά δίπλα από το δοκάρι και εξαιρετικά σπάνια από την ..λάθος πλευρά του.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, απολαμβάνοντας εχθές το απόγευμα στο Χαριλάου τον Σέρχιο Κόκε να κάνει ότι θέλει τους αμυντικούς του Αστέρα Τρίπολης, οι οποίοι μισό μήνα πριν μπορούσαν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία να τον ‘κάνουν μια χαψιά’, συνειδητοποιείς πόσο πολύ σου έλειψε η αυτοπεποίθηση που δίνει σε μια ομάδα ένα σερί νικών. Και αναφέρομαι στο σερί νικών, γιατί ο Κούπερ μπορεί να άλλαξε ριζικά βασικές δομές της αγωνιστικής εικόνας της ομάδας, αλλά από μόνος του αυτοπεποίθηση δεν μπορεί να εισάγει στους ποδοσφαιριστές, ούτε καν με ένεση. Ο Αργεντινός τεχνικός έφερε αγωνιστική πειθαρχία, η πειθαρχία έφερε ασταμάτητο τρέξιμο και εντυπωσιακό πρεσάρισμα, τα γκολ μπροστά ήρθαν εύκολα ή δύσκολα, οι συνεχόμενες νίκες έγιναν ήδη τέσσερις και ο απλός Αρειανός πηγαίνει πλέον στο γήπεδο με την σιγουριά κάποιου που ξέρει ότι είναι θέμα χρόνου να έρθει το γκολ.

Επιστρέφοντας στην αρχική διατύπωση – και αγγίζοντας και μια άλλη προέκταση του θέματος -, το δεδομένο ότι η θετική ψυχολογία και η αυτοπεποίθηση είναι μεγέθη που δεν μπορούν να οριστούν εύκολα ποσοτικά είναι πιθανόν να προκαλέσει και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς προς το πρόσωπο σου όταν προσπαθήσεις να εξηγήσεις σε κάποιον οπαδό των δυο διεκδικητών του τίτλου την αξία κάποιων σφυριγμάτων, που εκείνο το βράδυ μπορεί να θεωρηθούν απλά «ατυχή» και μερικούς μήνες μετά να ‘πνιγούν’ στον ..ωκεανό βαθμών που χωρίζει τους πρωτοπόρους από σένα. Γιατί είναι δύσκολο να συνυπολογίσεις με ευκολία ότι – τυχαίο αλλά φετινό παράδειγμα – όταν ο κύριος Ντάκος φοβάται να σφυρίξει το οφθαλμοφανές πέναλτι στον Κάμπορα στο τελευταίο λεπτό, δεν μου στερεί μόνο έναν βαθμό (και αντίστοιχα προσφέρει σε σένα δυο εξτρά) αλλά μου αρνείται και την αυτοπεποίθηση που σου προσφέρει την ‘επόμενη μέρα’ το γεγονός ότι παραμένεις στην κορυφή της βαθμολογίας και αήττητος. Αλλά αυτό είναι μια ατέλειωτη και πονεμένη ιστορία που δεν ‘πουλάει’ αρκετά στο μεγαλύτερο κομμάτι του οπαδικού κοινού αυτής της χώρας…

Υγεία

  [4 Σχόλια]

roukavina

Σήμερα λέω να πρωτοτυπήσω και να μην γκρινιάξω για τίποτα.

Δεν με χάλασε η ενδεκάδα του Τεν Κάτε, δεν με χάλασε η προσπάθεια των παικτών, δεν με χάλασαν ούτε οι αλλαγές, δεν με χάλασε ούτε καν ο Αμπάρκιουλης, γιατί αν ο Ρουκάβινα, ο Πετρόπουλος και ο Σαριέγκι ήταν στοιχειωδώς πιο εύστοχοι ή τυχεροί, οι τρεις πόντοι θα είχαν μπει στο σακούλι και δεν θα ασχολείτο κανείς με κάτι άλλο.

Ετσι όμως είναι το ποδόσφαιρο και γι αυτό είναι τόσο συναρπαστικό. Ο Αστέρας πάλεψε με τα όπλα του, ο Παναθηναϊκός με τα δικά του και το παιχνίδι ήρθε ισόπαλο.

Πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε και τις κακοτοπιές χωρίς μίρλα και χωρίς κατ ανάγκη να μας φταίει κάτι.

