Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Ατρόμητος'

Δεν θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας

  [7 Σχόλια]

Είναι πραγματικά δύσκολο να πρέπει να γράψεις σε μερικές γραμμές όλα όσα θέλεις μετά από αυτά που βίωσες το προηγούμενο βράδυ. Τις προηγούμενες μέρες υπήρχε έντονα στην ατμόσφαιρα η εντύπωση ότι σε περίπτωση που η ΑΕΚ δεν κερδίσει θα γίνει χαμός από τους «οργισμένους οπαδούς» της. Πίπες.  Η ΑΕΚ κέρδισε περίπατο και πάλι έγινε χαμός. Τα όσα έγιναν χθες δεν είχαν καμία σχέση με ένα πιθανό αποτέλεσμα. Θα μπορούσαν να γίνουν σε έναν αγώνα χάντμπολ, γυναικείου βόλλεϋ και οπουδήποτε αλλού θα έβρισκαν ευκαιρία για μπάχαλο.

Για να δώσω μια εικόνα του τι συνέβη χθες στο γήπεδο, δεν ήταν ότι κάποιοι χαρούμενοι από την περήφανη νίκη δεν μπορούσαν να κρατηθούν και όπως επιτάσσει το ελληνικό έθιμο (στην Ελλάδα οποιαδήποτε μαλακία γίνεται χρόνια όπως π.χ. τα βεγγαλικά στην ανάσταση και οι μπαλωθιές στους γάμους την λέμε έθιμο) μπούκαραν πριν την λήξη. Η καφρίλα ξεκίνησε όταν λίγο πριν την σέντρα έγινε η πρώτη μπούκα έτσι χωρίς λόγο. Την στιγμή που ακουγόταν ο εθνικός ύμνος είχαν μπει οπαδοί και των δύο ομάδων για να τα πουν από κοντά, να ανταλλάξουν πανό και να συνεχίσουν τον ρουκετοπόλεμο. Στη συνέχεια μπροστά από το πέταλο των οπαδών της ΑΕΚ παρέμειναν αρκετή ώρα πάρα πολλοί που απλά πετούσαν αντικείμενα και φωτοβολίδες στους αστυνομικούς. Κάποια στιγμή ψιλομαζεύτηκαν, ξαναμπήκαν στα γκολ και μετά το 70′ περίπου έκοβαν βόλτες στο γήπεδο για να λήξουν τον αγώνα μόνοι τους στο 91′.

Μέχρι στιγμής όλα φαίνονται νορμάλ. Τα κλασσικά «έκτροπα» των ελληνικών γηπέδων. Όχι, δεν νομίζω. Γιατί ο κακός χαμός έχει ξεκινήσει προ πολλού με φασαρίες χιλιόμετρα μακρυά από το γήπεδο. Με επιθέσεις σε αστυνομικό τμήμα και περιπολικό. Ενδείξεις που υπάρχουν εδώ και πολύ καιρό για την τροπή που έχει πάρει η κατάσταση μέσα στους οπαδούς της ΑΕΚ και πιθανόν και αλλού.  Δεν είναι καθόλου μα καθόλου τυχαία τα πανό που ζητούσαν ελευθερία σε άτομα που κατηγορούνται για… 7 ληστείες, ούτε τα πανό που προσέφεραν αλληλεγγύη (!!) στους αγωνιστές τρομοκρατικών οργανώσεων.

Νομίζω ότι πλέον δεν μιλάμε για παραδοσιακό χουλιγκανισμό. Μιλάμε απλά για την ηδονή της βίας, της καταστροφής, του μπάχαλου και την υποτίθεται «πολιτική»  που έχει εισχωρήσει εδώ και καιρό στους οπαδούς. Παλιά λέγανε για τα… πρεζάκια. Ναι, υπάρχουν και τέτοια. Χθες π.χ. είδα έναν την ώρα του αγώνα που η ΑΕΚ κέρδιζε το κύπελλο μετά από χρόνια, να πλησιάζει σαν κύριος τους παίκτες της ομάδας του (υποτίθεται) και να τα χώνει στον δόλιο Λεονάρντο που έκανε ζέσταμα. Λίγο πιο πέρα, ένας τελειωμένος έκανε τον επόπτη πάνω στη γραμμή. Αυτοί υπήρχαν και υπάρχουν. Δεν υπήρχαν όμως παλιότερα τα πάρα πάρα πολλά παιδάκια που μπουκάρουν μέσα και θυμίζουν όλους αυτούς που βλέπουμε να τα σπάνε σε πορείες. 16χρονια παιδάκια να κόβουν βόλτες χωρίς να ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και να ψάχνουν να βρουν την επόμενη μαλακία που θα κάνουν. Παιδάκια που με το που έκανε ένα βήμα κάποιος αστυνομικός έτρεχαν να γλιτώσουν χάνοντας κάθε ικμάδα ψευτομαγκιάς.

Καθισμένοι μετά τον αγώνα με φίλους στις κερκίδες ψιλοξενερωμένοι, βλέπουμε έναν μπόμπο 15 χρονών, από αυτούς που στο σχολείο δεν τους θες στην ομάδα σου στην ώρα της γυμναστικής γιατί δεν ξέρει μπάλα, να ψάχνει όλη την κερκίδα και όπου βρίσκει κανένα μπουκάλι νερό να το παίρνει και να το πετάει στους αστυνομικούς από κάτω. Το κάνει μία-δύο και του φωνάζουμε. Αυτός γυρίζει, μας κοιτάει με το σπινθηροβόλο βλέμμα της αγελάδας και μας λέει αφοπλιστικά: «Δεν είδατε τι έκαναν ρε;» αναφερόμενους στους αστυνομικούς που το μόνο που έκαναν επί τρεις ώρες ήταν να παρακολουθούν παθητικά. Στην έξοδο πετυχαίνουμε άλλους πιτσιρικάδες να κουβαλάνε με καμάρι ένα μεγάλο ορθογώνιο διαφημιστικό του «Πάμε Στοίχημα» που πήραν ως σουβενίρ από το γήπεδο. «Βάλτο στο σαλόνι σου» του λέει ένας φίλος κι ο πιτσιρίκος καμαρώνει και χαμογελάει. Είναι κάποιος που πιθανώς σε μερικά χρόνια (αν δεν το κάνει ήδη) θα σπάει τζαμαρίες σε κάποια πορεία, θα πετάει πέτρες σε κάποια συναυλία και πάει λέγοντας.

Αυτά φυσικά δεν γίνονται αλλού, γίνονται στην Ελλάδα. Τα εισιτήρια του τελικού είχαν πεδίο για να συμπληρώσεις τα στοιχεία. Αυτό δεν χρειάστηκε ποτέ. Υποτίθεται ότι γινόταν προέλεγχος πριν φτάσεις στις κερκίδες. Εγώ μπήκα χωρίς να κοιτάξει κανείς αν έχω εισιτήριο. Έξω από τη θύρα μόνο είδαν το εισιτήριό μου. Έλεγχος; Τι είπατε;  Ουδείς ασχολήθηκε. Οι 2-3 αστυνομικοί μου χαμογέλασαν και με άφησαν να περάσω. Έτσι πέρασαν και αρκετοί άλλοι με μερικές εκατοντάδες φωτοβολίδες. Το μόνο που έκαναν ήταν να σου πουν να πετάξεις το καπάκι από το μπουκάλι του νερό. Μπορούσες να βάλεις ένα μίνι-Ούζι μέσα, αλλά το νερό σου δεν θα το έπαιρνες ποτέ με καπάκι. Όσο για την αστυνόμευση μέσα; Ειλικρινά δεν ξέρω για ποιον λόγο βρίσκονταν στο γήπεδο. Ακίνητα ανθρωπάκια να έχουν μπροστά τους όλη την αλητεία να τους βρίζει, να τους κάνει χειρονομίες, να τους πετάει πάνω τους φωτοβολίδες και αυτοί να μην αντιδρούν. Το γήπεδο θα μπορούσε να αδειάσει από όλους αυτούς μέσα σε 3-4′ αν έκαναν κάποια προσπάθεια. Όχι όμως. Εκεί με ιώβεια υπομονή να κινδυνεύουν σωματικά κι οι ίδιοι και να αφήνουν ανενόχλητους τους κοπρίτες.

Πρόληψη καμία, καταστολή καμία. Τι διάολο ρόλο βαράει η ΕΠΟ; Τι ρόλο βαράει η Αστυνομία; Δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα; Στο μπάσκετ ο τελικός του κυπέλλου αναβλήθηκε εκατό φορές και στο τέλος θα γίνει με τα εισιτήρια να πηγαίνουν μόνο στα ΚΑΠΗ ή σε νήπια. Κανείς δεν ενοχλείται από όλα αυτά; 35.000 άνθρωποι πήγαν να χαρούν για την ομάδα τους και έφυγαν ξενερωμένοι επειδή κάποια κοπρόσκυλα χάλασαν τη γιορτή τους. Μπροστά μου είχα πατέρα με τη γυναίκα του και δυο μικρά παιδάκια. Τι θα λένε αυτά τα παιδάκια σήμερα; Μήπως απλά συμφέρει να πολλαπλασιάζονται οι μπούκες σε γήπεδα (φετινές από οπαδούς ΑΕΚ, ΠΑΟ, Άρη, ΠΑΟΚ, ΟΣΦΠ) για μην πολλαπλασιάζονται οι φασαρίες στους δρόμους; Να ξεδίνουν εκεί τα καθυστερημένα, από το να ξεδίνουν αλλού κι αλλιώς;