Πάμε γι άλλα λοιπόν. Τελεία και παύλα!

Το σόου του Ζαϊρί

  [2 Σχόλια]

ÓÁÃÊÁÍÏÖÓÊÉ ÆÁÉÑÉ ÏËÕÌÐÉÁÊÏÓ - ÁÔÑÏÌÇÔÏÓ  SAGANOVSKI ZAIRI  OLYMPIAKOS - ATROMITOS

Παρακολουθώντας τον Ζαουάντ Ζαϊρί την περίοδο που έπαιζε ακόμα στην Τρίπολη, ήμουν πεπεισμένος πως κάθε βράδυ αποκοιμιέται στον καναπέ του παρακολουθώντας στο youtube συλλογές με τις καλύτερες ενέργειες του Κριστιάνο Ρονάλντο, προσπαθώντας να τις αντιγράψει στο μυαλό του για να τις δοκιμάσει στο επόμενο παιχνίδι. Ποδοσφαιριστής με τρομερή τεχνική, φινετσάτο στυλ αλλά ουσία που τις περισσότερες φορές δεν συμβαδίζει με το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του, ένα σκέλος στο οποίο απέχει αρκετά από τον Πορτογάλο σούπερ σταρ. Όπως ακριβώς ανέφερα για τον Λιονέλ Ρίος πριν λίγο καιρό: «Χαρακτηριστικό παράδειγμα παίκτη, που αν κάποιος μαζέψει τις εστίες από το γήπεδο δεν θα ενοχληθεί και πολύ, αρκεί να του αφήσουν λίγα τετραγωνικά μέτρα με χόρτο και μερικούς πεισματάρηδες αντιπάλους για να κοροϊδεύει μέχρι κάποιος να σβήσει τα φώτα».

Σε μια χαρακτηριστική σκηνή του χθεσινού αγώνα του Ολυμπιακού με τον Αστέρα Τρίπολης, στο δεύτερο ημίχρονο, ο Μαροκινός ντριπλάρει ασταμάτητα κοντά στο σημαιάκι του κόρνερ έναν πεισμωμένο αντίπαλο του και δεν σταματάει, ούτε πασάρει, ακόμα κι όταν τον ωθεί προς την πλάγια γραμμή και δεύτερος αμυνόμενος. Η φάση εξελίσσεται για αρκετά δευτερόλεπτα κατά τα οποία οι 19 υπόλοιποι παίκτες απλά παρακολουθούν στατικοί, μαζί με όλο το γήπεδο, τον Ζαϊρί να κρατάει αριστοτεχνικά και άνετα την μπάλα, απλά γιατί μπορεί! Η φάση γίνεται όμως με το σκορ στο 3-0. Το πρόβλημα του Μαροκινού εντοπίζεται στο ότι θα μπορούσε να αντιδράσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ακόμα κι αν ο Ολυμπιακός κυνηγούσε αγχωτικά την ισοφάριση.

Παρ’ όλα αυτά, για κάποιον που λατρεύει τα κάθε λογής τσαλιμάκια και ‘μαγικά’ και δεν ενδιαφέρεται για το τελικό αποτέλεσμα του αγώνα, ο Ζαϊρί είναι μια μικρή όαση στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Ψάχνοντας το ριπλέι

  [Καθόλου σχόλια]

Σάββατο μεσημέρι, φθινοπωρινό και βροχερό και κάθομαι στην τηλεόραση να χαζέψω ποδόσφαιρο. Στην NOVA, η Καβάλα υποδέχεται τον Ατρόμητο, αλλά δεν τολμώ στιγμή να παρακολουθήσω το ματς, με τον φόβο μήπως ο Μάκαρος με χρεώσει την θέαση του αγώνα μισό μισθό – τα φθηνότερα εισιτήρια για να δεις αγώνα στο μετά-μοντέρνο γήπεδο της ΠΑΕ Νέα Καβάλα είναι 25 και 40 ευρώ ! Φυσικά μένω μακριά απ’την Καβάλα και δεν μπορώ να σκεφτώ οποιαδήποτε τεχνολογική μέθοδο για να με εντοπίσουν, αλλά με τον Μάκαρο δεν αξίζει να ρισκάρεις. Θα σε βρει!