Όσες τιμωρίες και να πέσουν στις ΠΑΕ-ΚΑΕ, όσοι από μας και να στερηθούμε να δούμε τις ομάδες μας από κοντά, δεν θα αλλάξει τίποτα. Και το επαναλαμβάνω. Σε μεγάλο βαθμό έχουμε ξεπεράσει τους παλιούς καλούς «χρηματοδοτούμενους στρατούς» που τους χάιδευαν οι πλούσιοι παράγοντες. Οι περισσότερες ομάδες φυτοζωούν και χρωστούν της Μιχαλούς. Έχουμε περάσει φοβάμαι σε εποχές που το κράτος χαϊδεύει κάποιους αφήνοντάς τους να ξεσπάνε εκεί που το πονάει λιγότερο. Μόνο που για κάποιους από μας, αυτό μας πονάει πολύ περισσότερο γιατί κάποιοι μας γαμάνε τη διασκέδαση.

‘Αφησε υποσχέσεις…

  [Καθόλου σχόλια]

ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ (el sombrero): Τα αποκαλυπτήρια του στο Ελληνικό κοινό έκανε εχθές στο γήπεδο του Περιστερίου, ο νέος Ατρόμητος. Η ομάδα του Γιώργου Δώνη ενθουσίασε τους οπαδούς της με την εμφάνιση της στο πρώτο ημίωρο του αγώνα όταν και εκμεταλλευόμενη την ποιότητα των επιθετικών της και τα αμυντικά κενά του αντιπάλου, κυριάρχησε στο παιχνίδι και έχασε αρκετές ευκαιρίες να πετύχει περισσότερα τέρματα. Τις εντυπώσεις έκλεψε ο Σενεγαλέζος, Ανρί Καμαρά που δημιούργησε πολλά προβλήματα στην άμυνα των αντιπάλων, συνδυαζόμενος άψογα με τους επίσης ταλαντούχους Περόνε και Φαβάλι και τον πιτσιρικά Καραγκούνη, που έδειξε ότι έχει προοπτικές ικανές να αντέξουν το ..βάρος του ονόματος που κουβαλάει.

Εκτός από εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας, γρήγορη ανάπτυξη και αρκετές ωραίες ατομικές εμπνεύσεις στην επίθεση, ο Ατρόμητος κυριάρχησε και στον χώρο του κέντρου. Εκεί, ο αεικίνητος Σαρμιέντο και ο Oompa-Loompa του ποδοσφαίρου, Κώστας Νεμπεγλέρας έκλειναν υποδειγματικά όλους τους χώρους, μην επιτρέποντας στους αντιπάλους να κάνουν παιχνίδι. Δυστυχώς για τον Γιώργο Δώνη μια ενόχληση που ένιωσε ο Καμαρά μετά το 1-0 και προκάλεσε την αντικατάσταση του, επηρέασε αρνητικά την λειτουργία όλου του συνόλου, με αποτέλεσμα ο αντίπαλος να βρει από εκείνο το σημείο και μετά κάποιους ελεύθερους χώρους για να απειλήσει. Εκτός αυτού, σε μια ανύποπτη φάση μια λάθος πάσα και μια ολιγωρία της άμυνας επέστρεψε στον αντίπαλο να ισοφαρίσει, εκνευρίζοντας τον τεχνικό του Ατρομήτου, που σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες από τα νεύρα του χτύπησε το κεφάλι του στον τοίχο.

Το τελικό 1-1 δεν απασχολεί κανέναν, καθ’ ότι το παιχνίδι ήταν φιλικό και στα φιλικά όταν δεν κερδίζεις όλα δικαιολογούνται (εκτός αν οι δημοσιογράφοι/παράγοντες έχουν προηγούμενα με τον προπονητή, άρα η ήττα μπορεί να λάβει διαστάσεις τραγωδίας), αλλά η απόδοση της ομάδας του Περιστερίου αφήνει σίγουρα υποσχέσεις για μια πετυχημένη χρονιά.

Εναλλακτικοί πρωτότυποι τίτλοι: «Ατρόμητος να τον πιεις στο ποτήρι» / «Ενθουσίασε» / «‘Ατρόμητος να τον Καμαρ-ώνεις»

Well done Ατρόμητος

  [Καθόλου σχόλια]

a9633cda07a071a279c789b4dc6fdda1_L

Αν είχα έναν φόβο για αυτό το παιχνίδι, ήταν γιατί ο ΠΑΟΚ προερχόταν από νίκη στο Καραϊσκάκη. Τελικά, το παραδέχομαι, ήμουν αρκετά εγωιστής, αφού στο γήπεδο παρατάχθηκε η καλύτερη ομάδα που επισκέφθηκε φέτος την Τούμπα. Αν και ο κόσμος, με συνθήματα και όχι γκρίνια, ώθησε την ομάδα σε ένα γκολ που φαινόταν ότι θα έρθει, η αλήθεια είναι ότι ο ΠΑΟΚ στάθηκε πολύ τυχερός. Κέρδος η ψυχολογική ανάταση του Παπάζογλου, ειδικά τώρα που ένας ακόμα επιθετικός, ο Εντίνιο τραυματίστηκε. (Φήμη ότι ο Ετό ήταν ένα βήμα μακρυά από την Τούμπα αλλά δείλιασε φοβούμενος τραυματισμό που θα τον έκοβε την καριέρα, αποκλείεται ως ανακριβής και ίσως υπερβολική.)

In Hector Raul Cuper we trust

  [2 Σχόλια]

Το σενάριο που εκτυλίσσεται στον Άρη από την έλευση Κούπερ και μετά, θα μπορούσε άνετα να προβάλλεται στην τηλεόραση τα μεσημέρια της Κυριακής, μετά το φαΐ και πριν την σιέστα. Την ώρα δηλαδή που συνήθως τα κανάλια δείχνουν Αμερικάνικες ταινίες β’ διαλογής, στις οποίες, σχετικά, παροπλισμένος προπονητής με ένδοξη καριέρα στο παρελθόν, αναλαμβάνει ένα τσούρμο παιδιών – κάποια προικισμένα, κάποια όχι – και αφού τα ‘εμβολιάζει’ με την νοοτροπία του και την φιλοσοφία του, τα οδηγεί σε μεγάλες επιτυχίες, που διαφέρουν ανάλογα με το μπάτζετ και το ύφος της ταινίας – από την κατάκτηση κάποιου πρωταθλήματος μέχρι το να κερδίσουν κάποιους κατακτητικούς εξωγήινους ή να βρει επιτέλους γκόμενα να φιλήσει ο μικρός ντροπαλός ήρωας της ομάδας.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, στην παραπάνω – πιθανόν αποτυχημένη – μεταφορά ο Άρης του Μαζίνιο είναι το τσούρμο παιδιών που τόσο καιρό χαραμιζόταν ψάχνοντας προσανατολισμό στο γήπεδο, χαρίζοντας βαθμούς δεξιά κι αριστερά ακόμα και σε ομάδες που έπαιζαν με παίκτη λιγότερο, αλλά τουλάχιστον είχαν πλάνο και σύστημα. Λέξεις που δεν γνωρίζω πως ακριβώς μεταφράζονται στα Ισπανικά, αλλά αμφιβάλλω αν χρησιμοποιήθηκαν και καθόλου από το δίδυμο Μαζίνιο – Ντονάτο σε πολλά απ’ τα παιχνίδια του πρώτου γύρου. Λέξεις που όμως συνοδεύουν πλέον τον νέο Άρη.

Ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ έχει ακόμα πάρα πολλή δουλειά. Κι αυτό το αντιλήφτηκε σίγουρα και στο χθεσινό 0-3 μέσα στο Περιστέρι, αν κρίνουμε και από τις ανέλπιστα (σε σχέση με την χώρα στην οποία πλέον εργάζεται και όχι σε σχέση με το ποιόν του) ρεαλιστικές δηλώσεις του. Γιατί πίσω απ’ το μεγάλο χθεσινό διπλό ‘κρύβεται’ μια κακή εμφάνιση, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό. Όταν όμως η εμφάνιση αυτή δεν κουκουλώνεται εντέχνως από τον ίδιο άνθρωπο που όλοι εκθειάζουν τονίζοντας την συμβολή του στην αλλαγή του προσώπου της ομάδας, τότε, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται, νιώθεις πιο χαρούμενος και από την στιγμή που ο Κάμπορα ολοκλήρωνε ιδανικά ένα πανέμορφο συνδυασμό μεταξύ Κάλβο και Κόκε.