Κατασταλάζω λοιπόν, στον ΣΚΑΙ και την πιο γεμάτη και φτηνή Νέα Σμύρνη, όπου παίζουν Πανιώνιος – Αστέρας Τρίπολης, με την προσδοκία να δω την φιλόδοξη μεσο-επιθετική τριάδα Ρεκόμπα – Μπαλαμπαν και Ριέρα. Μια ώρα παρακολούθησης αργότερα και παρ’ όλο που η μπάλα παίζεται μόνο στην περιοχή του Αστέρα Τρίπολης, ο Πανιώνιος βρίσκεται πίσω στο σκορ με 0-3 και η φράση «όταν σπαταλάς ευκαιρίες, θα το φας σίγουρα» κάνει πάρτι σε χιλιάδες μυαλά οπαδών των γηπεδούχων.

Εκμεταλλευόμενος το υπέρ του σκορ, ο προπονητής του Αστέρα, βάζει στο γήπεδο στην επανάληψη, τον χαμένο αδερφό του Ζαουάντ Ζαϊρί, Λιονέλ Ρίος, που λογικά κάποιος απήγαγε όταν ήταν έμβρυο στο Μαρόκο και μετέφερε στην Αργεντινή, απ’την οποία πλέον έφυγε ακολουθώντας τα χνάρια του μικρού του αδερφού στην μακρινή Τρίπολη. Στα 35 περίπου λεπτά συμμετοχής του, ο Ρίος κάνει ακριβώς ότι θα έκανε ο Ζαϊρί, αν δεν είχε πάρει ήδη μεταγραφή για τον Ολυμπιακό. Πολλά και τίποτα! Με στυλ αρχοντικό, φιγούρα που πράγματι (όπως παρατήρησε και ένας εκ των σχολιαστών) φέρνει στον Βερόν και απίστευτη άνεση με την μπάλα στα πόδια, ο Αργεντίνος είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα παίκτη, που αν κάποιος μαζέψει τις εστίες από το γήπεδο, δεν θα ενοχληθεί και πολύ, αρκεί να του αφήσουν λίγα τετραγωνικά μέτρα με χόρτο και μερικούς αντιπάλους για να κοροϊδεύει.

Δυστυχώς όμως για τον Ρίος και το ..πρόγραμμα του, οι Έλληνες σκηνοθέτες αγώνων δεν νιώθουν, όπως έχουμε αναλύσει διεξοδικά παλιότερα. Όταν λοιπόν σε μια φάση λίγο έξω και πλάγια από την αντίπαλη περιοχή καταφέρνει να ‘αδειάσει’ τρεις αντιπάλους που τον έχουν περικυκλώσει βγάζοντας μόνο του έναν συμπαίκτη του κοντά στο κόρνερ, ο σπίκερ ενθουσιασμένος διακρίνει με κάποιον τρόπο ένα απίστευτο τακουνάκι, από την κερκίδα ακούγεται ένα μικρό «ωωω» αλλά εμείς μένουμε με την απορία «τι ακριβώς έκανε», αφού η κάμερα έχει στο κάδρο της το μισό γήπεδο, με αποτέλεσμα να παρατηρείς πιο εύκολα τι κάνουν οι μέσοι στο κέντρο του γηπέδου, παρά τι γίνεται στο άλλο άκρο του που παίζεται η μπάλα! Το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά και σχετικά αδιάφορα για ένα ακόμα μισάωρο, στο οποίο τα μόνα αξιοσημείωτα πράγματα είναι το όμορφο γκολ της μείωσης του Πανιωνίου και ένας στοργικός κύριος, λογικά κοντά στην κεντρική κάμερα, που τσιρίζει συνεχώς στον προπονητή του Πανιωνίου να ξυπνήσει, αλλά ο σκηνοθέτης δεν μας δείχνει ποτέ ένα ριπλέι της φάσης, πιθανόν γιατί σ’ αυτήν την χώρα έχουμε μπουχτίσει από τέτοιες μικρές δόσεις ποδοσφαιρικής τεχνικής…

Ο δεκάλογος του καύσωνα

  [Καθόλου σχόλια]

hot

1. Το 53% των ψηφοφόρων πάνε γιά μπάνια αλλά τα κόμματα δεν ανησυχούν γιατί οι βουλευτικές εκλογές δεν θα γίνουν καλοκαίρι. Αυτοί στο τέλος θα μας κάνουν χειμερινούς κολυμβητές…
2. Ο Αντωνίου πηγαίνει στο Παρίσι γιά να πάρει δανεικό τον Πουϊγκρενιέ (ξέρετε, αυτόν που έχει την ίδια καράφλα με τον Μαϊστόροβιτς αλλά είναι 20% χειρότερος) και ο τελευταίος βαρεμένος απ τη ζέστη αποφασίζει πως του αρέσει περισσότερο η δροσιά της Ρωσίας
3. Ο Μπόμπος είναι κλεισμένος, αλλά ο πρόεδρος της Μπεσικτάς γυρίζει απ τις διακοπές του απ όπου φαίνεται πως «άδειασε» την πιστωτική του κάρτα και το παίζει…Κινέζος. Δεν σφίξαν τόσο πολύ οι ζέστες γιά να πάρεις τόσο εύκολα παίκτη απ την Τουρκία…
4. Ο Φλορεντίνο θέλει να αγοράσει Κακά, Ριμπερί, Ρονάλντο, Σίλβα, Βίγια και Ιμπραήμοβιτς. Και το χειρότερο; Mπορεί να το κάνει κιόλας!
5. Ο Λαπόρτα δηλώνει πως ο Βαλντές είναι ο καλύτερος τερματοφύλακας στον κόσμο
6. Ο έγκυρος ελληνικός τύπος μας πληροφορεί πως ο Παναθηναϊκός θέλει τον Γκραφίτε απ την Βόσφσμουργκ. Τί θα δουν τα μάτια μας φέτος: Αριστερά Ντρέντε και φουνταριστούς Γκραφίτε και Ρουντ. Τρέμε Μπάρσα!!!
7. Ενα τσούρμο άγνωστοι σε μάς αλλά διάσημοι στο ποδόσφαιρο του νησιού της Αφροδίτης προσπαθούν να μας πείσουν πως ο Κετσπάγια είναι Καπέλο στο πιό καραφλό του
8. Δίπλα απ την είδηση της μεταγραφής του Αμπουχατζέιρα στη Λάρισα υπάρχει και θαυμαστικό. Ποιός να το πίστευε αλήθεια…
9. Διαβάζεις πως ο Ντάρμπισάϊρ θέλει απελπισμένα να παίξει στον Ολυμπιακό. Μην κάνει καμιά τρέλλα το παλλικάρι. Ας απομακρύνουν τα μαχαίρια και τα ξυραφάκια από κοντά του…
10. Aρχίζεις να διακρίνεις ποιός είναι ο πρώτος υποψήφιος γιά υποβιβασμό την επόμενη σεζόν. Βρε καλώς τον Μπάμπη τον Τεννέ…

O Σαραμάγκου και ο Θεοδωρίδης

  [Καθόλου σχόλια]
Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς πως μετά από το γεγονός ότι η διοίκηση της ομάδας για την οποία εργάζεται, διατήρησε χωρίς ίχνος τύψεων ή προβληματισμού, στο δυναμικό της, ως κανονικό μέλος του συμβουλίου, για ολόκληρο το διάστημα που κράτησε η εκδίκαση της υπόθεσης του νεκρού Φιλόπουλου, έναν άνθρωπο που κατηγορήθηκε επίσημα ως συναυτουργός στην δολοφονία, θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, λέγαμε λοιπόν, πως δεν υπήρχε μεγαλύτερη ηθική κατάπτωση απ’αυτήν. Δυστυχώς, όταν προχωρά κανείς στα τυφλά μέσα από τα ολισθηρά εδάφη της καθημερινότητας του Ελληνικού ποδοσφαίρου, όταν ο πραγματισμός αναλαμβάνει την μπαγκέτα και διευθύνει τη συναυλία δίχως να ενδιαφέρεται τι γράφει το πεντάγραμμο, το πλέον βέβαιο είναι ότι η επιτακτική λογική της εξαχρείωσης, έρχεται να αποδείξει πως, εντέλει, υπήρχαν ακόμα μερικά σκαλοπάτια για να κατέβει. Έτσι λοιπόν, ο Σάββας Θεοδωρίδης, απαρνήθηκε κάθε σχέση της ομάδας που εκπροσωπεί, με τους ανθρώπους που εισέβαλλαν παράνομα στο γήπεδο, κατέστρεψαν ότι βρήκαν στο πέρασμα τους και σαν επιστέγασμα της ειρωνείας που εξουσιάζει τα πάντα σ’αυτήν την χώρα, παρακολούθησαν άνετοι τον αγώνα, από την καλύτερη κερκίδα που διαθέτει το γήπεδο, δηλαδή την κεντρική, καθισμένοι σε θέσεις τις οποίες είχαν προπληρώσει, κάποιοι από το καλοκαίρι ακόμα, φίλαθλοι της Τρίπολης. Και για να ολοκληρώσει την κατάβαση στην σκάλα της ξεφτίλας, ο ίδιος άνθρωπος, κατηγόρησε τους ανθρώπους των γηπεδούχων, για τις φωνές που του έβαλαν στα αποδυτήρια ζητώντας έστω μια ‘συγγνώμη’, τονίζοντας ως επιχείρημα ότι στο γήπεδο Καραΐσκάκη, δεν συμβαίνουν ποτέ τέτοια περιστατικά, προκαλώντας φυσικά την δημόσια μνήμη ή οποιαδήποτε ατομική μνήμη τέλος πάντων, μπορεί να ανακαλέσει τον φετινό Αύγουστο και την προσπάθεια της Ανόρθωσης, να προπονηθεί στο γήπεδο του Ολυμπιακού.

(Πολύ πιθανόν, ένα μικρό διάστημα τριβής με την Ελληνική πραγματικότητα, να έπειθε τον Ζοζέ Σαραμάγκου, πως ακόμα και η δικιά του, ιδιαίτερη και περιγραφικότατη γραφή, δεν αρκεί για να εκφράσει επακριβώς τα όσα βιώνει ο απλός παρατηρητής, με στοιχειώδη μνήμη.)

Χαμένοι στην μετάφραση

  [Καθόλου σχόλια]
(Φωτογραφία: stadia.gr)

Ο ξένος που δεν γνωρίζει Ελληνικά θα κολλήσει στο τέταρτο γράμμα, αφού πρώτα θα έχει στραμπουλήξει την γλώσσα του προσπαθώντας να ξεκινήσει την ανάγνωση της λέξης.
Ο Έλληνας που δεν γνωρίζει Αγγλικά θα σοκαριστεί στο τελείωμα της λέξης, κράζοντας για ανορθογραφία.

Όλοι οι υπόλοιποι πραγματικά απορούμε πως οι δυο επιχειρηματίες, που καταφέρανε να κάνουν μια παντελώς άγνωστη ομάδα της επαρχίας ομάδα επιπέδου Super League, έχοντας μάλιστα στα σκαριά την δημιουργία νέου σύγχρονου γηπέδου, παρέβλεψαν να ελέγξουν την εικόνα που θα παρακολουθεί όλος ο κόσμος κάθε φορά που ο Αστέρας αγωνίζεται εντός έδρας.

Ο "πατέρας" κι ο Αστέρας

  [Καθόλου σχόλια]

Στην Ελλάδα γενικά έχουμε μια τάση να κανιβαλίζουμε αντί να κριτικάρουμε. Ο Νίκος Κωστένογλου, ένας από τους καλύτερους και πιο αδικημένους Έλληνες αμυντικούς των τελευταίων ετών, ξεκίνησε πέρσι την προπονητική του καριέρα φέρνοντας μέσα στο γήπεδο την ΑΕΚ πρώτη και μοιράζοντας τεσσάρες σε ΟΣΦΠ και ΠΑΟΚ. Η μόνη κριτική στο πρόσωπό του από τους δημοσιογράφους έχει να κάνει με το γεγονός της πίστης του στον Θεό (κάτι που έχει γίνει και στο παρελθόν με έναν ακόμα καλό προπονητή, τον Άγγελο Αναστασιάδη). Ανέλαβε τον Αστέρα Τρίπολης και μέσα σε τρεις αγώνες πήρε εκτός έδρας ισοπαλίες μέσα σε ΟΑΚΑ και Τούμπα και έκανε μια άνετη νίκη εντός έδρας. Μπορεί στη συνέχεια να αποτύχει και να φύγει από την Τρίπολη, αλλά αυτή την στιγμή του αξίζουν συγχαρητήρια για τις επιτυχίες του, ανεξάρτητα αν κρατάει κομποσκοίνι την ώρα του αγώνα. Μακάρι κι άλλοι άνθρωποι με τον χαρακτήρα του «πατέρα-Νικόλαου» να υπήρχαν στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Οπαδός ή μπάλα

  [2 Σχόλια]
Το παιχνίδι Παναθηναϊκού-Αστέρα Τρίπολης έχει μπει στις καθυστερήσεις και το σκορ είναι 1-1. Κάποιος χαζοχαρούμενος οπαδός του Παναθηναϊκού αποφασίζει να κόψει βόλτες μέσα στον αγωνιστικό χώρο και να πλησιάσει τον Σαλπιγγίδη. Ο σκόρερ του Αστέρα Τρίπολης, ο Αργεντίνος Μπαστία που στη φανέλα του αντί για το όνομά του γράφει το παρατσούκλι του, Πολάκο (=Πολωνός), βλέπει τον οπαδό δίπλα του και κάνει ότι θα έκανε κάθε Αργεντίνος χαφ που έχει βγάλει το ψωμί του σε μια μεγάλη ομάδα όπως η Ράσινγκ Κλούμπ. «Παίκτης ή μπάλα» σκέφτεται (στην περίπτωσή μας όπου παίκτης=οπαδός) και βάζει μια μεγαλοπρεπή τρικλοποδιά στον δύσμοιρο εισβολέα. Ο διαιτητής αμέσως του δείχνει την κόκκινη κάρτα και ο Μπαστία διαμαρτύρεται. Αν υπήρχε μικρόφωνο εκεί κοντά σίγουρα θα τον ακούγαμε να εξηγεί ότι το φάουλ ήταν από μπροστά και το πολύ να έπρεπε να δεχτεί κίτρινη κάρτα.


Σάββατο απόγευμα στο γήπεδο

  [Καθόλου σχόλια]
Από την μια πλευρά, με τα μαύρα και μπλέ, η ‘τραγωδία των ανεκπλήρωτων (ακόμα) προσδοκιών’:
Μια ομάδα γεμάτη ταλέντο και ενθουσιασμό, να αδυνατεί τρείς μήνες μετά την έναρξη της περιόδου, να βρει ρυθμό, χάνοντας συνεχώς πολύτιμους πόντους εντός και εκτός έδρας από υποδεέστερους αντιπάλους. Παίκτες-κλειδιά που είναι εκτός φόρμας από την αρχή της χρονιάς, σοβαρά προβλήματα στο δημιουργικό κομμάτι και στον τομέα της πειθαρχίας, ένας προπονητής υπό (δικαιολογημένη) αμφισβήτηση κι ένας κόσμος που ..αναβάλλει κάθε αγωνιστική το πολυπόθητο ‘ξεσκάλωμα’, που θα οδηγήσει την ομάδα ψηλά, σ’ενα πρωτάθλημα που ακόμα ψάχνει πρωτοπόρους.

Από την άλλη πλευρά, με τα κίτρινα και μπλέ, η ‘τραγωδία της σκοπιμότητας’:
Μια ομάδα γεμάτη ταλέντο, για τα δεδομένα της, με αρκετούς ποδοσφαιριστές που «κατέχουν το τόπι», να προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιβραδύνει τον χρόνο, εκμεταλλευόμενη την ‘Ελληνική ανεπάρκεια’ του διαιτητή Λαμπρόπουλου! Στιγμές ‘ξεφτίλας’, με καθυστερήσεις από το πρώτο ημίχρονο, με ποδοσφαιρστές που τραυματίζονται και ως εκ Ασκληπιού θαύματος, ξανανιώνουν αυτοστιγμεί, μόλις ο διαιτητής σταματήσει την φάση σε ένδειξη fair play και αμυντικούς που ξεκινάνε από την άμυνα τους με αργά βήματα για να πάνε να εκτελέσουν ένα πλάγιο άουτ στο ύψος της αντίπαλης μεγάλης περιοχής, λόγω άρνησης όλων των υπολοίπων να πλησιάσουν προς την μπάλα.

Στο τέλος της ημέρας, έτσι κι αλλιώς, αυτό που μετράει δεν είναι τα νεύρα των πελατών-θεατών, αλλά το ένα πονταλάκι επιπλέον, στην κατάταξη.