Μέχρι ο Αργεντινός τεχνικός να περάσει όλα τα δικά του ‘θέλω’ στην ομάδα, αυτή χρειάζεται αποτελεσματικότητα, η οποία φέρνει επιτυχίες, η οποία φέρνει εμπιστοσύνη, η οποία φέρνει περισσότερες και πιο πειστικές επιτυχίες. Μέχρι τότε αρκούμαστε στα πρώτα δείγματα αλλαγής στην ομάδα και απολαμβάνουμε επιτέλους έναν Τόνι Κάλβο, αντάξιο των προσδοκιών που ο ίδιος μας είχε δημιουργήσει.

Όλα εν σοφία εποίησε

  [1 Σχόλιο]

juanfran

Ομολογώ πως δεν το είχα σκεφτεί, αλλά όταν το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται ήταν προφανές. Είναι αρκετά μακιαβελικό για να μην είναι αληθινό άλλωστε. Ο πολυμήχανος/ευθυτενής/αήττητος στο τάβλι και ποδοβόλλεϋ προπονητής της ΑΕΚ κατεβάζει την ομάδα της ΑΕΚ στο χωράφι του Περιστερίου υπό αφόρητη ζέστη. Ξεκινάει τον αγώνα με τον σταθερά αρνητικό Χουανφράν που παίζει σαν βετεράνος στο 5Χ5 και μπροστά του βάζει τον φοβερό στο μαρκάρισμα-βασκανία (γνωστό και ως μαρκάρισμα-μάτιασμα γιατί γίνεται μόνο με τα μάτια) Γκουστάβο Μαντούκα. Ο νεαρός και συνάμα φέρελπις Μαρίνος, γνωστός στους δημοσιογραφικούς κύκλους και ως Μαρίνης, παίρνει όλη την πλευρά μόνος του και αλωνίζει ωσάν το άτι, με τη βοήθεια πάντα του Μπέκαμ της Θεσσαλίας (κλεμμένο) Κώστα Νεμπεγλέρα, γνωστού και ως Νέμπε.

Την επομένη, οι τριφυλλοφόροι (που εννοείται ότι παρακολουθούν τον αγώνα) αφήνουν το πιο αξιόλογό τους δεξί μπακ (σαν να λέμε «την πιο πνευματώδη ταινία του Στάθη Ψάλτη») Μουν να ανηφορίσει στη Θεσσαλονίκη, ενώ αυτοί παίρνουν τον νεαρό Μαρίνο για να καλύψει τη θέση. Είναι όμως ήδη αργά, καθώς έχουν πέσει στην παγίδα που τους έστησε ο δαιμόνιος σερβονίκης πολυέλληνας.

Η σπάνια τέχνη της διαφήμισης

  [Καθόλου σχόλια]

Αν τα εισιτήρια διαρκείας ήταν ένα απλό προϊόν τότε πιθανότατα με τις κατά καιρούς διαφημίσεις που έχουν βγει κανείς δεν θα αγόραζε. Παρ’ όλα αυτά, μιλάμε για το ποδόσφαιρο και την αγάπη του κόσμου για μια ομάδα.  Δεν πρόκειται λοιπόν για ανταγωνισμό μεταξύ των ομάδων-εταιριών που απευθύνονται σε κοινό που κάθε χρόνο διαλέγει και διαφορετικό μαγαζί για να αγοράσει ένα προϊόν, ούτε φυσικά για ένα προϊόν το οποίο πουλάει πολύ επειδή «παίχτηκε» πολύ στα κανάλια και στα ραδιόφωνα. Η αλήθεια είναι, ότι στην Ελλάδα τα διαρκείας δεν ήταν «μόδα». Τα τελευταία χρόνια όμως έχει γίνει ένα βήμα προς τα εμπρός με αποτέλεσμα ομάδες όπως ΑΕΚ, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, αλλά και οι δυο πιο μεγάλες της Θεσσαλονίκης να πουλάνε σημαντικό αριθμό διαρκείας. Πέρα όμως από κάποια αρκετά προσεγμένα σποτ (που απευθύνονται στο θυμικό των οπαδών ή φέρνουν τους παίκτες πιο κοντά στον κόσμο) κατά καιρούς κυκλοφορούν cult αριστουργήματα όπως τα παρακάτω:

Ξεκινάμε με την ένδοξη… τετραλογία του Άρεως:

Συνεχίζουμε με το ραδιοφωνικό σποτάκι του Ατρόμητου στο οποίο συμμετέχουν προσωπικότητες του ελληνικού κινηματογράφου και τραγουδιού (το φετινό  σποτ είναι ακόμα χειρότερο, αλλά προς το παρόν δεν πρέπει να κυκλοφορεί):

Διαρκείας Ατρόμητου

Και τέλος κλείνουμε με  την ΠΑΟΚο-επίπτωση: